De basis is de bekende Artura, maar daar houdt de vergelijking eigenlijk snel op. Het uiterlijk laat weinig aan de verbeelding over. De Artura 1000GP leunt op de visuele identiteit van de MCL40, de Formule 1 wagen van Lando Norris en Oscar Piastri. Papaja en zwart vormen de basis, met oranje accenten op onder meer de motorkap en buitenspiegels. Ook de camouflagegrafiek die McLaren Racing gebruikt, keert terug.

McLaren MSO heeft er geen half werk van gemaakt. Er zijn 12 kleurstellingen, maar de oplage zelf is nóg exclusiever: wereldwijd worden er slechts 10 exemplaren gebouwd. Binnenin blijft het thema overeind, al wordt het daar iets ingetogener gebracht. Elke auto krijgt een speciale dedication plate in Metallic Papaya Gold, een detail dat duidelijk maakt dat je niet een gewone Artura rijdt, maar dit wel degelijk iets heel speciaals is.

Onder die feestelijke jas zit ook nog eens serieuze techniek. De Artura 1000GP gebruikt een plug in hybride aandrijflijn met een twin turbo V6 en levert samen 690 pk. Daarmee sprint de auto in ongeveer 3,0 seconden naar 100 km per uur, terwijl de topsnelheid uitkomt op 330 km/h. Ook elektrisch is er iets mogelijk, met een actieradius van iets meer dan 30 km zonder uitstoot. Dit is dus geen showauto, maar echt bedoelt voor mensen die er zometeen mee gaan cruisen.

De Artura 1000GP is uiteindelijk vooral een herinnering op wielen. Aan Bruce McLaren, aan zestig jaar ontwikkeling, aan duizend raceweekenden en aan een merk dat zijn verleden niet in een museum zet, maar in een supercar stopt. Het is een viering van snelheid, maar ook van volharding. Voor de meeste mensen blijft het helaas bij kijken, maar voor tien gelukkigen wordt het een plek achter het stuur van een van de meest exclusieve McLarens van de afgelopen jaren. Dat is misschien wel precies de juiste manier om een duizendste Grand Prix te markeren, toch?