Zilveren Kruis en de KNVB willen daar een stokje voor steken. Hun missie is om mentale gezondheid net zo normaal bespreekbaar te maken als een spierblessure. Niet met saaie lessen of holle praatjes, maar met tools en campagnes die laten zien dat praten helemaal niet eng is.

Het Motivaction-onderzoek, in opdracht van Zilveren Kruis en de KNVB, laat zien wat jongeren stress geeft: schoolkopzorgen (56%), onzekerheid, eenzaamheid… en ja, ook voetballers hebben hun mentale struggle. Sporten helpt wel om je hoofd leeg te maken, maar over gevoelens praten? Dat blijft een brug te ver. Wie kwetsbaar durft te zijn op de club voelt zich al snel bekeken.

Maar jong zijn in onze huidige maatschappij betekent ook: je wél open willen stellen. 73% vindt dat er meer aandacht voor mentaal welzijn in de sport moet komen; na het zien van de campagne stijgt dat naar 83%. En ook sporten doet z’n werk: 94% zegt dat het hun mentale gezondheid echt een boost geeft.

Ambassadeur Jill Roord weet hoe het is: “Ook ik heb lang gewacht om mijn zorgen te delen. Ik wilde niet zwak lijken of als iemand die klaagt overkomen.” Slechts een kwart praat met hun trainer of coach over hun mentale struggles, bijna de helft wél met teamgenoten. Te vaak weten jongeren niet hoe ze hun gevoelens moeten uiten of voelen zich schuldig om te klagen. Tijd om daar verandering in te brengen.

Hier komt De Onzichtbare Blessure om de hoek kijken. Clubs en trainers krijgen handvatten om mentale gezondheid bespreekbaar te maken, en ja, dat kan zelfs met een bal. Simpel, effectief en eerlijk: mentale struggles net zo normaal bespreken als een spierblessure.

Georgette Fijneman, directievoorzitter van Zilveren Kruis, zegt het hardop: “Mentale gezondheid van jongeren staat onder druk en blijft te vaak onzichtbaar.” KNVB-directeur amateurvoetbal Jan Dirk van der Zee vult hem daar aan: “Op de club moet je kunnen praten met iemand die je vertrouwt. Tools zoals de bal maken dat makkelijker.”

Het doel? Dat jongeren en hun omgeving voelen dat praten over mentale gezondheid gewoon normaal is, net zoals je vertelt over je gekneusde enkel. De onzichtbare blessure krijgt daarmee eindelijk een stem in de kleedkamer.