Molly Carlson sprong als eerste vrouw van een ijsberg en vertelt hoe ze haar grootste angsten overwon

Wij spraken haar uitgebreid over haar historische ijsbergduik, haar angsten en haar missie om mentale gezondheid bespreekbaar te maken.

Het is juni 2026 als Molly Carlson in Twillingate, Newfoundland aan boord van een boot stapt met een bloedstollende missie: springen van een onstabiele, vrij drijvende ijsberg. Een idee dat jaren geleden begon als een droom op een kladblok.

“In het klifduiken hebben we al heel veel gezien: helikopters, heteluchtballonnen, noem maar op,” vertelt ze lachend vanuit haar woonplaats Montreal. “Maar als we kijken naar locaties in de vrije natuur, sprong iedereen tot nu toe eigenlijk alleen van gewone kliffen.” Ze wilde iets unieks in Canada vinden en dacht aan ijsbergen. “Ik dacht dat het nooit zou gebeuren, tot Red Bull Canada ineens belde dat ze het team rond hadden. Ik dacht echt: wat?!”

Het project bleek fysiek en logistiek loodzwaar, omdat drijvende ijsbergen onberekenbaar zijn. “Ze kantelen, draaien en breken voortdurend omdat ze kleiner zijn dan die in Groenland en ze meebewegen op de golven.” Na vier dagen wachten met enorm veel adrenaline, verscheen plotseling de 'perfecte ijsberg'. “De dag ervoor was hij nog omgekanteld, maar die ochtend vormde hij vanuit de helikopter gezien een perfect platform van bijna 15 meter hoog. Als ik daar vanaf kan springen, is dat echt een droom.”

Om de ijsberg te beklimmen, trainde Molly intensief met de Canadese ijsklimmer Will Gadd. De landing in het ijskoude water was een shock, maar de technisch uitdagende klim naar boven bleek pas écht een mentale strijd.

Molly vertelt dat ze op de boot doodsbang was toen ze Will op het ijs zag springen. “Ik dacht: ik ben geen ijsklimmer, wat ben ik aan het doen? Ik heb bijna het hele ding afgeblazen omdat ik zo schrok.” De zenuwen gierden zo hard door haar lijf dat ze haar stijgijzers en uitrusting niet eens meer vast kreeg. “Ik moest de cameracrew vragen om te stoppen met filmen, zodat ze mijn spullen voor me konden vastmaken. Ik was volledig verstijfd van de angst en dacht echt: dit gaat hem niet worden.” Eenmaal op het ijs nam Will gelukkig alle druk weg. “Hij zei: blijf vast, we gaan ervan genieten. Zelfs als ik was gevallen, had hij gezegd: je bent tenslotte geen ijsklimmer.”

Achteraf vond ze de klim moeilijker dan de duik zelf. Hoewel ze geen hoogtevrees heeft boven water, was omlaag kijken op het ijs overweldigend: “Het voelde als een slip and slide met stijgijzers aan.” Eenmaal in het water vloeide de spanning direct weg door de adrenaline. “Ik had het bijna in een bikini kunnen doen omdat ik niets voelde,” lacht ze. “Ik was gewoon lekker aan het zwemmen en voelde me alsof ik op de Bahama's was.”

Molly koos voor deze sprong bewust voor een achterwaartse duik. Een strategische keuze voor haar eigen veiligheid én voor het perfecte plaatje.

“Ik wilde echt die iconische actiefoto met de ijsberg en een prachtige vliegpositie in de lucht.” Aanvankelijk trainde ze voor een voorwaartse duik, maar in Newfoundland besefte ze dat zicht op het water aan het einde van de duik veel slimmer was. Met de wilde golven en de deining was dat essentieel om veilig te landen. “Met de backflip kon ik eerst die prachtige foto pakken, terwijl mijn ogen vanaf bijna 15 meter hoog de hele tijd op het water gericht bleven.”

Vlak voor de afzet viel alle twijfel en angst ineens weg. “Net voordat ik sprong, was het het stilste wat ik ooit heb gevoeld,” legt ze uit. “Wanneer ik onder extreme druk sta, valt mijn brein volledig stil om te overleven.” Waar ze bij normale duiken vaak last heeft van malende, negatieve gedachten, kon ze in deze chaos juist focussen en intens genieten van het moment."

Dat Molly zo openlijk over haar angsten praat, is uniek in de wereld van extreme sporten. Vroeger dacht ze dat negatieve emoties er niet mochten zijn, tot sportpsychologen haar een wijze les leerden. “Ze zeiden: Molly, angst is honderd procent toegestaan. Het zorgt ervoor dat je veilig blijft.” Sindsdien vecht ze er niet meer tegen, maar labelt ze het. “Ik heb geleerd om te zeggen: hey angst, ik ben blij dat je hier bent vandaag en ik ga mijn best doen.”

Voor Molly betekent die mindset ook dat ze haar grenzen bewaakt. Ze is in haar carrière al een aantal keer van een twintig meter hoge duikplank terug naar beneden gelopen, omdat het niet veilig voelde. Vlak voor dit project had ze nog een paniekaanval door de vermoeidheid. “Ik heb een team om me heen dat begrijpt dat mentale gezondheid de helft van de oorlog is.” Dat taboe wil ze doorbreken. “Ik herinner me atleten op de Olympische Spelen die helemaal onder het tape zaten, omdat ze hun coach niet durfden te vertellen dat ze een slechte dag hadden. Maar hoe meer je juist communiceert over je eerlijke gevoelens en pijn, hoe gezonder je cirkel zal zijn.”

Met haar online community ‘Brave Gang’ zet ze zich nu intensief in voor zelfliefde en body positivity. Die missie komt rechtstreeks uit haar eigen jeugd. Toen Instagram opkwam toen ze vijftien was, zag ze alleen de perfecte highlight-reels van andere atleten. “Ik dacht dat je deze gevoelens niet mocht hebben om de beste van de wereld te zijn,” zegt ze openhartig. Ze voelde zich ontzettend eenzaam. Nu deelt ze juist de rauwe waarheid; zo maakt ze video’s over hoe ongemakkelijk ze zich voelde in een badpak met een opgeblazen gevoel.

“Het ijsbergproject is daar een perfecte metafoor voor. Iedereen ziet de tien procent op de oppervlakte, maar niet iedereen ziet de negentig procent onder de oppervlakte die een ijsberg maakt en helpt te drijven.” In haar YouTube-documentaire Extreme Cliff Dive From An Iceberg laat ze dan ook bewust alles zien: haar trots en blijdschap, maar ook haar pure angst.

Die body positivity helpt haar ook om overeind te blijven in een sport die fysiek onder een vergrootglas ligt. Toen ze vroeger aan schoonspringen deed, vergeleek ze haar eigen lange, krachtige lichaam altijd met de veertienjarige kleine Chinese duiksters van ruim 40 kilo. “Ik dacht: hoe ga ik ooit net zo snel spinnen als zij? Maar toen wist ik niet dat zij juist net zo krachtig als ik wilden zijn.” Ze heeft geleerd dat anders zijn juist haar superkracht is en kiest nu bewust voor sprongen waarin ze zich mooi, sterk en trots voelt in haar eigen lichaam.

Haar manier om te herstellen na al die intense adrenaline blijkt verrassend nuchter: video’s editen op de bank. Wanneer de wedstrijddruk haar even te veel wordt, vraagt ze haar verloofde om haar te filmen. “Omdat ik gewoon uit mijn hoofd wil komen en niet al die druk wil voelen.” Door in haar hoofd alvast bezig te zijn met het editen van de video, leidt ze haar brein effectief af. “Editen is altijd mijn ‘safe place’. Het houdt me lekker bezig en ik kan mijn creativiteit erin kwijt, gewoon vanaf de bank.”

Stilzitten doet ze overigens nog niet, want binnenkort wacht alweer de World Aquatics High Diving World Cup in China. Toch probeert ze haar mijlpaal op de ijsberg nu bewust te vieren in plaats van direct door te rennen naar het volgende. In de toekomst droomt ze nog van prachtige duiken bij watervallen in Costa Rica of Hawaï, maar haar grootste passie ligt bij haar community. Binnenkort organiseert ze namelijk haar eerste live-evenement in Montreal, waar ze voor zo’n tweehonderd mensen een workshop geeft over hoe je een veilige ruimte creëert. “Echte, veilige ruimtes creëren in het echte leven. Dat is iets waar ik als zestienjarig, eenzaam meisje alleen maar van had kunnen dromen.”