De 'Fery-tale' en andere iconische Wimbledon underdogverhalen

Arthur Fery begon het toernooi met een wildcard, een uitnodiging die normaal vooral bedoeld is om een talent of publieksfavoriet een kans te geven. De 23-jarige Brit stond vooraf buiten de top honderd van de wereldranglijst en had nog nooit de tweede ronde van een Grand Slam overleefd. Toch staat hij nu in de halve finale van Wimbledon. Dat is niet alleen een verrassing, maar een van de meest opmerkelijke wildcardruns die het toernooi ooit heeft gezien.

Fery’s opmars voelt alsof Wimbledon een eigen sprookje heeft gekregen. Hij begon zijn toernooi zonder de status van favoriet, zonder de ervaring van een vaste Grand Slam-speler en zonder de verwachtingen die op de grote namen rusten. Maar wedstrijd na wedstrijd groeide hij in het toernooi.

Zijn kwartfinale tegen Flavio Cobolli werd het moment waarop de Fery-tale echt een nationale sensatie werd. Cobolli was als geplaatste speler verreweg de favoriet, maar Fery speelde vrijuit en overtuigend. Met een overwinning in drie sets plaatste hij zich voor de halve finale, tot groot enthousiasme van het Britse publiek op Centre Court.

Daarmee schreef hij geschiedenis. Fery werd de eerste Britse wildcard in de Open Era die de halve finale van een Grand Slam bereikte. Bovendien is hij pas de tweede mannelijke wildcard ooit die de halve finale van Wimbledon haalt, na Goran Ivanisevic in 2001. Voor een speler die het toernooi binnenkwam dankzij een uitnodiging, is dat een uitzonderlijke prestatie.

Het mooie aan Fery’s verhaal is dat het zo herkenbaar Brits aanvoelt. Een jonge speler, opgegroeid in de buurt van Wimbledon, krijgt een kans van de organisatie en groeit uit tot de grote publiekslieveling van het toernooi. In een tijdperk waarin de top van het mannen­tennis vaak wordt gedomineerd door gevestigde namen, laat Fery zien dat Wimbledon nog steeds ruimte heeft voor een onverwachte held.

Wimbledon is bij uitstek het Grand Slam-toernooi waar underdogs kunnen schitteren. Het gras is een aparte ondergrond die minder vaak wordt bespeeld dan hardcourt of gravel. Daardoor kunnen spelers met een aanvallende stijl of een sterke service ineens boven zichzelf uitstijgen.

Daarnaast speelt de sfeer van Wimbledon een rol. Het publiek houdt van een verrassend verhaal. Wanneer een onbekendere speler het opneemt tegen een gevestigde naam, verschuift de aandacht al snel naar de outsider. Dat gebeurde bij Fery, maar het is een patroon dat al decennialang zichtbaar is op het heilige gras.

Goran Ivanišević blijft het ultieme voorbeeld van een Wimbledon-underdog. De Kroaat was ooit een topspeler en drie keer finalist op Wimbledon, maar in 2001 was hij door blessures en vormverlies ver teruggevallen op de wereldranglijst. Hij kreeg een wildcard van de organisatie en leek vooral een mooie naam voor het publiek.

Wat daarna gebeurde, behoort tot de meest legendarische hoofdstukken uit de tennisgeschiedenis. Ivanisevic vocht zich door het toernooi en bereikte de finale tegen Patrick Rafter. In een zenuwslopende vijfsetter won hij uiteindelijk de titel. Daarmee werd hij de eerste en nog altijd enige wildcard die Wimbledon bij de mannen wist te winnen.

Ivanisevic’ triomf maakte duidelijk dat een wildcard niet alleen een vriendelijk gebaar hoeft te zijn. Soms kan zo’n uitnodiging het begin zijn van een historische run.

Boris Becker was in 1985 nog maar zeventien jaar oud toen hij Wimbledon won. Hoewel hij geen wildcard was, paste hij perfect in het profiel van een underdog. Hij begon het toernooi als een relatief onbekende Duitse tiener en was niet geplaatst.

Met zijn krachtige service, spectaculaire duiken op het gras en onbevangen spel veroverde Becker de harten van het publiek. Hij versloeg in de finale Kevin Curren en werd daarmee de jongste mannelijke Wimbledon-kampioen ooit. Zijn overwinning veranderde niet alleen zijn eigen carrière, maar gaf ook een nieuwe impuls aan de populariteit van tennis in Duitsland.

Ook bij de vrouwen heeft Wimbledon prachtige underdogverhalen opgeleverd. Markéta Vondroušová won in 2023 de titel als ongeplaatste speelster. Ze begon het toernooi zonder de status van favoriet en stond buiten de top tien van de wereld.

Toch speelde Vondrousova met veel variatie en lef. Ze versloeg meerdere hoger geplaatste tegenstanders en won in de finale van Ons Jabeur. Daarmee werd ze de eerste ongeplaatste speelster die Wimbledon wist te winnen. Haar titel bewees dat verrassingen op het gras niet beperkt zijn tot de mannencompetitie.

Niet elke underdog hoeft de halve finale of finale te halen om een onvergetelijk Wimbledonverhaal te worden. Marcus Willis bereikte in 2016 slechts de tweede ronde, maar zijn verhaal werd wereldwijd opgepikt.

Willis stond destijds buiten de top 700 van de wereldranglijst en werkte als tennisleraar om rond te komen. Via het kwalificatietoernooi bereikte hij onverwacht het hoofdtoernooi. Daar won hij zijn eerste ronde en mocht hij op Centre Court aantreden tegen Roger Federer. Hoewel hij verloor, kreeg Willis een staande ovatie en werd hij het symbool van de droom die Wimbledon kan bieden aan spelers van buiten de elite.

Wat al deze verhalen met elkaar verbindt, is het gevoel van hoop. Wimbledon is meer dan een toernooi waar de beste spelers van de wereld elkaar treffen. Het is ook een podium waarop onverwachte namen plotseling de hoofdrol kunnen opeisen.

Arthur Fery is daar dit jaar het nieuwste voorbeeld van. Zijn Fery-tale laat zien dat een wildcard niet alleen een uitnodiging is, maar soms ook een toegangsbewijs tot de tennisgeschiedenis. Of hij de finale haalt of niet, zijn run heeft Wimbledon al een van zijn mooiste underdogverhalen van deze tijd gegeven.

En misschien is dat wel de grootste charme van het toernooi. Tussen de grote kampioenen en de gevestigde favorieten blijft er altijd ruimte voor een speler die vanuit de schaduw het gras betreedt en iedereen verrast.