Stel je voor: je krijgt de kans om een van de meest legendarische en gewaagde ontwerpen uit de autogeschiedenis opnieuw te interpreteren. De ontwerpers van Niels van Roij Design kregen die droomkans. Met hun autodesign studio ontwierpen ze de Daytona Shooting Brake Hommage, een adembenemende one-off V12 die zijn werelddebuut maakte bij de prestigieuze Royal Automobile Club in Woodcote Park. Wat zijn de details achter 15.000 uur vakmanschap en waar is een auto nou echt voor bedoeld?

Het idee voor deze hommage begon niet op de tekentafel van de studio, maar bij een gepassioneerde verzamelaar, zo zegt Niels: "In dit geval kwam een klant met een heel concreet idee en een Italiaanse V12-donorauto naar ons toe met de vraag: hoe kunnen we dit vormgeven op een manier die de auto uit 1972 eert, maar ook echt een stap in de toekomst is?" Voor de studio begint zo'n traject niet meteen met schetsen, maar met een diepgaand gesprek. "We willen de klant echt begrijpen. Hoe ziet zijn huis eruit? Hoe gaat hij de auto gebruiken? Onze klanten zijn ontzettend drukke topondernemers. Tijd is voor hen schaarser dan financiën. Daarom eisen we dat ze nauw betrokken zijn. Wij noemen het ook echt co-design."

Het realiseren van de Daytona Shooting Brake Hommage heeft alles bij elkaar ruim 15.000 uur aan design, engineering en handwerk gekost. Dat extreme niveau van handwerk zie je overal in terug. "Als je schade rijdt met een Golf, bestel je zo een nieuw spatbord. Onze carrosserie is echter met de hand uit aluminium geklopt met een Engels wiel en hamers. Dat betekent dat er minuscule oneffenheden in het metaal zitten."

Om de auto spiegelglad te krijgen, is er bizar veel tijd nodig. "Onze auto staat minimaal een maand in de spuitcabine, terwijl een normale auto er na een halve dag weer uit is. Het aluminium wordt handmatig platgeschuurd, heel subtiel gevuld en laag voor laag opgebouwd, tussentijds gepolijst en gebakken. Het menselijke tilt de kwaliteit naar dit niveau." Alles bij elkaar kost het gereedmaken van zo’n auto soms jaren.

Twee elementen sprongen er qua complexiteit tussenuit. Allereerst de elektrisch bedienbare butterfly windows aan de zijkant. "Die ruiten zijn dubbel gecurveerd en hebben een enorm oppervlak. Grote fabrikanten hebben miljoenenbudgetten voor het vormen van glas, wij moeten die engineering uitsmeren over één enkele auto." Daarnaast was de neus, met zijn op maat gemaakte koplampunit, een technisch hoogstandje. "De koplamp is de identiteit, de ogen van de auto. Deze is volledig in CAD ontworpen en gerealiseerd in 3D-geprinte carbon-composiet. Het is een sculptuur op zich die ook nog eens een perfect lichtbeeld moet geven."

Waar veel exclusieve one-offs direct in een verwarmde kelder verdwijnen om er nooit meer uit te komen, kiest Niels bewust voor een andere benadering: "Onze klanten zijn echte rijders. Een klant van ons kwam laatst met zijn Breadvan Hommage, die we zes jaar geleden bouwden, helemaal vanuit München naar het Goodwood Festival of Speed gereden. Zijn auto zat onder de vliegen en het vuil uit Duitsland, Frankrijk en Engeland. Tussen alle glimmend gepoetste hypercars was dat de smerigste auto van de show, maar wel de allermooiste. Dat is de essentie van wat we bouwen: het zijn rijdersauto's."

Als mensen de Daytona Shooting Brake Hommage bekijken, hoopt Niels vooral dat ze één ding herkennen: "Je hoeft de kleur of het merk niet eens mooi te vinden, maar ik hoop dat mensen de liefde, de aandacht en het pure vakmanschap van de topspecialisten erin herkennen. Dat is de absolute kern van ons werk."