Emma Deckers is actrice, groeide op in Muiderberg en vertrok op haar achttiende naar Los Angeles om haar grote droom na te jagen. Inmiddels heeft ze verschillende filmrollen op haar naam staan, maar voor FHM verruilde ze de filmset voor een fotoshoot waarin ze eens geen personage hoefde te spelen. Gewoon zichzelf. We spraken haar over opgroeien met bekende ouders, afwijzingen in de filmwereld, Hollywoodambities en wat het eigenlijk betekent om je sexy te voelen. Ha Emma! Leuk, zo'n debutant in FHM. Waarom voelde dit als het juiste moment om een FHM-shoot te doen, en wat wilde je tijdens de shoot van jezelf laten zien?
Ik zit goed in mijn vel op dit moment! Die vrolijkheid wilde ik ook laten zien. Het afgelopen jaar heeft mijn lichaam mij behoorlijk tegengewerkt met een hele reeks blessures, maar nu gaat het eindelijk weer goed en denk ik: yes, laat ik weer eens iets spannends doen en in het diepe springen, haha!
Wat is je favoriete foto uit de shoot met Jelle Stokhof?
Ik denk de lachende foto met het spijkerjasje tegen de muur. Ik vind deze foto niet alleen heel erg mooi, al zeg ik het zelf, maar hij voelt ook heel erg als “mezelf”. Voor mij straalt deze foto de vrolijkheid uit die ik voelde tijdens deze shoot. Het voelt vrij en onbezonnen, en zo zou ik iedere dag in het leven willen staan.
Waar zit voor jou het verschil tussen sexy zijn en je sexy vóélen?
Er is een mooie anekdote over Marilyn Monroe, die eens heeft gezegd dat zij, als ze “het” uitzette, gewoon over straat kon lopen en niemand haar herkende. Maar zodra zij haar houding en energy (zonder verandering in make-up of kleding etc.) aanzette, er zelfs auto’s langs de weg stopten om haar te kunnen aanschouwen. Dit is natuurlijk een extreem voorbeeld, maar ik denk wel dat sexy zijn een gevoel is dat vanuit jóu komt. Een bron van zelfvertrouwen die ín je zit. Voor iedereen betekent sexy zijn iets anders. Voor de een is het een vrouw in een groot mannenshirt, voor de ander zit het meer in een bepaalde blik. Maar het begint ermee dat jíj jezelf sexy voelt – los van het oordeel van een ander. Natuurlijk ben ik ook gevoelig voor alle AI-plaatjes die we krijgen voorgeschoteld van hoe je zou “moeten” zijn. Maar dan denk ik: nah, ik ben liever echt. Mezelf. Goed in je vel zitten is voor mij sexy. Niet perfect durven zijn. Houden van wat er ís. Dat je ’s ochtends in de spiegel kijkt en denkt: ik kan de wereld aan. Ik gun iedereen dat gevoel.
"In mijn hart ben ik nog altijd een small town girl."
- Emma DeckersWaar ben je opgegroeid en hoe was dat?
Ik ben opgegroeid in Muiderberg, een dorp buiten Amsterdam. Ik heb daar op de lagere school gezeten en vond dat echt fantastisch. Ik kon lopen naar school en had al mijn vriendjes en vriendinnetjes op loopafstand. We waren de hele tijd lekker onbezonnen aan het buitenspelen. Ik heb in Los Angeles gewoond en nu in Amsterdam, maar in mijn hart ben ik nog altijd een small town girl. Ik ben graag buiten, ben actief en sportief, en houd van het gevoel van community. Alles en iedereen was dichtbij, dat wil ik later ook voor mijn kinderen.
Met Daphne Deckers en Richard Krajicek heb je twee bekende ouders. Heeft dat deuren voor je geopend, of voelde je daardoor juist extra bewijsdrang?
Ik ben na de middelbare school naar Los Angeles verhuisd omdat ik daar was toegelaten op een acteerschool. In Amerika weet echt niemand wie mijn ouders zijn, dus ik kon rustig ontdekken wie ik was en waar mijn talenten lagen.
Wanneer wist je dat acteren serieus jouw eigen pad zou worden?
Zo lang als ik het me kan herinneren, ben ik al bezig met het opvoeren van voorstellingen, liedjes, gedichtjes en toneelstukjes. Ik was echt zo’n kind dat haar ouders en opa’s en oma’s voor de poppenkast parkeerde om naar mijn opvoeringen te kijken. Soms moesten ze zelfs entree betalen, haha! Later werd ik wat meer verlegen, dus eenmaal op de middelbare school heeft mijn moeder me echt aangespoord om het expressieve deel van mezelf weer te ontdekken en auditie te doen voor de schoolmusical. Daar op het podium ‘klikte’ het weer: ik vond het geweldig om op te treden voor mensen. Na de middelbare school heb ik een summer course gevolgd bij de American Academy of Dramatic Arts in Los Angeles. Ik was meteen verkocht, heb auditie gedaan voor de meerjarige opleiding en een paar maanden later verhuisde ik officieel naar Los Angeles.
Hoe was het om op jonge leeftijd naar Los Angeles te vertrekken voor de American Academy of Dramatic Arts? Wat heb je daar geleerd?
Heel spannend, maar eigenlijk vooral geweldig! Ik was net 18 en verhuisde naar de andere kant van de wereld, weg van alles en iedereen die ik kende. Het voelde als een enorme uitdaging; een avontuur waarvan ik nooit had durven dromen. In Nederland zijn de theaterscholen natuurlijk ook uitstekend, en ik ben hier ook naar een aantal open dagen geweest. Maar wat ik zo gaaf vond aan Los Angeles, was het springen in het totale onbekende. Ik was volledig op mezelf aangewezen. Ik heb naast mijn studie allerlei baantjes gehad en ben bij een theatergezelschap gaan spelen. In Los Angeles kreeg ik de kans om mijzelf als mens te ontwikkelen en te ontdekken, los van alles en iedereen in Nederland.
Je speelde inmiddels in verschillende Nederlandse en internationale producties. Bij welke rol voelde je voor het eerst: nu begint mijn carrière echt?
Mijn eerste “wow” moment was in 2019, toen ik voor het eerst op een Amerikaanse set stond. Ik speelde Morgan, één van de hoofdrollen in de independent film
Natural Distasters. Het was mijn eerste hoofdrol en dus ook de eerste keer dat ik me echt kon vastbijten en verdiepen in een rol. Begin 2020 ging de film in première op een filmfestival in Los Angeles, en daarna zou hij eigenlijk nog doorgaan naar een reeks andere festivals. Maar toen kwam corona en gingen die festivals niet meer door. Dat was toen echt een enorme teleurstelling want ik had er lang naartoe gewerkt, en opeens viel alles in het water. De film is trouwens wel over de hele wereld te zien op streamingdiensten.
Dat snappen we. je daar nog wel eens reacties op?
Ja, ik krijg nog steeds DM’s krijg van mensen die zeggen dat ze de film hebben gezien. Dat soort berichtjes vind ik echt fijn. Ik waardeer het altijd enorm als mensen de tijd nemen om mij een berichtje te sturen over mijn werk. Hier in Nederland is laatst mijn nieuwe shortfilm “Walk in the Park” in première gegaan op het Film by the Sea Filmfestival in Vlissingen. Sindsdien zijn er nog twee filmfestivals binnengekomen, in Amsterdam (Lift Off Festival) en in Den Haag (IFFH). Dit was ook echt een geluksmomentje voor mij/ons als filmmaker(s): dat we iets gemaakt hebben dat andere mensen willen zien en soms zelfs aan het denken zet.
Welke auditie, afwijzing of misgelopen rol is je altijd bijgebleven?
De afwijzing die mij het meest is bijgebleven, is eigenlijk mijn allereerste auditie. Dat was een open auditie voor een Carry Slee film, waar het begon met 3.500 mensen en ik uiteindelijk bij de laatste twee zat. Ik zat nog op de middelbare school en ik vond het zó spannend, het was echt een droom. Uiteindelijk viel de keuze op het andere meisje, maar ze zeiden toen tegen mij dat ik zeker moest doorgaan met acteren en professionele lessen moest gaan nemen. Dus dat heb ik gedaan, bij Jeugdtheaterschool Rabarber in Den Haag, in de weekenden. Daar ben ik begonnen mij te ontwikkelen op het toneel, en na mijn vwo ben ik doorgerold naar de theaterschool in Los Angeles. Grappig eigenlijk nu ik erover nadenk, dat die ene auditie mij op een heel ander pad heeft gezet. Elke kans die je krijgt moet je grijpen!
“Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.”
Wat is volgens jou jouw grootste kracht als actrice?
Ik denk dat dit ook mijn grootste kracht in het leven is: dat ik nooit opgeef. Ik ga altijd door. Ik geloof er heilig in dat vallen niet uitmaakt, zolang je maar weer opstaat. Ik ben iemand die alles heel diep voelt. Dat kan soms lastig zijn in het leven, omdat dingen echt hard bij mij kunnen binnenkomen. Ik ben me ook heel bewust van alles wat er gebeurt in de wereld. Zodra het over onrecht gaat, kan ik heel activistisch zijn. Maar dit betekent ook dat ik een heel reservoir heb aan diepe en zware emoties én dat ik die durf te laten zien. Kwetsbaarheid en openheid komen natuurlijk heel goed van pas in mijn vak.
Welke rol ligt totaal buiten je comfortzone, maar zou je juist daarom heel graag willen spelen?
Ik krijg vaker te horen dat mensen mij qua type vinden passen in een serie zoals “The Crown”, of juist in een actiefilm of sciencefiction. Dat zou ik zelf ook graag zien, haha! Wat meer buiten mijn comfortzone ligt, is een komedie zoals “The Office.” Het is een van mijn lievelingsseries en ik zou het uiteraard ook waanzinnig leuk vinden om daarin te spelen, maar ik zou het wel moeilijker vinden om mijn draai te vinden. Maar niks is onmogelijk!
Je moeder speelde ooit in een Bond-film. Praten jullie veel over acteren en welk advies van haar is je het meest bijgebleven?
Mijn moeder en ik praten bijna iedere dag (ik bel haar enorm vaak om gezellig te kletsen of om advies te vragen), maar niet echt inhoudelijk over acteren. Mijn moeder heeft in haar leven veel verschillende dingen gedaan en heeft zeker goed advies. Ik hou zelf erg van haar uitspraak: “Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.” Wat het leven ook op je pad brengt: je moet je blijven aanpassen. Kijk, het liefste zou ik fulltime acteren, daar werk ik ook hard aan met audities, en laatst heb ik bijvoorbeeld een opleiding stem-acteren erbij gedaan. Ik studeer ook nog Media&Cultuur aan de UvA. Wanneer je een rol niet krijgt, kun je niet in je teleurstelling blijven hangen. Door in gisteren te blijven steken, gaan de leuke dingen van vandaag of morgen misschien aan je voorbij.
Met welke Nederlandse acteur of actrice zou je ooit mee willen spelen?
Halina Reijn of Elise Schaap. Halina Reijn blinkt uit door haar rauwe, intense acteerwerk (en als regisseur/producent) en haar vermogen om complexe emoties moeiteloos over te brengen, terwijl Elise Schaap een ongekend talent heeft voor feilloze transformaties en komische timing die elk personage direct geloofwaardig en menselijk maakt.
Je staat als actrice vaak voor een camera. Op welke manier voelde deze shoot anders dan een filmset?
Het grootste verschil is natuurlijk dat ik hier als mezelf sta, als Emma. Op een filmset speel ik een karakter, en daar kan ik mij - als het een uitdagende of spannende scène is – achter “verschuilen”. Op deze shoot sta ik er als mezelf. Dat voelt “bloter” dan wanneer je een karakter speelt. Maar ik houd wel van een uitdaging en vond het leuk om mezelf op een andere manier te laten zien.
Welke ambitie durf je op dit moment nog nauwelijks hardop uit te spreken?
Is dit de afdeling dromen? Dan zou ik heel graag een (Marvel) superheld willen spelen. Of een spion in een actiefilm. Dat lijkt me geweldig: al die actie, de stunts, de vechtscènes. Uit vliegtuigen springen... jaaa, dat is toch top! Ik hou zelf enorm van adrenaline kicks, dus als ik dát zou kunnen integreren met mijn andere grote passie, het acteren, nou, dan ben ik echt een happy girl. Dit wordt denk ik mijn volgende project: stunt- en/of vechtlessen. Áls de gelegenheid dan komt, ben ik er helemaal klaar voor!
Meer van Emma Deckers? Volg haar op Instagram. En pak fotograaf Jelle Stokhof dan ook gelijk mee.
This or that
Amsterdam of Los Angeles? Amsterdam
Filmset of rode loper? Filmset
Romcom of psychologische thriller? Thriller
Hoofdrol in Nederland of bijrol in Hollywood? Hoofdrol Nederland
Heldin of schurk? Heldin
Alles volgens het script of improviseren? Script (met een beetje improv)
Zelf een stunt doen of een stunt double? Zelf
Bioscoopfilm of Netflix-serie? Netflix-serie
Cate Blanchett of Margot Robbie? Cate Blanchett
Een Oscar winnen of je eigen film produceren? Oscar winnen
De droomfilm van Emma Deckers
Je krijgt onbeperkt budget om jouw droomfilm te maken. Hoe zie de film van Emma eruit?
Genre: Actie / Sci-Fi
Regisseur: Gina Prince-Bythewood of Quentin Tarantino
Mannelijke tegenspeler: Michael B. Jordan
Vrouwelijke tegenspeler: Florence Pugh of Anne Hathaway
Filmlocatie: Nieuw-Zeeland
Soundtrack: Hans Zimmer
Jouw personage: Superspion
On-screen love interest: Dylan O’Brien
Titel van de film: Red Identity
Gallery
Credits