Voordat Kylian Mbappé de wereld veroverde: zo begon het allemaal in Bondy

In de nieuwe biografie Kylian Mbappé van voetbaljournalist Julien Laurens wordt uitgebreid teruggegaan naar die beginjaren. Naar het vervallen stadion van AS Bondy, de club waar zijn vader trainer was en waar zijn moeder een bekende verschijning was binnen de sportgemeenschap. Het is het verhaal van een familie waarin sport centraal stond, van een jongen die al op jonge leeftijd droomde van de absolute top en van een omgeving die hem vormde tot de speler die hij vandaag is.

Laurens volgt Mbappé al jarenlang en sprak voor het boek met familieleden, vrienden, coaches en mensen die van dichtbij hebben meegemaakt hoe zijn carrière begon. Het resultaat is een uitgebreid portret van de man achter de wereldster.

Met toestemming van uitgeverij Kosmos publiceren wij hieronder het eerste hoofdstuk van het boek integraal. Daarin lees je hoe het allemaal begon in Bondy, lang voordat de rest van de wereld zijn naam kende.

‘Kyyyliiiian!’

De avond daalt neer over het vervallen Léo-Lagrange-stadion in Bondy, een plaatsje op enkele kilometers ten noorden van Parijs. De twee velden waar alle selecties van AS Bondy, van de allerjongsten tot het eerste team, trainen en hun wedstrijden spelen, liggen er verlaten bij. Het is behoorlijk stil. Alle ouders hebben inmiddels hun stekje op de oude en krakkemikkige tribune aan de ene zijde van het hoofdveld of achter de reling langs de andere kant, van waar ze hebben toegekeken hoe hun kinderen zich vermaakten, verlaten.

De kleine kleedkamers worden schoongemaakt. De hele dag zijn er spelers naar binnen gekomen om zich om te kleden, vervolgens naar buiten gegaan om te trainen en daarna weer binnengekomen om te douchen en zich aan te kleden, en nu ruikt het naar zweet en gras. Buiten worden de pylonen en hesjes verzameld. De doelen zijn aan de kant gezet. De schijnwerpers zijn nog aan, maar dat zal niet lang meer duren. Het is een gewone woensdagavond zoals bij zoveel voetbalclubs in de stad Parijs en haar buitenwijken, de banlieues. De een na de ander gaat naar huis. Maar keer op keer weerklinkt deze kreet over het complex.

‘Kyyyliiian! Kyyyliiian!’

Wilfrid Mbappé is een van de vele coaches bij Bondy. Iedereen hier kent zijn stem. Hij is al jarenlang een van de belangrijkste figuren bij de club. Eerst als speler, vervolgens als coach en technisch directeur van alle ploegen. En iedereen kent ook zijn zoon, Kylian. Net als op de meeste andere avonden wacht Wilfrid deze woensdagavond op hem om naar huis te gaan.

AS Bondy is een van de beste en meest gerespecteerde voetbalclubs in en om de Franse hoofdstad. Praktisch alle elftallen in elke leeftijdscategorie doen het goed in hun competitie. Ze hebben een paar uitstekende trainers, en ook al is hun infrastructuur niet zo goed als die van enkele van hun concurrenten, ze staan erom bekend jaar in, jaar uit goede spelers voort te brengen. Regelmatig worden hun wedstrijden bezocht door scouts van Europese topclubs op zoek naar het volgende toptalent uit de Franse hoofdstad. In de gang naar de kleedkamers hangen tientallen ingelijste foto’s van de bekende oud-spelers van de club. Ze zijn het bewijs van het goede werk dat men hier heeft verricht en blijft verrichten, maar ook symbool van de enorme trots die deze oud-spelers de club bezorgen.

Woensdag is voor de club de drukste dag van de week. Alle selecties trainen op die dag, vanaf het middaguur tot pakweg half elf ’s avonds. De JO6 begint rond het middaguur, terwijl hun ouders of oppas vanaf de tribune toekijken. Dan is het vanaf één uur de beurt aan de JO7 en JO8, op hetzelfde veld, terwijl de JO9 en JO10, zowel het normale team als het beste elftal waarin de grootste talenten werden ontwikkeld, op het andere veld trainen.

Enzovoort. Je komt aan, werkt je in het zweet en gaat weer weg. Sommige selecties in de hogere leeftijdscategorieën trainen twee keer per week. De meeste kinderen gaan na de training meteen naar huis. Maar Kylian Mbappé niet.

De zoon van Wilfrid blijft de hele dag. Hij komt ’s morgens met zijn vader aan en blijft tot de duisternis invalt. Met zijn vier jaar is hij de kleine mascotte van de club. Alle oudere spelers kennen hem. Je kunt hem altijd ergens rond de velden aantreffen met een bal aan zijn voet, of in de kleedkamer om te luisteren naar de aanwijzingen van de trainers. Hij trapt een balletje tegen een muur, in zijn eentje of met andere kinderen, of hij voegt zich bij een klein groepje voor een ‘Wembley’ of een ‘Braziliaantje’. Hij schiet op een leeg doel, werkt aan zijn techniek en dribbelt langs iedereen die tegen hem wil spelen. Hij is klein, maar hij is dol op één tegen één.

Hij denkt dat hij het van iedereen kan winnen, hoe oud ook. En hij heeft nog een grote mond ook: als hij van je wint, zul je het weten ook. In het weekend is het hetzelfde verhaal. Hij is er altijd en ziet elke wedstrijd. Hij brengt waarschijnlijk meer tijd door op het Léo-Lagrange-complex dan thuis.

Met zijn vier jaar is hij nog te jong om officieel voor AS Bondy uit te komen of zelfs om met de JO6 mee te trainen, maar hij speelt op die leeftijd al meer voetbal dan welk ander lid van de club ook. Er is altijd wel iets voor hem te doen in het stadion, zolang het maar met voetbal te maken heeft.

De hele familie Mbappé voelt zich er thuis. Net als indertijd voor zijn vader gold, is Jirès, Kylians oudere broer, een van de beste spelers in de O14-ploeg. Zijn moeder, Fayza, speelde jarenlang handbal bij de club, tot op het hoogste Franse niveau, en is ook een zeer prominent figuur in de AS Bondy-gemeenschap. Bondy is een club met verschillende sportafdelingen. Naast, uiteraard, een voetbalafdeling zijn er ook teams die aan atletiek doen, aan volleybal, handbal, boksen, tennis en ga zo maar door. In totaal telt de club zo’n drieduizend leden, in diverse leeftijdscategorieën en verdeeld over diverse sporten.

Op deze woensdag in september staat het nieuwe seizoen na de zomervakantie weer op het punt om te beginnen, en Wilfrid wacht op Kylian. Zoals zo vaak. Zoals elke dag.

‘Kyyyliiiian!’

Nadat zijn vader voor de zoveelste keer heeft geroepen, komt het jongetje er in de verte aan, met de bal aan zijn voeten gekleefd. Wilfrid Mbappé kan af en toe een strenge vader zijn, maar als het om voetbal gaat, zou hij nooit boos op zijn zoon kunnen worden. Hij weet hoe dol die op het spelletje is. Hij ziet het elke dag. En al is hij dan nog maar vier jaar, hij kan ook zien dat hij uitzonderlijk getalenteerd met z’n voeten is.

Al zolang hij zich kan herinneren, wordt Kylian Mbappé omringd door voetbal. En hoe had dat ook anders gekund, met zo’n voetbalgekke familie? Wilfrid werd in oktober 1970 geboren op Djébalé, een eiland in de monding van de Wouri-rivier bij Douali, het economische centrum en de tweede stad van Kameroen. Toen hij drie was, verhuisde hij met zijn vader Pierre, zijn moeder Christine en zijn broertjes en zusjes naar Frankrijk, naar Bondy.

Zijn verhaal is dat van de miljoenen immigrantenfamilies die in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw naar Frankrijk trokken en zich vaak in Parijs, Marseille of Lyon vestigden om daar een beter leven op te bouwen. Kameroen is een voormalige Franse kolonie en de twee landen onderhielden nauwe banden, ook nog nadat het Afrikaanse land in 1960 onafhankelijk was geworden. Het was makkelijk om vervuld van hoop en dromen naar Frankrijk te reizen, zoals de familie Mbappé deed, om daar een nieuw leven te beginnen. Het contrast tussen de twee werelden was sterk, maar Wilfrid en zijn gezin pasten zich snel aan.

Net als veel buitenwijken van Parijs was Bondy gebouwd om de vele immigranten te huisvesten die in die jaren dat het land zijn grenzen opende naar Frankrijk kwamen. De stroom nieuwelingen uit de voormalige koloniën moest het land weer helpen opbouwen na de Tweede Wereldoorlog. Gebieden als Bondy werden cités-dortoirs genoemd, letterlijk ‘slaapsteden’, omdat er in de vele volkswijken met flats om al die nieuwkomers onder te brengen verder niet zo veel te doen was. In die tijd hadden ze maar één functie: mensen huisvesten.

Bondy ligt op precies elf kilometer van Parijs, in het noordoosten. Vanuit de hoofdstad neem je de A86 of de snelweg A3, waarna je over de Avenue Galliéni gaat om vervolgens rechtsaf te slaan naar de Avenue Pasteur, die naar het noorden van het stadje leidt, daar waar Kylian vroeger woonde en waar het Léo-Lagrange-stadion staat.

Bondy heeft bijna 55.000 inwoners en het werkloosheidscijfer ligt er boven het landelijke gemiddelde. De gemeente maakt deel uit van het département Seine-Saint-Denis. Seine-Saint-Denis (nummer 93 in de alfabetische volgorde waarin de Fransen hun departementen rangschikken) is het armste district van Frankrijk. Bondy wordt in tweeën gedeeld door de Route Nationale 3: in het noorden van Bondy staat de sociale woningbouw, de zuidkant is wat welvarender, met grotere huizen en rustigere straten.

Wilfrid groeide op in een van de sociale huurflats van Bondy, geworteld in de Kameroense cultuur waar zijn familie zo trots op was. Maar hij liet zich ook beïnvloeden door de Franse cultuur, waar hij elke dag mee te maken had. Zoals zoveel immigranten van de tweede en derde generatie omarmde hij de multi-etniciteit.

Zijn grote passie was voetbal. Hij was een verdienstelijk speler en als verdedigende middenvelder speelde hij op regionaal niveau, maar hij wist vanaf het begin dat hij op een dag coach zou worden. Dat had hij in zich. Al op jonge leeftijd zat hij op de bank en droeg eraan bij dat AS Bondy een van de beste clubs uit de regio Parijs werd. Hij bracht als coach uren op het veld door en de enorme kennis van het spel die hij opdeed, deelde hij met anderen bij de club. Het is altijd een genoegen om met Wilfrid over voetbal te praten.

Het verhaal van Fayza is vergelijkbaar. Ze werd in september 1974 in Bondy geboren, nadat haar ouders Mohand Saïd en Saliha eind jaren zestig waren weggetrokken uit Amizour, een plaatsje in de buurt van Béjaïa in Algerije, om naar Frankrijk te emigreren. Zij, haar ouders en haar broertjes en zusjes vormden een hechte familie.

Ze hield van alle sporten en werd bekend als handbalster van Bondy op het hoogste Franse niveau. Ze was een ijzersterke, ambitieuze aanvalster met een pittig karakter. Net als Wilfrid groeide ze op met twee culturen: thuis de Algerijnse, en op school, in het dagelijks leven en door vriendschappen de Franse.

Wilfrid en Fayza ontmoetten elkaar bij de Daniel-Balavoine MJC, een jeugdhonk in het noorden van de stad Bondy. In die tijd had elke volkswijk in Parijs en de banlieues een plek om samen te komen, net zo een als die waar de ouders van Kylian elkaar voor het eerst in het oog kregen. Tieners en jongvolwassenen troffen elkaar daar, zodat ze niet op straat rondhingen, in drugs gingen handelen of lid werden van een jeugdbende.

In het jeugdhonk ontmoette je leeftijdgenoten en er was altijd wel iets te doen. Het was een aangename, veilige plek voor de jeugd. Fayza en Wilfrid hadden veel gemeen. Ze waren beiden zeer gedreven en hadden een vergelijkbare achtergrond en een goede opleiding. Hun jeugd in een volkswijk zorgde ervoor dat ze een bepaalde mentaliteit, morele opvattingen en normen en waarden deelden.

Kylian werd op 20 december 1998 geboren in het 19de arrondissement van Parijs, op maar een paar kilometer van Bondy, in het Robert Debré-ziekenhuis.

Waarom kozen zijn ouders deze voornaam voor hem? Wilfrid geeft antwoord op de vraag.

‘Op een dag zaten we nieuws te kijken over een gebeurtenis in Bretagne, en de verslaggever zei: “De kleine Kylian en Tim…” Ik moest daarna zijn moeder nog zien te overtuigen, maar dat was niet zo moeilijk.’