Hardcore-iconen DJ Dano en DJ The Prophet over het ontstaan van de Nederlandse hardcore en hardstyle

Vanaf 29 oktober duikt PowNed in de wereld van hardcore en hardstyle. In de nieuwe vierdelige documentaireserie zijn nooit eerder vertoond archiefmateriaal, openhartige gesprekken én exclusieve toegang tot studio's, festivals en backstagegebieden van dit Nederlands erfgoed te zien. Hardcorelegendes DJ The Prophet en DJ Dano geven bij ons alvast een tipje van de sluier. Deze grondleggers nemen ons mee in het ontstaan van hardcore, hun eerste DJ-team in Nederland, uitdagingen binnen de scene maar ook mooie momenten in hun muziekcarrière.

The Prophet kwam voor het eerst in aanraking met ‘hardere muziek’ eind jaren tachtig. Na een aantal jaar disco te hebben gedraaid in Amsterdam ontdekte hij house. Hiervoor ging hij over de grens naar België. Hij bezocht Belgian New Beat, dit was naar eigen zeggen langzame hardcore. The Prophet zocht meer progressie en onverwachte sounds op zo’n avond.

Hij begon met muziek in de tijd van de Grafische School Amsterdam. Hij ging scratchen door een beatloop van zijn Roland TR-808 en zijn Alesis HR-16 drumcomputer. Hij noemt dit een onschuldige periode, hij deed dit puur omdat hij het leuk vond. Destijds bestonden er nog geen DJ’s, festivals of events. Op het podium staan vond hij verschrikkelijk: “Doordat ik stotter was ik bang dat ik iets moest zeggen. Nu geniet ik er met volle teugen van.”

Ook DJ Dano geeft aan dat hij maar wat aan het experimenteren was met muziek: “We draaiden platen op 125 BPM maar ik dacht: ‘wat gebeurt er als ik het tempo naar 150 zet?’ Toen ik dit deed in 1992 zei iedereen dat ik niet goed was in me hoofd. Tegenwoordig is dat langzame muziek.”

Begin jaren 90 bleken er veel mensen te zijn die genoten van de hardcore muziek. Zo verkocht DJ Dano veel platen en cd’s. “Ik had nooit verwacht dat het zo positief uit de hand zou lopen. Ik was verliefd op de energie die hardcore met zich meebracht. Ik vloog de hele wereld over op m’n 20e. Opeens ging de fax om naar Australië te gaan terwijl ik twee dagen later, twee Thunderdome tracks moest afleveren.” Het was voor hem echt een rollercoaster, mede doordat er destijds geen manager was die een plan kon maken.

In 1994 werd hardcore echt een grote scene. Mede door de Happy Hardcore. The Prophet: “Ik had niet door dat we zo’n grote groep bereikten, ik was daar niet mee bezig. Het gevoel en besef dat ik wat geflikt had, kwam eigenlijk pas 25 jaar later na de documentaire over Thunderdome. We hebben met een groep mensen een bepaalde muziekstroming aangezwengeld die er nog steeds is. Toen hardcore groter werd, keken de House-DJ’s daar erg raar van op. Hierdoor dacht ik juist: ‘ik ga jullie een poepie laten ruiken’. Hoe ze ons behandelden was niet netjes.”

Een hoogtepunt voor DJ Dano was de Love Parade in Berlijn waarbij duizenden mensen op straat op zijn muziek dansten. Ook de Thunderdomes in het buitenland zal hij nooit vergeten. Wat ook is bijgebleven, is toen Dano moest draaien op de Hemkade. Dit was op een Terror-feest met 200 BPM en hoger. “De organisatie kwam op me afgerend dat ik moest stoppen. De EHBO zat helemaal vol waardoor de zaal helemaal leeg was. Ik draaide veel te snel, bezoekers die aan de speed zaten konden dat niet aan.”

Totdat het boek Wat de fok ouwe van DJ Dano uitkwam besefte hij niet dat hij een grondlegger was voor de Nederlandse hardcore: “Achteraf blijkt dat we een hele scene hebben geopend.” Ook ontstond The Dreamteam met DJ Dano, The Prophet, Gizmo en Buzz Fuzz, dit was het eerste DJ-team in Nederland. Zij waren het boegbeeld voor hardcore. “Wij konden elkaar echt lezen, alles klopte,” vertelt DJ Dano hierover.

Hardcore en de gabbercultuur kregen in de jaren negentig regelmatig een negatief imago. Dit was iets wat ook The Prophet niet in de koude kleren ging zitten. Wel benoemt hij dat hij dit aan het einde van de 90’s terecht vond. Zo was er in die tijd een groep mensen die confrontaties zocht met anderen en bijvoorbeeld Hitlergroeten deden. “Een echte gabber is een liefhebber van harde muziek. Die loopt rond in z’n aussie en air maxes met een kale kop en hakt op muziek tussen de 160 en 220 BPM. De haat op deze gabbers was niet terecht.” Volgens hem had de media ook een groot aandeel in de haat op hardcore, zij schreven regelmatig negatieve dingen over deze groep. “Ze schreven vaak waar gabber is, is drugs. Dat is ook zo, maar op het Leidseplein en Rembrandtplein heb je ook drugs. Dit zorgde er ook voor dat de gabberscene sneller dood ging in 1998 dan dat nodig was. De media heeft daar bewust aan meegeholpen.”

Ook DJ Dano is het hiermee eens: “Ik kan me voorstellen dat mensen zich afvroegen waar al die kale koppen opeens vandaan kwamen en ze de muziek niet snapten. Ik sloeg interviews af omdat het dan ook altijd over drugsgebruik ging. Maar waar heb je tegenwoordig geen drugs? Bij de Toppers en in cafés wordt ook drugs gebruikt. Een avond vol 200 BPM houd je ook niet vol met alleen een broodje pindakaas.”

Een dieptepunt voor DJ Dano was toen hij juist zijn eerlijkheid voorop zette. DJ Dano belde de Belastingdienst doordat hij destijds goed geld verdiende. Uiteindelijk kwamen ze bij hem langs om zijn platen en studio te bekijken en werd er gevraagd hoeveel alles kostte. “Alles werd bij elkaar opgeteld op een rekenmachine en er werd aan mij gevraagd of ik bonnetjes had. Die had ik niet dus kon ik het niet correct aantonen. Een paar weken later kreeg ik te horen dat ik 350.000 euro schuld had. Dat was destijds heel veel schuld voor een DJ. M’n carrière ging hierdoor naar de klote, ik kon geen kant meer op. Het was een dure, harde les. Toen heb ik slapende honden wakker gemaakt, de Belastingdienst had namelijk nog geen idee wat DJ’s waren.”

DJ Dano werd door de schrijver van zijn boek gevraagd of hij mee wilde werken aan HARD. “Als ik mag vertellen over wat we ooit begonnen zijn, dan doe ik dat met alle liefde.” Ook The Prophet hoefde niet lang na te denken of hij mee wilde doen aan de HARD-documentaireserie. “Toen ik hoorde welke namen er nog meer gevraagd zijn, vond ik het een eer om hieraan mee te mogen doen. De makers hebben me wel uit m’n holletje kunnen trekken.”

The Prophet: “Het was echt een trip down memory lane. Deze docu is de waarheid van mensen die erbij waren. Ik hoop dat er altijd een open vizier blijft. Mensen moeten genieten van het verhaal, de makers hebben er ontzettend veel tijd en moeite in gestopt.”

DJ Dano hoopt dat mensen die sceptisch zijn over hardcore muziek, zien dat het eigenlijk heel tof is. “Het wordt een heel veelzeggende documentaire waarin alles goed wordt uitgelegd. Ik hoop dat de hardcore liefhebbers er ook blij mee zijn.”

The Prophet kijkt nu op een positieve manier naar het imago van hardcore. Zo geeft hij met het label House of Madness een podium aan makers die er in die tijd niet waren. Ook DJ Dano merkt dat hardcore is geaccepteerd en er zelfs veel hardcore samples worden gebruikt in de technomuziek van nu. “Als zelfs Joost Klein met hardcore op het Songfestival kan staan is het wereldwijd omarmd, daar ben ik heel blij om. Het is te gek dat ze over de hele wereld Nederlandse hardcore samples meezingen.” Ook hij is nog steeds bezig met hardcore, zo is hij bezig met verschillende muziek waarbij hij zijn eigen oude gabber combineert met de moderne hardcore. Dit doet hij samen met nieuwe generatie artiesten maar ook oude bekenden. Zo brengt hij binnenkort een plaat uit met 2000 and One waarmee hij in 1990 zijn eerste muziek maakte. DJ Dano: “De EDM heb je wel een beetje gehad maar hardcore zal altijd blijven bestaan.”

The Prophet mist de onbezonnenheid en saamhorigheid in de nieuwe scene. “Tegenwoordig wil iedereen z’n plek veroveren en houden. Mensen doen daardoor steeds gekker, het draait niet meer om de muziek. Mensen willen nu artiest worden voor het geld, aandacht en volgers.” DJ Dano mist het leven zonder telefoon in de oude hardcoretijd: “Ik heb het idee alsof we toen veel meer op de speaker gefocust waren, nu missen mensen heel veel van de avond.”