Nadat Jeroen van Veen zijn zoontje verloor rende meer dan 3.700 kilometer naar Griekenland

In De wereld ligt aan je voeten vertelt Jeroen van Veen een rauw en inspirerend verhaal over lef, doorzettingsvermogen en het zetten van die eerste stap, juist wanneer het leven je volledig onderuit heeft gehaald. Het boek kwam na de lancering binnen in de top 10 van de Bestseller 60 en dat is geen toeval.

Onderweg naar Sparta sprak FHM Jeroen al over zijn bijzondere missie. Nu krijgen we een inkijkje in het boek zelf: een verhaal dat begint met een ogenschijnlijk simpele handeling, maar uitgroeit tot een fysieke en mentale strijd van ongekende proporties.

Als kind wilde ik al een bestsellerauteur worden en ik kan niet geloven dat ik dit nu aan het worden ben. Tenminste, ik heb besloten om het te gaan proberen. Een verhaal schrijven dat iedereen wil lezen. Spannend, meeslepend, eerlijk, intiem, herkenbaar en tegelijk onvoorstelbaar. Jeroen van Veen, bestsellerauteur met een top 10-notering in De Bestseller 60. Of weet je wat: met vertalingen in meerdere landen en een plaats in de New York Times Bestseller 100. Stel je voor.

Dit klinkt nogal groots. Onbereikbaar. Onvoorstelbaar. Aan de andere kant moet de lijst elke week toch weer met honderd schrijvers gevuld worden. Dus waarom zou mijn naam er niet een van die honderd kunnen zijn? Voordat je me meteen totaal voor gek verklaart of me in alle stilte van grootheidswaan beticht, is het goed om meteen wat meer over mijzelf, mijn leven en mijn dromen te vertellen.

Ik ben geen Kuifje, geen Forrest Gump en zeker niet de hoofdpersoon uit The Secret Life of Walter Mitty. En nee, ik ben ook geen 100-jarige man die uit het raam klom en verdween. Toch zit er in al deze verhalen een kern van waarheid die diep in mij verborgen zit en de afgelopen jaren aan de oppervlakte komt. Net als al deze wonderlijke avonturiers, dromers en doeners heb ook ik geen bewijsdrang en ben ik geen thrillseeker of superheld. Welnee, zelfs verre van dat. Ik zie mezelf als een dromenvanger. Al zolang ik me kan herinneren hang ik overal en nergens in de wereld rond om, als de zon opkomt, mijn dromen na te jagen.

Het bereiken, realiseren of halen van mijn dromen is niet waar ik het geluk uit haal. Het proberen, daar gaat het mij om. De opwinding bij het bedenken, de spanning van het uitspreken en het ongeloof in de ogen als ik het plan voor de eerste keer met iemand deel.

Elke keer als ik van me laat horen en de wereld om me heen laat zien dat er meer kan dan je denkt, ontstaat er verwondering. Deze beeldschone vorm van denkkracht is voor mij de magie van het leven.

Zoals ik al zei ben ik niet Superman, maar eerder de rustige, niks-aan-de-hand Clark Kent met een gezinsleven. Een spannend verhaaltje voorlezen als ze naar bed gaan, een ontbijtje of broodtrommel klaarmaken vroeg in de ochtend. Het zijn momenten waarvoor je mij kunt wakker maken. De alledaagse momenten zijn de meest onderschatte uit het leven, waar je, als je niet goed oplet, zo overheen kijkt.

Dit besef is het mooiste dat me ooit is overkomen en gun ik iedereen, maar de gebeurtenis die me dit inzicht gaf wens ik niemand toe.

Een paar jaar geleden is namelijk mijn zoontje overleden. Kanker in de hersenen. Hij was vierenhalf toen hij eraan overleed. Toch zijn we hem als gezin nooit verloren. De tijd met hem was kort, maar wel de mooiste periode uit ons leven. Een paar jaar waren we compleet gelukkig. Samen met z’n vijven. Nu vieren we het leven. Woordgrappen vind ik nooit leuk, maar om deze moet ik toch lachen.

De jongen die mijn ogen opende heette Kasper. Met zijn knalrode krullen leek hij op de mannelijke Annie uit de gelijknamige film en was hij minstens zo vrolijk en opgewekt. Met de wereld als decor en iedereen die hij onderweg tegenkwam als publiek was zijn leven één grote musical. Hij zong, danste en huppelde de hele dag door. Zelf zat ik als vader altijd op de eerste rij en heb geen uitvoering gemist. 1706 dagen lang heeft hij elke dag geplukt. Dag na dag. Hij miste er niet één. En natuurlijk is het verschrikkelijk verdrietig dat hij niet ouder is geworden, maar die 1706 dagen levensvreugde, dat is wel zoiets bijzonder moois, daar kan ik alleen maar heel erg vrolijk van worden.

Kasper laat me nog elke dag inzien hoe mooi het leven is en de wereld om ons heen kan zijn, en ik droom ervan om dit met anderen te delen.