Wie er op dat moment in het stadion zat, heeft waarschijnlijk geen moeite gehad om het moment te onthouden. Ruim 24.000 Schotse fans zongen uit volle borst mee, wat resulteerde in 125 decibel aan geluidsgolven. Dat is flink wat volume, zeker als je bedenkt dat dit vergelijkbaar is met een opstijgende straaljager op enkele honderden meters afstand. Ook niet onbelangrijk: dat niveau ligt boven de pijngrens van het menselijk oor.

Dat maakt voor de Schotten ongetwijfeld niets uit, want de ploeg speelde zijn eerste WK-wedstrijd sinds 1998, nadat het zes eindrondes op rij had gemist, dus ze hadden wel wat te vieren. Tegen Haïti kwam daar eindelijk verandering in, en ook op het veld liep het goed af. John McGinn maakte het verschil met de enige treffer van de wedstrijd.

Boston werd ook buiten het stadion overspoeld door doedelzakken, gezang en supporters in kilts. De Schotten trokken zelfs naar Fenway Park om een baseballwedstrijd mee te pakken, waar ze opnieuw de aandacht naar zich toetrokken. Dat de supporters graag tradities meenemen op reis, bleek ook uit de inmiddels bekende verkeerskegels die op standbeelden verschenen. Een typisch Schots fenomeen dat al decennialang onderdeel is van de supporterscultuur.

De overwinning op Haïti bracht Schotland naar de kop van groep C, mede doordat Brazilië en Marokko punten deelden. Veel tijd om na te genieten is er echter niet, want vanavond wacht alweer de volgende wedstrijd. In Boston nemen de Schotten het op tegen Marokko, een duel dat direct belangrijk kan zijn voor de strijd om een plek in de knock-outfase. Als de Schotse supporters vanavond hetzelfde volume produceren als bij hun openingswedstrijd, dan hoeft niemand in Boston zich in ieder geval af te vragen wanneer de wedstrijd begint.