Hij is olympisch kampioen en meervoudig wereldkampioen op de overdekte wielerbaan, maar op zaterdag 25 juli ruilt baanwielrenner Jeffrey Hoogland zijn vertrouwde habitat in voor iets totaal anders: Red Bull District Ride op de Grote Markt in Groningen. Bij dit reusachtige evenement wordt de binnenstad omgebouwd tot een spectaculair parcours vol metershoge houten schansen en obstakels. ’s Werelds beste freestyle mountainbikers laten daar hun meest bizarre tricks in de lucht zien. Als publieksopwarmer stapt Hoogland zélf op een mountainbike met brede banden om een van de moeilijkste tricks uit te voeren: een salto achterover (backflip).

“Het idee werd mij al gepitcht voordat zeker was dat Red Bull District Ride überhaupt in Nederland verreden zou worden. Toen reageerde ik eigenlijk al veel te enthousiast. Ik ken de sport mountainbikeslopestyle en vind het mega vet wat die gasten kunnen. Omdat ik een BMX-verleden heb, was het altijd nog een jongensdroom van mij om een backflip te doen op een fiets. Er werd voorgesteld om mij een backflip te leren, zodat ik dat als bekende wielrenner kan laten zien bij Red Bull District Ride. Ik zei dan ook meteen volmondig 'ja' toen het idee gepitcht werd.”

“Als je de foto's en bizarre beelden voorbij ziet komen, is dat wel even slikken. We begonnen in maart met trainen. Op 25 maart kwamen we voor het eerst bij elkaar. Op die eerste dag lukte mij na de training al een backflip, op een landingsmat met een soort airbag eronder. Kort daarna werd de baan gepubliceerd en toen was het wel even schrikken: dat is echt heel groot. Ik vond de sprongen die we trainden al immens, dus er moest nog heel wat gebeuren.”

“Er is ook heel wat gebeurd in de tussentijd. Ik heb intensief getraind. We zijn op trainingskamp geweest in Slowakije om te kijken hoe de profs het doen die aan de start staan van District Ride. Daar heb ik zelf alvast kennisgemaakt met grote jumps en rondgefietst. Het hoogtepunt in de training was tot nu toe de Zwarte Cross-schans, waar ik er vanaf ben gesprongen om te flippen. In principe zou ik er nu klaar voor moeten zijn om het in Groningen te doen. Alleen valt dan het veiligheidsaspect weg en land ik gewoon op een harde ondergrond van zand.”

“We worden begeleid door Pim Scheers. Ik ben alleen wel het extreemste geval dat is uitgedaagd tot een backflip. Roxane Knetemann is uitgedaagd om überhaupt iets op het parcours te springen als wielrenner, wat ook een enorme uitdaging is. Ik ga nog een flinke stap verder. Toen ik aan Pim werd voorgesteld, werd er gezegd dat hij mij de flip ging leren en dat hij het zelf ook kan. Tijdens de trainingen kwam ik er steeds meer achter hoe extreem goed hij is, waar ik enorm veel respect voor kreeg. Zodra je het zelf moet gaan doen, realiseer je je pas hoe krankzinnig het is wat die pro-atleten laten zien. Dat is echt niet normaal.”

“De sport is mentaal ontzettend zwaar. Je zou denken dat het vooral fysiek is, maar het mentale aspect overheerst. Als je een truc niet goed in je hoofd hebt zitten of even de focus kwijt bent voor je flip, gaat het mis. Je moet vol gefocust zijn en exact weten wat je doet. Je bent na zo'n training ook helemaal kapot. Fysiek valt het aantal kilometers wel mee, maar mentaal ben je op door het continue visualiseren en uitvoeren. Je hebt simpelweg geen foutmarge, en straks in Groningen al helemaal niet meer.”

“Baanwielrennen is voor 80% fysiek. Als je de sterkste bent, kun je gewoon om iemand heen fietsen. Vervolgens maakt het mentale deel het verschil in tactiek en slim rijden, maar het komt eerst aan op de benen. Voor dit avontuur heb ik heel wat mentale barrières moeten doorbreken. Ik heb in drie tot vier maanden tijd snel mijn grenzen verlegd. Ik wist wat het einddoel was, hoe serieus het is en hoe goed het moet gaan. Naast dat ik het een fantastische uitdaging vond, was het keihard werken om er klaar voor te zijn.”

“Het was uiteindelijk spannender dan ik had verwacht. Ik schatte de kans dat ik het zou leren best groot in, maar het heeft veel meer impact op me gemaakt dan gedacht. Doordat ik nu zelf het gevoel van die schans en die angst ken, is het nog krankzinniger om die pro's bezig te zien. Wat ik doe is in mijn beleving, en ik denk ook in die van de rest van Nederland, al knetterlijp. Maar bij hen kan het gewoon nog tien keer zo gek. Dat is echt onvoorstelbaar.”

“Ik had natuurlijk wel wat techniek vanuit mijn jeugd om jumps te rijden. Toch heb ik echt moeten leren om omhoog te springen in plaats van snel rechtdoor. Als BMX-fietscrosser wil je zo snel mogelijk over de bulten en zoek je zo min mogelijk 'airtime'. Nu heb je juist hoogte en airtime nodig om die backflip te maken. Dat was technisch een grote verandering. De coach moest er echt op hameren dat ik de schans niet uit moest rijden, maar omhoog moest blijven springen. Hoewel het weer op een fiets was, moest ik alles omschakelen en bijna opnieuw leren springen.”

“Pim Scheers is in mijn ogen echt een legende. Ik weet dat hij een nieuwe trick in petto heeft en ik vermoed dat hij die in Groningen wil laten zien. Dat zou mega vet zijn, want die truc is nog nooit vertoond in de wereld. Dat is het niveau waar we over praten: een stunt die wereldwijd nog nooit is uitgevoerd. Die moet hij nu in competitie op een harde landing zien te plakken. Het zou geweldig zijn als hij daarmee kans maakt op het podium.”

“Hij is een enorme verrassing als underdog, maar hij schuurt gewoon tegen de wereldtop aan. Hij heeft niet voor niets een wildcard gekregen. Tijdens de trainingen werd me pas echt duidelijk hoe kundig, mentaal sterk en kalm hij is. Hij heeft veel respect voor mijn olympische prestaties en het strakke topsportregime. Wederzijds vind ik het prachtig hoe hij grenzen verlegt en er zo vrij in staat: gewoon lekker fietsen en van daaruit ontstaan de trucs. Ik vind deze wereld echt fantastisch.”

“Voor mijn eigen prestatie ben ik het meest zenuwachtig, simpelweg omdat er echte consequenties aan vastzitten als het misgaat. Ik heb voldoende geoefend en heb er alle vertrouwen in dat ik het kan. Ik ben tevreden als Roxane haar jump haalt, ik mijn backflip land en Pim een goed resultaat fietst. We hebben er zo naartoe gewerkt dat het voelt als een team effort. Verder ga ik vooral genieten van de show en de krankzinnige trucs van de andere atleten. Het is waanzinnig dat dit naar Nederland gehaald wordt. Normaal zit deze sport een beetje verstopt in de bergen, maar nu wordt het toegankelijk gemaakt op de Grote Markt.”

“Een carrièreswitch zit er niet in; daarna moeten de oogkleppen meteen weer op. In oktober wacht het wereldkampioenschap, wat tevens de start is van de Olympische kwalificatie voor Los Angeles 2028. Dit is een enorm vette uitstap, maar straks moet ik weer terug in training en doen waarvoor ik betaald word. Doen waar ik echt goed in ben: keihard gassen op de wielerbaan.”