James Worthy naar het WK in New York: "De laatste dagen voelden als een droom"

Ik was de was aan het ophangen toen ik een appje kreeg. ‘Ik heb iets moois voor je,’ schreef de hoofdredacteur van dit magazine.

Nog geen maand later loop ik door het financiële district van New York. Aan de ene kant van me loopt een influencer uit Turkije en aan de andere kant een influencer uit Brazilië. Samen hebben ze miljoenen volgers. Ik heb negen boeken geschreven en ben de favoriete en enige zoon van mijn moeder.

De influencers filmen zichzelf, terwijl ik foto's van de stad maak. We lopen over asfalt waar ooit filmsterren en muzikanten liepen. Dit is de geboortegrond van hiphop, het muziekgenre dat mij in mijn jeugd vormde en me nog altijd vormt.

Ik word wakker in een gigantisch bed in een hotel aan Wall Street. Het bed is groter dan mijn badkamer in Amsterdam. Als ik uit het raam kijk, zie ik wolkenkrabbers en hotdogkraampjes.

Tientallen journalisten, influencers en ik staan op het dakterras van ons hotel. We zijn uitgenodigd door Uber . Een bedrijf dat zo’n drie keer per week eten bij mij thuis bezorgt. Normaal kan ik dankzij Uber Eats thuis blijven en toch de wereld proeven, dit keer moest ik acht uur vliegen en het eerste wat ik deed was een quesadilla carne asada met alles erop en eraan bestellen bij een filiaal van LOS TACOS No. 1. Toen ik de eerste hap nam en sappig vlees, romige kaas en frisse guacamole proefde, wist ik al dat mijn reis niet voor niets was geweest.

Een paar uur later sta ik op een feestje, georganiseerd door Uber voor haar Uber One members, te kijken naar een optreden van de Backstreet Boys. Ik sta naast twee meisjes die in de twintig zijn. Ze googlen op hun telefoons naar de leeftijd van de vijf zangers. ‘De jongste is 46 jaar oud. Dat is ouder dan mijn vader,’ zegt het meisje met een tatoeage van een schoothondje op haar arm.

‘Ik ben net zo oud als de jongste Backstreet Boy,’ zeg ik.

Het andere meisje kijkt naar me met een blik die me enthousiasmeert maar tegelijkertijd ook angst aanjaagt.

‘Zij kunnen mijn vader zijn, maar jij mag altijd mijn vader zijn,’ zegt ze in een plat New Yorks accent.

Van een afstandje kijk ik naar de boys die mannen zijn geworden. Ze dansen als mensen op de achtergrond van Nederland in Beweging, maar hun stemmen blijven zuiver. Zo wil ik ook leven. Oud worden, maar zuiver blijven.

Na het optreden gaan we naar een kroeg op Orchard Street. Het is middernacht maar het voelt alsof de temperatuur nog steeds boven de dertig graden ligt. Het is zomer in New York. De zonnestralen zijn in het beton getrokken. Op het staal van de Brooklyn Bridge kun je met gemak een spiegelei bakken. In de nachtclub maken de zweetdruppels van elk lichaam een discobal.

Om 02.00 uur bestel ik een Uber op mijn telefoon en niet veel later staat er een witte terreinwagen voor mijn neus. De chauffeur is een man in een maatpak. Het weer is nog steeds tropisch, dus ik vraag de chauffeur waarom hij zijn pak niet uittrekt.

Hij slikt en kijkt me aan via de spiegel.

Ik veeg de druppels van mijn voorhoofd en vraag waarom de chauffeur zijn pak niet uittrekt. Hij slikt en kijkt me aan via de spiegel.

‘Nog geen drie jaar geleden was ik dakloos. Ik heb toen met mijn allerlaatste geld dit pak gekocht. En nu rijd ik mensen door de stad. Breng ik ze veilig van A naar B. Of van U naar B,’ lacht hij.

‘Het is een mooi pak,’ zeg ik.

‘Ik was het om de twee dagen hoor, maar het is mijn gelukspak. Ik ben bang dat als ik het niet draag, ik weer op straat wakker word en dat alles een droom was.’

‘Het is een verdomd mooi pak, man,’ zeg ik, voordat ik uitstap.

De volgende dag rijden we in drie Uber Max-busjes naar het MetLife Stadium in New Jersey. Het is een dienst, in het leven geroepen voor het WK voetbal in meerdere steden in Amerika, waarmee je een bus met chauffeur kunt reserveren voor groepen, bedoeld om de logistiek rond grote evenementen te vergemakkelijken. Ook de chauffeur van dit voertuig draagt een pak.

Het mooie is dat we uiteindelijk bijna drie uur over een ritje van anderhalf uur doen. We zitten met acht man in het busje en hebben nu eindelijk de tijd om elkaar te leren kennen. Wat begon als een experiment, werd een schoolreisje. Wat begon als acht enkelingen in een busje, eindigde in een vriendengroep. Snel op de eindbestemming aankomen is handig, maar juist in de onvoorspelbaarheid van reizen zit het avontuur.

De chauffeur van gisteren moet ergens in de stad rijden, in zijn pak dat hem vasthoudt aan wat hij niet kwijt wil raken.

In het busje naar New Jersey kijken we uit het raam en praten we steeds meer met elkaar, alsof we onderweg iets worden wat we nog niet waren. En helemaal niemand heeft haast.

De wedstrijd Brazilië-Marokko eindigt in een gelijkspel. Het maakt niemand echt iets uit. In de bus terug naar New York zet iedereen zijn favoriete nummers op. Er wordt gedanst en gelachen. Heel soms, als je geluk hebt en met de juiste mensen bent, kan onderweg zijn aanvoelen als thuis.

In de nacht kan ik niet slapen. Ik verlaat het hotel en loop de stad in die nooit slaapt.

Ik kijk op mijn telefoon. Het is laat, iedereen zou nu moeten slapen. Maar New York is anders. Frank Sinatra zong het al: I wanna be a part of it.

Zo lopen de mensen door de nacht. Ik ook. We willen deel uitmaken van iets dat zo groot is dat het ons niet opmerkt.

Bij Central Park bestel ik een Uber op mijn telefoon.

Als ik instap, kijkt de chauffeur vreemd op. ‘Meneer, je weet dat je een pyjama draagt, toch?’

‘Jazeker,’ zeg ik. ‘De laatste dagen voelden als een droom.’