DJ Talk: Tony Junior & Laure Croft over de liefde, chaos en snoeiharde techno

Wat een vette shoot, guys!
Thanks! Deze shoot is geïnspireerd op Bonnie & Clyde. Soms voelt het echt alsof we samen zo bewegen: twee mensen, één richting, af en toe tegen de stroom in, maar altijd naast elkaar. De shoot op Curaçao vangt precies die mix van vrijheid en intensiteit. Het laat ons zien als koppel, maar ook als twee individuen die samen sterker zijn. Daar zijn we trots op.

Snappen we. Tony, je hebt een nieuwe identiteit in de muziek aangenomen, wat zijn de grootste verschillen tussen Tony Junior en CLAESSENS en waar zie je dat aan? Kun je je nieuwe stijl omschrijven?
Het voelt voor mij minder als een stijlverandering en meer als een innerlijke verschuiving. Ik kwam terecht in een rauwere, grooveyere en speelsere hoek van elektronische muziek, minder gericht op het grote plaatje en meer op het moment zelf. Labels veranderen continu, vandaag heet het bounce, morgen weer iets anders. Wat voor mij is gebleven, is dat de muziek die ik nu maak en draai zich tussen werelden beweegt. Soms trancy, soms sexy en groovy, soms harder en directer, soms juist losser en swingender. Dat tussengebied voelt als waar ik mezelf weer herken.

Na Covid merkte ik dat ik een beetje was losgeraakt van waarom ik ooit begon met muziek maken. Alles liep door, maar de echte connectie met mezelf en met de muziek voelde dunner. Met de naam Tony Junior droeg ik ook een geschiedenis met me mee waar verwachtingen aan vastzaten. Ik voelde steeds sterker dat ik ruimte nodig had om opnieuw te mogen zoeken, zonder dat verleden constant op mijn schouder mee te nemen. CLAESSENS is voor mij geen marketingkeuze, maar een manier om mezelf weer vrij te spelen. Het is spannend om opnieuw te beginnen, maar het voelt ook licht. Ik merk dat ik weer geraakt kan worden door kleine dingen, een reactie op een track, een blik van iemand op de dansvloer. Dat had ik gemist.

Heeft Laure die transitie meegemaakt en heeft ze daar wellicht ook een rol in gespeeld?
Ja, zij kwam mijn leven binnen op het moment dat alles aan het verschuiven was. Ze heeft me gezien in beide werelden en was erbij toen de eerste stappen onder de naam CLAESSENS werden gezet. Lau staat met beide voeten in de technoscene en kijkt met een frisse, eerlijke blik. Dat is soms confronterend, maar altijd liefdevol. Ze kan me aanmoedigen, maar ook precies die vragen stellen die ik nodig heb om mezelf scherp te houden.

Laure, jij draait snoeiharde stoomlocomotief-techno. Hoe is jouw dj-carrière ontstaan?
Het is niet iets wat ineens ontstond, maar iets dat langzaam groeide. Ik ging vroeger overal heen, van housefeesten tot festivals, maar bij techno bleef mijn aandacht steeds hangen. Niet alleen vanwege het geluid, maar vanwege de energie, de mensen en vooral de queer scene. Daar voelde ik voor het eerst dat uitgaan meer kon zijn dan alleen een nacht weg van de realiteit. Het voelde als een plek waar je even helemaal jezelf mocht zijn.

Ik ben begonnen op afters, in woonkamers, met random USB’s. Op een gegeven moment voelde het logisch om alles om te gooien en naar Berlijn te verhuizen om te kijken of ik hier echt iets van kon maken. Vinyl werd mijn basis, mijn manier van verbinden met muziek. Nu reis ik de wereld over en zie ik hoe diezelfde muziek mensen met elkaar verbindt. Ik draai altijd vanuit de danser in mezelf. Driving techno geeft me rust en energie tegelijk, een soort stilte die heel hard kan zijn. Dat gevoel blijf ik zoeken.

Laure, wat is de vetste gig die je ooit hebt gedraaid en hoe zag dat eruit?
Ik heb niet één ultieme show. Soms zijn het juist de rommelige raves op plekken waar je eigenlijk niet hoort te zijn, die het meest blijven hangen. Een bos, een kelder, een queer underground nacht waar alles klopt op gevoel. Dat raakt me diep.

Tegelijk zijn er natuurlijk die momenten waarop je ineens voor duizenden mensen staat en denkt: hoe ben ik hier beland? Boiler Room was intens en spannend, maar als ik echt één moment moet noemen: de eerste Sexyrecs showcase in RSO Berlin. Uitverkocht, een club die als thuis voelt, en een community die ik letterlijk zag bewegen op iets wat ik heb neergezet. Dat maakt me zo trots!

Hoe zouden jullie het verschil in elkaars stijl omschrijven?
Tony: Lau beweegt zich voor mijn gevoel meer in wat ik klassieke techno zou noemen, terwijl ik zelf meer richting de hardere techno ga. Haar sound voelt cleaner en dieper, die van mij misschien wat meer ‘in your face’. Juist dat verschil zorgt voor balans. We staan niet in elkaars schaduw, maar kunnen wel elkaars wereld aanraken.

Laure: Tony draait veel eigen muziek en edits, zijn sets zijn sneller en vaak ook wat intenser. Mijn sets zijn rustiger en bestaan meer uit tracks van anderen. Het verschil is er, maar het schuurt niet. Het voelt eerder alsof we twee variaties zijn op hetzelfde gesprek.

Hoe voelt het om ’s nachts voor duizenden mensen te spelen en de volgende ochtend samen koffies te halen alsof je een dubbele identiteit hebt?
Laure: Het voelt eigenlijk heel normaal. Het mooie is dat we elkaar snappen in dat schakelen tussen extrovert en weer naar binnen keren. Soms wil je praten, soms wil je gewoon stilte. Dat hoeven we niet uit te leggen aan elkaar.

Tony: Je gaat van harde muziek en adrenaline naar joggingpak en boodschappenlijstjes. We zien het niet als twee levens, maar als één leven met veel contrast. En die contrasten maken het juist menselijk.

Hoe hebben jullie elkaar leren kennen en hoe is de liefde opgebloeid?
Tony: Ik zag Lau op Instagram vinyl draaien in haar pyjama en voelde meteen een klik. We begonnen te praten, deden een wat ongemakkelijke FaceTime en bleven een beetje om elkaar heen cirkelen. De eerste keer dat ik haar op Schiphol knuffelde voelde het meteen anders dan anders. Date één liep uit in drie dagen.

Laure: Ik twijfelde nog of ik die FaceTime wel moest doen, het voelde zo random. Maar soms zijn dat precies de momenten die alles in beweging zetten. Eén klik, en ineens staat je leven op een ander spoor.

Wat zijn de voordelen/nadelen van een relatie waarin jullie allebei de chaos van het dj-leven snappen?
Tony: Het grootste voordeel is dat we elkaar echt begrijpen. We weten wat dit leven inhoudt, met alles wat erbij komt kijken. In eerdere relaties merkte ik dat mijn werk niet altijd werd begrepen, en dat zorgde voor frictie. Met Lau is dat anders. Er is wederzijds begrip voor alle situaties die je je maar kunt voorstellen. Natuurlijk zijn er ook nadelen, want het leven kan turbulent zijn en soms snap je elkaar misschien zelfs iets te goed. Maar voor mij is het overduidelijk: het weegt veel meer positief dan negatief.

Laure: Wat Toon zegt herken ik helemaal. We voelen vaak zonder woorden aan wat de ander nodig heeft. Of dat nou advies is, een arm om je heen of iemand die net zo hard juicht bij een goede show of release. Soms is het ook een uitdaging, omdat we in dezelfde wereld bewegen en je elkaar letterlijk kunt tegenkomen op dezelfde podia en festivals. De ene keer krijgt de één een show, de andere keer de ander. Daar praten we open over. We gunnen elkaar het succes oprecht. Dat gevoel van echte support kende ik in eerdere relaties niet zo sterk, dus dit voelt als een enorme win.

Is jullie creatieve proces veranderd sinds jullie een relatie hebben, zo ja op welke manier?
Laure: Wat ik mooi vind, is dat we allebei heel duidelijk ons eigen pad hebben, maar elkaar daarbinnen wel versterken. Toon is een onwijs goede producer en ik leer veel van hem door gewoon te kijken en te luisteren. Tegelijk bouwen we ieder aan onze eigen projecten, Sexyrecs en BACK:BEAT. Soms helpen we elkaar intens, soms laten we elkaar bewust los. Die vrijheid binnen de verbinding voelt voor mij heel gezond.

Tony: Ik denk dat we een mooie balans hebben gevonden. Sinds onze relatie begon ben ik door een groot creatief proces gegaan, wat ook samenhangt met mijn transitie als artiest. Ik werk nu in een compleet nieuw genre, en Lau zit vaak bij me in de studio. Ze geeft zonder moeite haar mening over details, zoals hoe een hi-hat beter kan rollen. Soms hoor ik haar stem nog in mijn hoofd: “meer shakers, lief.” Het klinkt misschien wat cheesy, maar ik geloof echt dat we elkaar creatief aanvullen. Soms botst dat, soms schuurt het, maar uiteindelijk brengt het ons altijd verder.

Wat is het mooiste en moeilijkste aan internationaal touren als stel, en waarom?
Tony: Het mooiste is dat je weet dat iemand precies begrijpt hoe jouw wereld eruitziet. Het moeilijkste is het gemis. Soms kom je net terug van een show, vol adrenaline, en wil je alles delen, terwijl de ander alweer in een vliegtuig zit naar de volgende gig. Je leeft soms net langs elkaar heen. En ja, hoe vet het leven ook is, soms mis je gewoon je eigen bed.

Maar dat missen heeft ook iets moois. Het maakt de momenten dat je elkaar weer ziet intenser. En soms vallen die werelden juist samen, zoals toen we samen draaiden op Curaçao. Dat voelde als een kleine mijlpaal. Die afwisseling van missen en weer samen zijn, maakt het juist bijzonder.

Laure: Het klopt dat het missen het weerzien extra mooi maakt. We hebben in korte tijd veel geleerd over onszelf en elkaar, juist omdat we vaak op afstand moeten communiceren, op gekke tijden en vanuit verschillende tijdzones. Soms is het heerlijk als we het kunnen combineren en samen reizen. En soms is het ook fijn om even een paar dagen alleen te zijn en daarna weer echt naar elkaar terug te keren.

Welke rituelen hebben jullie ontwikkeld om dichtbij te blijven, ook als jullie in andere landen spelen?
Tony: Ik probeer altijd even een moment voor mezelf te pakken voordat ik een show speel. Een powernap, douchen met muziek op, even uit het raam kijken en beseffen waar ik ben. Vlak voordat ik op ga, stuur ik Lau altijd een berichtje dat ik de stage op stap. Dat kleine moment van verbinding betekent veel voor me.

Laure: Elkaar succes wensen is echt ons ding. Soms letterlijk in de laatste seconde voordat ik op moet. Ik heb geen vast ritueel, maar ik neem wel altijd even een moment om mezelf op te laden. Nog wat backstage chaos, een drankje, een sigaret, een paar messy foto’s, en dan die laatste app naar Tony.

Hoe creëer je een veilige haven van rust wanneer jullie werk bestaat uit vliegvelden, festivalpodia en een constante stroom van adrenaline?
Laure: Thuis is voor mij alles. Omdat dat vroeger niet altijd veilig of vanzelfsprekend voelde, heb ik met mezelf afgesproken dat mijn huis altijd een plek moet zijn waar ik kan landen, opladen en even tot mezelf kan komen. Toen ik bij Toon introk voelde dat heel natuurlijk, maar ook spannend. Je laat een eigen leven achter en bouwt ineens samen iets nieuws op.

In het begin was zijn huis best een man cave, wat prima was, maar samen hebben we het langzaam veranderd in een warme, gedeelde plek. We moesten wennen aan elkaars ritmes, rare slaaptijden en kleine gewoontes die je pas ziet als je samenwoont. Nu voelt het alsof alles in elkaar is geschoven. Utrecht is mijn echte thuisbasis geworden, terwijl Berlijn nog steeds als een tweede thuis voelt. Het mooie is om te zien hoe dat gevoel van ‘ons huis’ echt is geland, bij ons allebei.

Wat zijn momenten wanneer het voelt alsof de wereld even pauze neemt en alleen jullie twee bestaan?
Tony: Voor mij is dat als we samen helemaal invested lekker zitten te werken aan onze dingen of produceren en we echt een soort machines zijn die naast elkaar opereren. Uhm.. SEX! Dan voel ik dat ook heel erg. En ook als we samen op de bank liggen met een bak chinees, joggingpak aan en een suf liefdes programma zitten te kijken, haha!

Laure: Ja sex 100 procent haha. Weinig aan toe te voegen. Oh nou wel nog een ding, als we in de snackbar extra lange frikandellen voor elkaar bestellen, dan zijn we even gewone hollanders en geen dj’s.

Is er sprake van een gezonde competitie tussen jullie, of zijn jullie elkaars grootste fans die kritischer op elkaars sets en producties zijn dan wie dan ook?Laure: Natuurlijk is er zoiets tussen ons, en dat vuurtje is juist zo hot! It keeps us both on our toes. Ik wil hem zien winnen, en hij mij. Dat voelt zo fijn om te kunnen zeggen. Soms zijn er kleine dingen die ervaren kunnen worden als jaloezie, maar dan eerder op een positieve manier. We bespreken dat dan open met elkaar, dat haalt de energie er af, creëert verbinding en dan komen we overal samen als team uit.

Tony: Ik geloofde vroeger niet zo in stellen in hetzelfde vak, maar met Lau voelt het als liefdevolle competitie. Het motiveert me. We gunnen elkaar alles. En mocht Lau ooit de grootste DJ ter wereld worden, dan sta ik met liefde in haar voorprogramma.

Wat hopen jullie nog te bereiken in jullie carrière, solo of samen?
Tony: Ik wil CLAESSENS laten groeien en opnieuw meemaken wat ik eerder heb meegemaakt, maar dan met alles wat ik nu weet. Gelukkig zijn, mijn ouders trots maken en blijven creëren. Samen lijkt het me mooi om af en toe onze werelden te laten samenvloeien, op een manier die voor ons allebei klopt. Op een gegeven moment een uitbreiding aan ons gezin, wie weet!

Laure: Ik wil blijven produceren en Sexyrecs verder de wereld in brengen met gelijkgestemde mensen. Laure Croft is een project dat nog volop groeit. En eerlijk: ik wil ook moeder worden. Het idee om samen met Toon een kindje te krijgen voelt als een nieuw hoofdstuk dat ooit heel mooi zou kunnen zijn. Ik vertrouw erop dat dingen lopen zoals ze moeten lopen.

Fotografie: Romy Grootenboer
Styling: Zara Arif