De broers leerden als geen ander over stress, samenleven en doorzetten. De oversteek ging dan ook over een groter doel: geld ophalen voor schoon water in Madagaskar. Dat doel hing voortdurend, als een soort motor, boven hun reis. Nu de broers weer terug zijn delen ze hun ervaringen in een exclusief interview met FHM. Bovendien is er van dit verhaal de uitzonderlijke docu A Different Beast gemaakt, die je nu kan checken via de International Ocean Film Tour.

Na hun Atlantische oversteek bijna 6 jaar geleden in 2020, wisten de broers dat ze niet zomaar een volgende uitdaging wilden. De Pacific (Stille Oceaan) moest groter zijn, zwaarder en onbekender. “De Atlantic Race is een georganiseerd evenement. De Pacific was dat niet in diezelfde zin. Het grootste verschil was dat er voor ons geen precedent was voor een team dat het non-stop en unsupported deed.” De schaal is absurd: drie keer langer dan de Atlantische tocht, veel langer op zee, veel meer voedsel aan boord maar ook veel meer onzekerheid. Dat onbekende trok hen aan, zeggen de broers: “De uitdaging zat hem niet alleen in de afstand, maar ook in de vraag of we genoeg voedsel konden meenemen om het te halen. Dat was één van de grote knelpunten.”

Het sterkste aan hun verhaal is misschien wel dat het nooit alleen om henzelf ging. De oversteek had een doel buiten de boot, buiten de sport, buiten de prestatie: schoon water in Madagaskar. “De motivatie zat heel erg in de fondsenwerving. Dat was de hele reden waarom we dit deden. Als je voelt dat je iets doet dat groter is dan jezelf, dan geeft dat je een ongelooflijke drive. Het is een heel krachtig gevoel om te hebben dat wat je doet ergens goed voor is.” Die combinatie van persoonlijk grensverleggend avontuur en maatschappelijke impact maakt hun tocht veel meer dan een sportverhaal. Over iets bijna onmenselijks doen, zodat er elders iets menselijks mogelijk wordt

Volgens de broers begon de moeilijkheid niet pas op zee, maar al ver daarvoor. Alleen al om aan de start te verschijnen, moest er een enorme hoeveelheid werk worden verzet.

“De hele uitdaging begint eigenlijk al bij de voorbereiding. Je weet dat het drie keer zo lang wordt als de Atlantische oversteek, je hebt een specialistische boot nodig en je moet al die voorraden meenemen.” De eerste twee maanden waren volgens hen de zwaarste. Niet omdat er meteen een ramp gebeurde, maar juist omdat de omstandigheden zwaarder en trager werden dan verwacht: “De eerste 60 dagen waren echt een test. We waren duizenden mijlen van land verwijderd en zaten in het meest geïsoleerde deel van de Pacific, alleen.”

Dat isolatiegevoel is precies waar mentale veerkracht begint te wringen. Je kunt je fysieke pijn nog begrijpen. Je kunt moe zijn, honger hebben, last hebben van de zon of van slaapgebrek. Maar eindeloos water om je heen, dag na dag, maakt de vraag los hoe lang je hoofd dát volhoudt.

Als je de oceaan over gaat roeien is voedsel nooit zomaar eten, maar rust in je hoofd: “We wisten vanaf het begin dat voedsel de beperkende factor zou zijn. We hadden genoeg voor ongeveer 150 dagen, misschien iets meer, en als het langer zou duren, zouden we moeten stoppen of opnieuw bevoorraden.” Ze vertrokken met 1.800 maaltijden, maar zelfs dat bleek uiteindelijk spannend genoeg. In het laatste deel van de tocht liep hun voorraad namelijk gevaarlijk terug. “We hebben onze gevriesdroogde maaltijden op de dag voor aankomst in Australië opgemaakt. In het laatste, derde deel werd het echt stressvol. We hadden een moment waarop onze verwachte aankomst ineens van 17 dagen naar 6,5 weken verschoof door een plots veranderende cycloon. Dan denk je wel: als dat nog een keer gebeurt, gaan we het niet halen.”

De oversteek was niet alleen zwaar, maar op momenten ook ronduit gevaarlijk. Tijdens meerdere stormen kregen de broers te maken met zogenaamde ‘knockdowns’, waarbij de boot volledig op zijn zij wordt gegooid door een golf. Dat gebeurde niet één, maar meerdere keren.

Bij een van die momenten ging het bijna mis: tijdens een zware nachtstorm werd Lachlan overboord geslagen en achter de boot meegesleurd. Alleen doordat hij vastzat aan zijn harnas en veiligheidslijnen, bleef hij verbonden met de boot. “Dat was echt een scary moment,” vertellen ze. Zeker in het donker en in extreme omstandigheden dringt dan pas echt door hoe kwetsbaar je bent midden op de oceaan.

Ook bliksem, zware weersystemen en plots veranderende stormen maakten de reis onvoorspelbaar en intens. Tegelijkertijd zaten ze midden in één van de meest afgelegen gebieden op aarde, omringd door niets anders dan water, lucht en natuur. De broers spreken over het unieke gevoel van leven tussen wildlife, en het meemaken van meer dan honderd zonsopgangen en zonsondergangen zonder enige afleiding van land.

Juist in die extreme omstandigheden werd hun motivatie extra belangrijk. De tocht draaide niet alleen om de prestatie, maar vooral om het ophalen van geld voor schoon water in Madagaskar. Eerder haalden ze met hun Atlantische oversteek al zo’n 200.000 pond op, maar voor deze expeditie lag de lat nog hoger. Hun doel moest richting de miljoen pond gaan.

Dat grotere doel gaf hen houvast op de zwaarste momenten. “Als je voelt dat je iets doet dat groter is dan jezelf, dan geeft dat je een ongelooflijke drive,” zeggen ze. Het zorgde ervoor dat ze bleven doorgaan, zelfs wanneer alles tegenzat.

Een tocht als deze valt of staat met samenwerking. En dat ze broers zijn, bleek een nuttig voordeel: “Drie broers in een kleine ruimte voor zo’n lange tijd: veel mensen zeggen dat ze zich niets ergers kunnen voorstellen. Maar voor ons werkte het juist goed, omdat je volledig eerlijk tegen elkaar kunt zijn.” Als er iets speelde werd het gewoon benoemd, en als er verschil van mening was, kon de meerderheid beslissen. Daarnaast deden ze grotendeels alles samen. Alleen technisch werk lag vaker bij Ewan, die als ingenieur meer gevoel had voor de systemen aan boord. Voor de rest draaide het om afwisseling, samenwerking en taken verdelen.

“Voedsel is niet alleen belangrijk voor de prestaties, maar ook voor de moraal. Het is eigenlijk de valuta van hoe je je voelt op zo’n boot. Daarvoor moet je samen kunnen werken of dingen kunnen opvangen en delen.”

Zeven dagen per week, 24 uur per dag, met z’n drieën in een piepkleine boot klinkt als een recept voor conflict, maar daar hadden de drie broers duidelijke ideeën over: “Je moet eerlijk zijn, dingen niet laten ophopen en vooral blijven focussen op het grotere doel.” Ze probeerden om niet elke irritatie weg te poetsen. In plaats daarvan hielden ze vast aan een bepaalde mindset: niet blijven hangen in wat lastig is, maar zoeken naar wat je wél hebt. “Je kunt honderd dingen bedenken die frustrerend zijn aan zo’n kleine boot, met je broers, in die omstandigheden. Maar daar kun je je beter niet op focussen. Dat helpt je niet om de oceaan over te steken. Er zijn zoveel dingen om positief over te zijn. Je zit in een ongelooflijke omgeving, zo weinig mensen maken 139 zonsopgangen en zonsondergangen mee op die manier.”

Na 139 dagen op zee kom je niet als dezelfde persoon terug. Ze vertellen terug te komen met meer waardering voor kleine dingen. Voor een warme douche, schoon beddengoed, vers fruit, een pizza of een koud drankje. Dingen die aan land volstrekt normaal lijken, maar op zee ineens bijna luxueus worden: “Je ontwikkelt een enorme waardering voor de kleine dingen. Een koud drankje kan dan een enorme luxe zijn.”

“Veel mensen denken dat iets doen voor een goed doel betekent dat je zelf inlevert, maar wij hebben juist het tegenovergestelde ervaren. Je krijgt er zoveel voor terug.” Maar ze nemen ook mee wat ze over hun eigen lichaam hebben geleerd in die maanden: “Als je niet goed drinkt, voel je je ineens ellendig. Je mist thuis, je raakt overweldigd, en soms blijkt het gewoon te komen doordat je te weinig water hebt gedronken.”

Na zo’n tocht zou je kunnen denken dat je alleen nog maar terug wilt naar rust, maar bij de MacLean-broers werkt het anders. Hun toekomst ligt deels bij hun schoonwaterprojecten, deels bij hun boek, en deels bij nieuwe avonturen die nog niet concreet zijn. “We willen de komende jaren betrokken blijven bij de schoonwaterprojecten in Madagaskar. Dat is iets waar we echt passie voor hebben.” Daarnaast schrijven ze een boek over de tocht en blikken ze vooruit: “Het schrijven van dat boek is op zichzelf al een soort endurance event geweest. Er zal altijd een drang naar avontuur zijn, of dat nu op zee is of op land.”

Check hier ook de website van de MacLean-broers voor al hun ervaringen, trips en hun nieuwe boek. De documentaire A Different Beast bekijk je hier.