Soms vergeet je wel eens hoe goed we het hier in Nederland eigenlijk hebben geregeld met onze werk-privébalans. Dat bleek onlangs maar weer eens uit een verhaal op Reddit van een man die voor de Nederlandse tak van een groot Amerikaans techbedrijf werkt. Hij kreeg een nieuwe manager uit New York boven zich, en dat botste nogal. Die Amerikaan was namelijk nogal fan van de 'hustle culture': altijd bereikbaar zijn en je leven geven voor de zaak. Werk boven alles
Het ging mis toen de manager hem apart nam voor een online meeting over zijn 'inzet'. Hij had een lijstje bijgehouden waar de honden geen brood van lustten. Zo vond hij het onacceptabel dat de Slack-status van de Nederlander elke dag stipt om 17:01 uur op offline sprong. Ook dat een mailtje van zaterdagochtend pas op maandag om 09:00 uur werd beantwoord, was tegen het zere been.
De druppel was een 'team bonding' call via
Zoom. De manager had die gepland om 13:00 uur New Yorkse tijd, wat voor ons dus gewoon 19:00 uur 's avonds is. De Nederlander bedankte vriendelijk, maar de manager probeerde hem onder druk te zetten met een preek: "Bij dit bedrijf zetten we dat stapje extra. Als je wilt groeien, moet je meer beschikbaar zijn." Onze landgenoot liet zich gelukkig niet intimideren, keek zijn baas recht in de ogen en deelde de perfecte counter uit: "Als je je werk niet af krijgt voor vijf uur, betekent dat niet dat je niet gemotiveerd genoeg bent. Het betekent dat je inefficiënt werkt of dat je te weinig personeel hebt. En van beide is hier geen sprake."
Een kleine reality check
De manager wist even niet waar hij het zoeken moest en zag de afwijzing van de Zoomcall als een gebrek aan motivatie. Hij kwam met een belachelijk dreigement: een officieel verbetertraject (PIP) om de Nederlander alsnog in het gareel te krijgen. In de VS is dat vaak het begin van je ontslag, maar de manager was even vergeten dat hij hier met de Nederlandse wet te maken heeft.
De man stapte naar de Nederlandse HR-afdeling. Meteen kreeg de Amerikaanse baas een lesje dat hij niet snel zal vergeten. In Nederland is je contract namelijk gewoon heilig. Staat er 40 uur op papier? Dan werk je er 40. Zo simpel is het. En dat is nou eenmaal niet in de avonduren of het weekend. HR maakte de manager pijnlijk duidelijk dat hij werknemers hier niet kan dwingen om in hun eigen tijd te werken, en dat zijn dreigementen juridisch gezien nergens op sloegen. Sindsdien heeft de Nederlander niks meer gehoord van zijn Amerikaanse opperheer.
Het laat maar weer zien dat die Amerikaanse werkmentaliteit, waarbij je constant 'aan' moet staan, totaal niet matcht met hoe wij het hier doen. Uiteindelijk moest de manager inbinden. In Nederland trekken we de grens bij vijf uur, en daar heeft zelfs een baas uit New York zich gewoon aan te houden.