DJ Talk met Eversines: van slaapkamerproducer tot vaste waarde in de Nederlandse underground

Binnen de Nederlandse elektronische underground geldt Eversines inmiddels als een low key key figure. Niet de naam die bovenaan de poster staat maar wel eentje die het dieper graven waard is. Van Nous’Klaer tot De Lichting tot zijn eigen label Jamming is Life. We spreken de Rotterdamse producer over zijn wortels, thee, zijn eigen label en waarom hij zichzelf eerder producer dan dj noemt.

Eversines' eerste muzikale herinneringen zijn die van zijn vader in de auto. "Mijn vader hield altijd van Franse chansons." Op de basisschool kwam er via zijn eerste mp3-speler, volgestouwd met LimeWire-downloads, ineens heel veel hardcore bij. "Dark Raver, dat soort dingen. Echt totaal anders." Tussen die knallers stond toevallig één nummer met een dromerige break, wat je nu trance zou noemen, en daar bleef hij in hangen. Zijn eerste productie-ervaring kwam van een onverwachte kant: een programmaatje bij de game SimCity, waarmee je geluidsblokjes kon combineren. "Als je alle rode blokjes bij elkaar deed, klonk het als house, de blauwe als R&B. En ik vond het juist leuk om alles door elkaar te gooien en te kijken wat voor raars eruit kon komen." Pianoles, op aandringen van zijn moeder vanaf zijn achtste, deed de rest: noten lezen lukte nooit goed, dus ging alles op gehoor. "Dat heeft me wel heel erg geholpen om later ook soort van muzikalere dingen te schrijven dan producers die alleen met de computer zijn begonnen."

Robert (Kaap), zijn latere De Lichting-maat, leerde hij kennen op zijn vijftiende, tijdens een open dag van de Rockacademie in Tilburg. Die school was voor hem meteen duidelijk: "Hier wil ik sowieso heen, hoe dan ook." Nog twee jaar lang ging hij terug naar diezelfde open dagen, niet omdat hij nog meer informatie nodig had, maar puur om over muziek te kunnen praten. Toen hij op zijn achttiende werd toegelaten, kwam hij terecht in een huis aan de Kreutzerstraat vol Rockacademie-studenten, met twee eigen studio's. Mike (Human Space Machine, red.) en Nathan Kofi waren daar jarenlang zijn huisgenoten, en dat informele, altijd aanwezige klankbord noemt hij achteraf leerzamer dan de opleiding zelf. "Je ging naar school om over muziek te leren, en dan ging je gewoon naar huis en beats bouwen."

Zijn connectie met Kalahari Oyster Cult, het label waarmee hij voor sommigen samenvalt met de opleving van progressive house sinds 2019/2020, verliep via een omweg. In de Facebookgroep ‘Strictly Giegling’, een fanpagina voor het Duitse label/collectief Giegling, postte Pieter Jansen, tegenwoordig een van de drijvende krachten achter Breakfast Club, geregeld tracks die hem opvielen. "Als hij daar iets in plaatste, dacht ik wel: wow, dit is echt sick." Hij stuurde Pieter een appje om een keer koffie te drinken, bij platenzaak Bordello A Parigi in Amsterdam, waar destijds ook Kalahari-oprichter Colin Volvert (Rey Colino) actief was. Pieter nodigde hem daar uit, en door er vaker te komen leerde hij ook Colin kennen. Daaruit ontstonden zowel een vriendschap als zijn eigen weg richting vinyl diggen.

Hij is sinds 2024 resident bij Breakfast Club, maar als bezoeker kwam hij er al veel eerder. "Toen had ik meteen zoiets van: Oké, wow, mensen zijn echt heel leuk hier." Dat legde de basis voor wat hij nu een thuiswedstrijd noemt: het personeel kent hij door en door, en het publiek staat altijd wel open om net iets anders te horen dan anders. Dat vertrouwen werkt door in zijn sets. In het buitenland kent hij de line-up en de locatie vaak minder goed, dus gaan er altijd een paar betrouwbare bangers mee als vangnet. Bij Breakfast Club is dat anders: daar weet hij precies wie er voor en na hem staat, en kan het dus kunstzinniger.

Zijn eigen label Jamming Is Life is genoemd naar hoe hij meestal werkt: een groot analoog mengpaneel, tien tot twaalf synthesizers en samplers tegelijk, alles in één keer opgenomen als een jam, zonder ruimte om achteraf nog losse geluiden te bewerken. "Dat is soms irritant, maar eigenlijk ook soms wel heel bevrijdend." Ging er iets mis, dan gold: "Deze track is gewoon mislukt, prima, ik ga het volgende keer weer opnieuw proberen." De derde release op het label wordt zijn eigen dubbelalbum: acht tot negen tracks, die hij bewust heeft laten rijpen. Op de vraag of hij in de eerste plaats producer is die ook dj't, of dj die ook produceert, hoeft hij niet lang na te denken. "Ik zal altijd meer producer dan dj zijn, denk ik."

Returning Sweetness is niet zomaar een verzonnen naam. Toen labelbaas Moopie (Matthew Xue) van A Colourful Storm hem vroeg om, net als een andere artiest op het label, onder een alias uit te brengen, zag hij er een kans in om zijn nieuwste hobby een knipoog te geven: thee. "Het is verweven in de zin van dat thee wel een soort van gezond alternatief voor mij is om wakker te blijven," vooral op buitenlandse optredens waar hij alleen op een hotelkamer zit. Voor zo'n avond zet hij een sterke bak, met veel blaadjes en weinig water, met eigen thee en eigen waterkoker, omdat een hotel die laatste niet altijd op de kamer heeft liggen.

De tracktitels van Longevity Eyebrow zijn stuk voor stuk knipogen naar die theewereld. De titeltrack is vernoemd naar een witte theesoort met dezelfde naam. Returning Sweetness zelf verwijst naar huí gǎn, de Chinese term voor het moment waarop de aanvankelijke bitterheid van goede pu-erh thee plaatsmaakt voor een verfrissend, zoet gevoel in mond en keel, niet geheel toevallig de theesoort die hij op dit moment het meest drinkt.

Ruim drie jaar leefde hij volledig van zijn muziek. Bijzonder, want maar weinig mensen krijgen die kans. Wie het gezond wil aanpakken en na een optreden naar het hotel gaat in plaats van naar de afterparty, mist ook de momenten waarop je het meest met mensen kunt connecten. Inmiddels werkt hij daarnaast weer zo'n twintig uur per week, verdeeld over drie dagen. Het grootste voordeel: structuur voor het deel van zijn leven dat niets met muziek te maken heeft. Tijdens zijn fulltime periode kon een stil gat van twee weken, ook al had hij daarvoor genoeg gedaan, hem het gevoel geven van "Wat doe ik met mijn leven?" Het nadeel is minstens zo concreet: na werktijd is er vaak geen puf meer om muziek te maken. Voorlopig is het zoeken naar de juiste verhouding.

Ook zijn verhuizing naar Rotterdam past in dat zoeken naar balans. Marie (dj Marie K, red.) leerde hij kennen in het najaar van 2021, op een feest bij Weelde. Pas nadat hij zijn set had afgesloten, raakte hij met haar in gesprek, en niet veel later verhuisde hij voor haar naar Rotterdam.

Marie zit zelf ook in de muziek en de twee draaien weleens samen, al staat er thuis niet continu muziek van elkaar aan. Moet er iets voorbereid worden, dan is sparren wel fijn. Op de dansvloer groeide het door de jaren heen: in het begin speelde hij bewust dichter bij haar stijl, om haar als nieuwere dj comfortabel te laten voelen. Inmiddels gaat het volledig organisch, in beide richtingen. Op de vraag of hij zich een relatie kan voorstellen met iemand die dit leven niet kan delen, is hij stellig: "Niet iedereen hoeft muzikant te zijn om het te snappen, maar het is wel fijn als diegene je begrijpt."

Toen hij net in Amsterdam kwam wonen, was de melodische techno van labels als Innervisions nog dominant, denk aan feesten bij Trouw of Ruigord. "Als ik nu aan die feesten denk, zou ik er muzikaal niet meer tevreden mee zijn, maar het voelde toen wel gezelliger, alsof er meer gebeurde." Leeftijd speelt daarin mee: veel van zijn generatiegenoten haakten af door gezinnen en drukkere banen. Muzikaal ziet hij de laatste jaren een trek naar extremere geluiden: "heel intense K-pop met harde beats eroverheen", of het "horse girl"-fenomeen, iemand met een paardenmasker op tijdens het draaien. Dat gaat ten koste van de herhalende, hypnotiserende kwaliteit die hem juist aantrekt. De slinger slaat hopelijk ooit weer terug naar geduldiger luisteren.

Draaien op Draaimolen is speciaal voor de Rotterdammer. "Draaimolen is een van de bijzonderste festivals. De toewijding van de crew is ongekend, zelf heb ik meerdere keren helpen opbouwen en van de achterkant kunnen zien hoeveel bloed zweten en tranen er in dit project zitten. Als bezoeker ervaar je dat ook tot in alle kleine details. Een keer eerder op de Aura stage speelde ik live in 2022, iets meer mijn comfort zone, maar dat was alsnog heel mooi. Dit keer ben ik flink uitgedaagd om iets anders te doen en dat vind ik juist zo tof aan Draaimolen: het verschuiven van grenzen."

Draaimolen noemt hem een van de meest toegewijde producers van Nederland, iemand die al meer dan vijftien jaar ongestoord aan zijn vak schaaft. Voor de liveset op The Tunnel bouwt hij bewust anders dan normaal. "Ik heb niet altijd veel invloed op waar mijn muziek naartoe gaat als ik aan het maken ben. Maar ik stop mezelf wel bewust: O nee, nu wordt het te housey, bijvoorbeeld. Ik sta in The Tunnel, dus dat betekent een techno set, dus ik wil het iets spannender houden." Zijn tijdslot kent hij: na Varuna Agosti en voor Isabel Soto b2b Jin Synth. Net als een indruk van de energie van de acts eromheen, zonder daar te veel naar te luisteren. Zijn apparatuur is intussen zo compact mogelijk: een bewuste keuze na jaren experimenteren met wat wél en niet praktisch is om live mee te reizen.

Meer volwassenheid in zijn geluid, dat is waar hij naar zoekt. "Dat iets klinkt alsof het met gemak gemaakt is, terwijl het toch indrukwekkend klinkt." Mathew Jonson, Pink Floyd en Talk Talk noemt hij als voorbeelden: muziek die "muzikaal zo eigen klinkt". Björk is voor hem het ultieme voorbeeld van een artiest die een compleet eigen wereld heeft gebouwd, ver voorbij één genre. Concertachtige shows die verder gaan dan pure techno, dat is de droom, en na jaren is er ook gewoon weer behoefte aan wat meer pianospel in zijn leven. "Ik hoop toch wel weer meer volwassenheid in mijn geluid te hebben. Dat iets klinkt alsof het met gemak gemaakt is, terwijl het toch indrukwekkend klinkt."

Eversines speelt live op Draaimolen op 4 september om 15.00 uur, podium The Tunnel. Daarna volgen nog Transmissions x Breakfast Club in Londen en twee ADE-feesten van Breakfast Club in Amsterdam. Volg hem via Instagram / Spotify / Soundcloud.

Op de rider: Niet veel. "Ik vind het al heel nice als mensen me willen boeken." Maar… Kokoswater.
Eén track voor de rest van je leven: "New Grass" van Talk Talk
Beste herinneringen in: Amsterdam en Italie. In het bijzonder: Multipla tijdens ADE (draaien voor Jane Fitz), en een editie van het Komorebi festival in Italië waar we noodgedwongen in een kasteel overnachtte. "Dat was echt gestoord."
Meenemen bij brand: Mijn Elektron Machinedrum

Longevity Eyebrow, de nieuwe EP onder het alias Returning Sweetness, verschijnt op 11 september op A Colourful Storm, en is onder andere te bestellen via clone.nl.