Van slagerij in Voorschoten naar een eigen zaak in Thailand: Koh Tao Bo (37) gooide z’n hele leven om
Sommige mensen blijven jarenlang hangen in hetzelfde ritme. Werken, doorgaan en denken dat het er nou eenmaal bij hoort. Voor Ronald van Eijk, op Koh Tao beter bekend als Koh Tao Bo, liep dat net even anders. Hij groeide op in de slagerij van zijn vader, nam die op jonge leeftijd over en zat volledig in dat leven van lange dagen en weinig ruimte voor iets anders. Totdat hij besloot er drie maanden tussenuit te gaan. Wat begon als een simpele reis door Azië, veranderde uiteindelijk alles.
Geen terugkeer naar Nederland of het oude ritme van zeven dagen per week in de slagerij, maar een compleet nieuw leven opbouwen op een tropisch eiland in Thailand. Inmiddels zit hij midden in het opzetten van een eigen slagerij en restaurant op Koh Tao. Wij spreken hem over die beslissing om alles achter te laten, hoe het leven daar echt is en waarom vrijheid voor hem belangrijker is dan alles wat hij had.
Hoe is dit allemaal ontstaan?
“Eigenlijk heel simpel. Ik zat volledig in dat slagersleven. Vanaf m’n veertiende werkte ik al in de zaak van m’n vader en op m’n negentiende nam ik die over. Dat betekende gewoon zeven dagen per week werken, weinig vrije tijd en altijd bezig zijn met die zaak. Ik vond het ook mooi en had er echt passie voor, maar op een gegeven moment ga je je wel afvragen of dit het nou is. Toen besloot ik om drie maanden te gaan reizen door Azië, gewoon even eruit, hoofd leegmaken. Alleen dat liep compleet anders dan gepland en werd uiteindelijk een beslissing die alles veranderde.”
“Eigenlijk heel simpel. Ik zat volledig in dat slagersleven. Vanaf m’n veertiende werkte ik al in de zaak van m’n vader en op m’n negentiende nam ik die over. Dat betekende gewoon zeven dagen per week werken, weinig vrije tijd en altijd bezig zijn met die zaak. Ik vond het ook mooi en had er echt passie voor, maar op een gegeven moment ga je je wel afvragen of dit het nou is. Toen besloot ik om drie maanden te gaan reizen door Azië, gewoon even eruit, hoofd leegmaken. Alleen dat liep compleet anders dan gepland en werd uiteindelijk een beslissing die alles veranderde.”
Wanneer wist je dat je niet meer terug wilde?
“Best snel eigenlijk. Die drie maanden voelden echt als drie weken en toen had ik al het gevoel van: ja, ik wil helemaal niet meer terug naar hoe het was. Maar ik ben nog wel één keer teruggegaan naar Nederland om alles netjes af te ronden. Aandelen verkopen, familie informeren, zorgen dat alles goed achterbleef. Alleen diep van binnen wist ik toen al hoe laat het was. Ik ging niet meer terug dat leven in, dat voelde gewoon niet meer goed.”
“Best snel eigenlijk. Die drie maanden voelden echt als drie weken en toen had ik al het gevoel van: ja, ik wil helemaal niet meer terug naar hoe het was. Maar ik ben nog wel één keer teruggegaan naar Nederland om alles netjes af te ronden. Aandelen verkopen, familie informeren, zorgen dat alles goed achterbleef. Alleen diep van binnen wist ik toen al hoe laat het was. Ik ging niet meer terug dat leven in, dat voelde gewoon niet meer goed.”
Was dat geen lastige keuze?
“Jawel, zeker wel. Mijn broer en zus zaten ook in die zaak, dus het is niet alsof je zomaar iets achterlaat. Je laat niet alleen een bedrijf achter, maar ook een stuk familie en een leven dat je kent. Alleen dat gevoel dat ik ergens anders gelukkiger kon zijn, was gewoon sterker. Als ik het niet had gedaan, had ik er later sowieso spijt van gekregen en dat wilde ik voorkomen.”
“Jawel, zeker wel. Mijn broer en zus zaten ook in die zaak, dus het is niet alsof je zomaar iets achterlaat. Je laat niet alleen een bedrijf achter, maar ook een stuk familie en een leven dat je kent. Alleen dat gevoel dat ik ergens anders gelukkiger kon zijn, was gewoon sterker. Als ik het niet had gedaan, had ik er later sowieso spijt van gekregen en dat wilde ik voorkomen.”
Hoe ben je uiteindelijk op Koh Tao terechtgekomen?
“Na dat reizen ben ik daar eigenlijk blijven hangen. Ik begon met werken in de duikwereld en dat ging vrij makkelijk, overal waar ik kwam kon ik wel iets doen. Maar het was vooral het leven daar dat me trok. De vrijheid, het tempo, hoe mensen omgaan met werk en tijd. Dat is gewoon totaal anders dan in Nederland en dat voelde meteen goed.”
“Na dat reizen ben ik daar eigenlijk blijven hangen. Ik begon met werken in de duikwereld en dat ging vrij makkelijk, overal waar ik kwam kon ik wel iets doen. Maar het was vooral het leven daar dat me trok. De vrijheid, het tempo, hoe mensen omgaan met werk en tijd. Dat is gewoon totaal anders dan in Nederland en dat voelde meteen goed.”
Wat maakt die plek zo anders?
“De vrijheid hier. Je hebt wel regels, maar ze zijn niet zo strak en alles gaat een stuk relaxter. Tegelijkertijd is het soms ook gewoon chaos en moet je dingen loslaten. Je belt iemand omdat er niemand op de bouw staat en dan krijg je te horen dat hij niet weet waar ze zijn. Dat soort dingen moet je accepteren, anders word je gek. Maar juist die combinatie van vrijheid en die losse manier van leven maakt het voor mij zo fijn.”
“De vrijheid hier. Je hebt wel regels, maar ze zijn niet zo strak en alles gaat een stuk relaxter. Tegelijkertijd is het soms ook gewoon chaos en moet je dingen loslaten. Je belt iemand omdat er niemand op de bouw staat en dan krijg je te horen dat hij niet weet waar ze zijn. Dat soort dingen moet je accepteren, anders word je gek. Maar juist die combinatie van vrijheid en die losse manier van leven maakt het voor mij zo fijn.”
Hoe ontstond het idee voor je eigen zaak?
“Die passie voor vlees is nooit weggegaan. Ik kook nog steeds veel en weet wat goede kwaliteit is, maar hier op het eiland was dat gewoon lastig te vinden. Op een gegeven moment dacht ik: waarom begin ik hier niet zelf iets? Wat begon als een klein idee, groeide eigenlijk best snel uit tot een serieus plan waar ik nu middenin zit.”
“Die passie voor vlees is nooit weggegaan. Ik kook nog steeds veel en weet wat goede kwaliteit is, maar hier op het eiland was dat gewoon lastig te vinden. Op een gegeven moment dacht ik: waarom begin ik hier niet zelf iets? Wat begon als een klein idee, groeide eigenlijk best snel uit tot een serieus plan waar ik nu middenin zit.”
Wat voor zaak wordt het?
“Het wordt een combinatie van een slagerij, restaurant en broodjeszaak, met ook delivery erbij. Dus echt een totaalconcept waar alles samenkomt. Als je het doet, moet je het ook goed doen, vind ik. Ik wil niet iets half neerzetten, maar gewoon iets waar mensen echt voor terugkomen.”
“Het wordt een combinatie van een slagerij, restaurant en broodjeszaak, met ook delivery erbij. Dus echt een totaalconcept waar alles samenkomt. Als je het doet, moet je het ook goed doen, vind ik. Ik wil niet iets half neerzetten, maar gewoon iets waar mensen echt voor terugkomen.”
Wanneer dacht je: dit kan echt werken?
“Dat moment kwam toen ik hoorde dat ik dezelfde kwaliteit vlees kon krijgen als in Nederland. Toen viel alles eigenlijk op z’n plek en wist ik dat het niet alleen een leuk idee was, maar ook echt iets wat kans van slagen heeft. Dan wordt het ineens serieus en ga je er ook anders naar kijken.”
“Dat moment kwam toen ik hoorde dat ik dezelfde kwaliteit vlees kon krijgen als in Nederland. Toen viel alles eigenlijk op z’n plek en wist ik dat het niet alleen een leuk idee was, maar ook echt iets wat kans van slagen heeft. Dan wordt het ineens serieus en ga je er ook anders naar kijken.”
Je werkte vroeger zeven dagen per week. Ben je niet bang dat dat weer gebeurt?
“Dat is juist iets waar ik bewust mee bezig ben. Vrijheid is het belangrijkste wat ik hier heb opgebouwd en dat wil ik niet kwijt. In het begin ga ik sowieso veel werken, dat hoort erbij als je een eigen zaak opzet. Maar daarna wil ik het anders doen. Dan neem ik liever meer personeel aan en verdien ik iets minder, als ik maar niet weer vast kom te zitten in datzelfde ritme als vroeger.”
“Dat is juist iets waar ik bewust mee bezig ben. Vrijheid is het belangrijkste wat ik hier heb opgebouwd en dat wil ik niet kwijt. In het begin ga ik sowieso veel werken, dat hoort erbij als je een eigen zaak opzet. Maar daarna wil ik het anders doen. Dan neem ik liever meer personeel aan en verdien ik iets minder, als ik maar niet weer vast kom te zitten in datzelfde ritme als vroeger.”
Wat zou je zeggen tegen mensen die dit lezen en denken: dat wil ik ook?
“Dat je het gewoon kan doen. Mensen maken het vaak groter in hun hoofd dan het is. Iedereen zegt altijd dat ze dit ook wel willen, maar uiteindelijk zetten ze die stap niet. Terwijl je het gewoon kan proberen. Je leeft maar één keer en als je iets wil, moet je er gewoon voor gaan. Anders blijf je jezelf altijd afvragen hoe het had kunnen zijn.”
“Dat je het gewoon kan doen. Mensen maken het vaak groter in hun hoofd dan het is. Iedereen zegt altijd dat ze dit ook wel willen, maar uiteindelijk zetten ze die stap niet. Terwijl je het gewoon kan proberen. Je leeft maar één keer en als je iets wil, moet je er gewoon voor gaan. Anders blijf je jezelf altijd afvragen hoe het had kunnen zijn.”
Delen met
Best gelezen
Lees ook
Loading