Review: Runner koppelt de spierballen van Alan Ritchson aan de humor van Owen Wilson

Alan Ritchson heeft inmiddels één probleem: zet de beste man in een film, geef hem een paar klappen en het is vrijwel onmogelijk om níét aan Reacher te denken. In Runner heet hij voor de verandering Hank Malone. Een voormalig Navy SEAL die tegenwoordig in Brisbane woont en zijn geld verdient als een soort klusjesman voor opdrachten die je niet zomaar aan DHL meegeeft.

Hank is bovendien behoorlijk beschadigd. Hij zit in therapie, is een jaar sober en probeert zijn leven weer enigszins op de rails te krijgen. Dat lukt aardig, totdat er een opdracht op zijn pad komt waarbij een menselijke lever binnen enkele uren naar een ziekenhuis moet worden gebracht. Klinkt overzichtelijk. Is het natuurlijk niet.

De lever blijkt afkomstig van een donor met een extreem zeldzaam bloedtype en is daarmee letterlijk van levensbelang voor een zevenjarig meisje dat dringend een transplantatie nodig heeft. Hank krijgt de opdracht om medisch koerier Ben Bishop, gespeeld door Owen Wilson, veilig met het orgaan naar het ziekenhuis te brengen. Daar hebben ze drie uur voor.

Er is alleen nog iemand die de lever nodig heeft. De moeder in een bijzonder machtige kartelfamilie. Als er maar één passend orgaan beschikbaar is, blijken er mensen te bestaan die daar een bijzonder stevig prijskaartje aan hangen.

Vanaf dat moment verandert een koeriersrit in een race door Brisbane en de Gold Coast waarbij zo ongeveer iedereen achter Hank en Ben aan lijkt te zitten. Het uitgangspunt is heerlijk simpel en dat is meteen een van de sterke punten van Runner. De film probeert je niet eerst drie kwartier lastig te vallen met ingewikkelde mythologie. Hier is een lever. Daar is een ziekenhuis. Je hebt drie uur. Succes ermee.

Het scenario van Miles Hubley en Tommy White belandde niet voor niets op Hollywoods Black List van veelbelovende nog niet geproduceerde scenario’s. De makers zagen Runner als een moderne variant op de klassieke buddyfilms als Lethal Weapon, 48 Hrs. en Midnight Run: twee totaal verschillende mannen die noodgedwongen samen door de ellende heen moeten.

Daarbij is Ritchson natuurlijk de man voor het betere sloopwerk. Met zijn absurde fysiek hoef je als kijker nooit lang overtuigd te worden dat Hank Malone in zijn eentje een kamer vol boeven aankan. Dat is tegelijkertijd de vloek en de kracht van Ritchson. Hank ligt dicht tegen het type personage aan waarmee hij als Jack Reacher wereldberoemd werd: zwijgzaam, getraumatiseerd, militair verleden en vooral bijzonder geloofwaardig wanneer iemand de fout maakt hem fysiek uit te dagen.

Origineel? Niet per se. Effectief? Zeer zeker. Sterker nog: Runner werkt het beste wanneer de film dat ook gewoon accepteert. Geen ingewikkeld gedoe, maar Ritchson die doet waar hij inmiddels uitzonderlijk goed in is. Het helpt dat hij zijn stuntteam uit Reacher meenam naar de productie. Regisseur Scott Waugh komt zelf uit de stuntwereld en koos er bewust voor om de verschillende gevechten ieder een eigen karakter te geven: pure fysieke kracht, vuurgevechten en ouderwets knokken. Dat zie je ook wel terug, want de actie voelt hard, fysiek en vooral lekker tastbaar.

Gelukkig hebben ze naast Ritchson niet nóg een wandelende kleerkast gezet. Owen Wilson is precies de tegenpool die de film nodig heeft. Ben Bishop praat waar Hank liever zwijgt en probeert met woorden situaties op te lossen waarin Hank waarschijnlijk liever iemand door een muur heen trekt.

Die dynamiek levert de meeste humor op. Wie op basis van de trailer een volwaardige actiekomedie verwacht, moet zijn verwachtingen overigens iets bijstellen. Runner is in onze ogen meer actiefilm dan comedy. De grappen zijn er, maar dienen vooral als lucht tussen de achtervolgingen en knokpartijen. Weinig dijenkletsers, maar aan petsers geen gebrek. Dat lijkt ook precies de bedoeling te zijn geweest. Waugh omschreef de comedy tijdens de productie zelf als slechts “the spice”.

Dat werkt. Wilson hoeft geen grappenmachine te spelen en Ritchson hoeft ineens geen komiek te worden. Hun natuurlijke verschil is grappig genoeg. Daaronder probeert de film nog iets meer te vertellen. Hank draagt een verleden met zich mee, krijgt opnieuw met zijn ex-vrouw te maken en wordt door de missie gedwongen om zich weer aan andere mensen te verbinden. Het maakt van Runner geen psychologisch meesterwerk, maar geeft de film wel net genoeg emotionele lading om te voorkomen dat je alleen maar naar anderhalf uur explosies zit te kijken.

Een andere aangename verrassing is de locatie. Het oorspronkelijke scenario speelde zich namelijk af in een regenachtig Los Angeles. Daarna werden Londen en Spanje overwogen, voordat de productie uiteindelijk in Queensland terechtkwam. Het verhaal werd vervolgens herschreven voor Brisbane en de Gold Coast.

Een uitstekende beslissing. In plaats van het zoveelste generieke Amerikaanse stadscentrum krijg je brede wegen, tunnels, de Story Bridge, het centrum van Brisbane, suikerrietvelden en uiteindelijk de Gold Coast als decor. De productie kon er bovendien daadwerkelijk wegen afsluiten, waardoor Waugh veel van de auto-actie praktisch kon opnemen.

Dat laatste is misschien wel het belangrijkste. Runner voelt niet als een film die volledig achter een computer in elkaar is gezet. Auto’s botsen, lichamen vliegen door ruimtes en als Ritchson iemand een klap verkoopt, voel je hem bijna zelf.

De makers kozen bewust voor zoveel mogelijk praktische effecten en actie in-camera. Zelfs voor de vele scènes in de auto werd een speciale constructie gebruikt waarmee de camera 360 graden rond de acteurs kon bewegen.

Daarmee komen we eigenlijk bij de kern. Runner gaat de geschiedenis van de actiefilm niet herschrijven. Maar soms hoeft een film helemaal niet slimmer te zijn dan hij is. Scott Waugh begrijpt dat uitstekend. Hij heeft een eenvoudige premisse, twee acteurs die verrassend lekker tegenover elkaar staan, een geloofwaardige slechterik in Rodrigo Santoro en vooral genoeg praktisch actiespektakel om de vaart erin te houden. Met 87 minuten op de klok is de film bovendien voorbij voordat hij zijn welkom kan verslijten.

Voor Ritchson is het vooral opnieuw bewijs dat hij op dit moment een van de meest geloofwaardige klassieke actiehelden van Hollywood is. Zet hem in een auto, stuur twintig gewapende mannen achter hem aan en geef hem iets om voor te vechten. Veel ingewikkelder hoeft het blijkbaar niet te zijn.

Runner is precies het soort no-nonsense actiefilm waarvan Hollywood er wat ons betreft best wat meer mag maken. Niet baanbrekend, wel vermakelijk, fysiek en met een fijne chemie tussen Alan Ritchson en Owen Wilson. Verwacht iets minder comedy dan de marketing doet vermoeden en vooral heel veel actie.

Wat: Een ex-Navy SEAL en een medische koerier hebben drie uur om een extreem zeldzame donorlever naar een ziekenhuis te brengen, terwijl een machtige misdaadfamilie er alles aan doet om het orgaan te onderscheppen.

Wie: Alan Ritchson (Hank Malone), Owen Wilson (Ben Bishop), Rodrigo Santoro (Damián Zaldívar) en Leila George (Kate Baker).

Hoeveel sterren: ★★★☆☆

Lekker feitje: Alan Ritchson nam voor Runner zijn stuntteam uit Reacher mee. Dat kwam mooi uit, want regisseur Scott Waugh begon zijn carrière zelf als stuntman. Het resultaat: veel praktische actie en ouderwets fysiek stuntwerk.

Lekker feitje II: Runner zou oorspronkelijk worden opgenomen in een regenachtig Los Angeles. Ook Londen en Spanje kwamen voorbij, maar uiteindelijk verhuisde de productie naar Brisbane en de Gold Coast, waar de filmmakers daadwerkelijk straten konden afsluiten voor de grote achtervolgingen.