Hij was doodsbang voor hoogtes, nu balanceert Lukas Irmler boven de hoogste waterval ter wereld

Wij spraken hem over angst, totale focus en zijn nieuwste documentaire Six Days to the Edge, die deze week te zien is tijdens het European Outdoor Film Tour (EOFT) festival in de Nederlandse bioscopen.

“Ik had een grote angst voor hoogtes toen ik begon met de sport, en ik had ook wel eens paniekaanvallen,” geeft Lukas opvallend genoeg toe. Het is bijna onmogelijk voor te stellen als je zijn epische Instagram-feed bekijkt, maar zijn start in de sport was een mentaal slagveld. “Ik was best wel onzeker of ik een carrière in deze sport kon opbouwen. Maar die onzekerheid maakte de uitdaging om mijn angst te overwinnen juist zo gaaf.” Pas na een jaar of drie sloeg het om. “Toen begon ik echt te genieten van de hoogte en verdween de angst. Ik besefte toen dat je bijna elke angst kunt reduceren tot een acceptabel niveau.”

Inmiddels heeft de 38-jarige Duitse slackliner al vijf officiële Guinness World Records op zijn naam staan. Die controle over zijn angst werd pas écht getest toen hij op tweeënhalve kilometer hoogte tussen twee varende heteluchtballonnen balanceerde. "Een normale slackline zit vast aan iets stevigs, maar nu liepen we tussen twee vliegende ballonnen," vertelt Lukas. "Alles bewoog." Lukas stortte de eerste drie keer direct in de diepte (uiteraard veilig gezekerd), terwijl de klok doortikte. Het team had maar een half uur de tijd. "De stress was bizar hoog toen die eerste pogingen mislukten. Maar op de valreep lukte het me om de oversteek te maken. Dat was echt een waanzinnige kick."

Zijn absolute meesterwerk is echter te zien in zijn nieuwe EOFT-documentaire Six Days to the Edge. Het project bracht hem en zijn crew diep in de ondoordringbare jungle van Venezuela, met als doel de Angel Falls: de hoogste waterval ter wereld. “Die waterval zat al vijftien jaar in mijn hoofd,” vertelt Lukas. “Maar door de politieke situatie en angstaanjagende berichten in de media durfde ik nooit te gaan.” Totdat een busreis door Zuid-Amerika met zijn vriendin zijn perspectief volledig veranderde: “We realiseerden ons dat alles wat we in de media horen over die landen, maar een klein stukje is van hoe het leven er daar echt uitziet. De mensen zijn ongelofelijk vriendelijk.”

De reis naar de top werd een loodzware beproeving. Zes dagen lang zwoegde het team – waaronder Lukas’ partner, zijn beste vriend en filmmaker Valentin Rapp – door de dichte jungle. “Er is niet echt een gewone weg naar de top,” legt Lukas uit. “Je moet lokale gidsen bij je hebben om de weg te vinden, want anders ben je zo de weg kwijt.”

Eenmaal aan de top spande de crew een flinterdunne band van slechts 2,5 centimeter breed en 150 meter lang over de duizend meter diepe afgrond. “In het begin was het best moeilijk om de lijn succesvol over te steken,” blikt Lukas terug. “Maar toen dat eenmaal lukte, viel de druk direct weg. We stonden daar letterlijk stil in de lucht en keken naar de waterval vanuit een perspectief dat je normaal nooit te zien krijgt. Als je er met een helikopter overheen vliegt, zie je het maar een fractie van een seconde. Maar op de slackline kregen we de kans om er minutenlang van te genieten.” Voor Lukas was de oversteek het ultieme antwoord op de zoektocht van zijn leven.

Wie denkt dat het gevaar voorbij was na die succesvolle oversteek, heeft het mis. De terugreis bleek minstens zo'n grote adrenalinekick. “We zijn niet teruggegaan via de jungle zoals op de heenweg, maar we besloten om via de loodrechte rotswand af te dalen.”

Dat betekende een bloedstollende afdaling recht naast het bulderende water geweld. “Dat gaf ons de kans om een paar keer te abseilen vlak naast de waterval. Uiteindelijk duurde het twee dagen om volledig af te dalen, want je moet zo’n 1000 meter abseilen.” Eenmaal beneden moest het team per boot via een wilde, kolkende rivier terugkeren naar de bewoonde wereld. “Het avontuur stopte dus niet toen de slackline was afgebouwd; het abseilen en de bootreis terug waren minstens zo spectaculair.”

Slechts een heel klein groepje mensen op de wereld kan inmiddels leven van deze sport. En hoewel het leven van een professionele slackliner episch lijkt, kent het ook een hoop monotone routine. "Wat de onglamourouse kant is? Op dit moment zit ik al uren in de trein, en gisteren zat ik er ook al in," lacht Lukas. "Ik reis continu van de ene presentatie naar de andere. Dan droom ik van de slackline, maar zit ik gewoon te wachten tot de volgende stop. Het is een kant met heel veel reistijd, maar dat hoort er simpelweg bij."

Om fysiek en mentaal stand te houden tijdens zijn expedities, traint hij intensief. Naast klimmen en bergbeklimmen is yoga zijn absolute geheime wapen om de focus te bewaren wanneer hij meters boven de dood balanceert. "Ik doe yoga eigenlijk bijna elke ochtend, ongeveer een uur." Dit helpt hem om zijn ademhaling en daarmee zijn mentale staat op de lijn onder controle te houden. "Wanneer we gestresst of bang zijn, ademen we heel oppervlakkig en snel. Op de lijn merk je dat meteen: je ademhaling stagneert of stopt zelfs. Yoga-ademhaling helpt je echt om rust in je hoofd te houden en je spieren van genoeg zuurstof te voorzien."

Uiteindelijk is slacklinen voor Lukas dan ook veel meer dan een opeenvolging van halsbrekende stunts of het verzamelen van Guinness-titels. Het is een levenslange masterclass in mentale veerkracht. Zijn belangrijkste les voor iedereen die met zijn eigen angsten worstelt? "Bijna elke angst kun je uiteindelijk reduceren tot een acceptabel niveau. Je moet alleen de uitdaging durven aan te gaan."