We gingen naar Houghton en ontdekten waarom het een van de beste festivals ter wereld is

Houghton stond bij ons al jaren op de festivallijst. We hebben door de jaren heen behoorlijk wat festivals bezocht en proberen ieder jaar minstens één buitenlands exemplaar van de bucketlist af te strepen. Wie graag diep in de elektronische muziek graaft, kan eigenlijk niet om Houghton heen.

Alleen al op SoundCloud verschijnen ieder jaar weer urenlange sets die op het festival zijn opgenomen. Van die sets waarbij je thuis na een half uur luisteren denkt: wat gebeurt daar in hemelsnaam in dat Engelse bos? Tijd om dat zelf eens uit te zoeken.

Ons avontuur begint donderdagavond in Hoek van Holland. Auto mee aan boord van de Stena Line, hut in, paar biertjes en slapen. Vrijdagochtend rond 07.00 uur rollen we in Harwich de boot af. Vanaf daar is het nog ongeveer tweeënhalf uur rijden door het Engelse landschap richting Norfolk. Best een onderneming voor een festivalletje.

Maar Houghton blijkt al snel niet zomaar een festivalletje. Het festival wordt gehouden op het landgoed van Houghton Hall, een gigantisch historisch terrein in Norfolk. Dat is niet zomaar een mooi Engels landhuis dat toevallig een weekend per jaar wat dj's in de achtertuin heeft staan. Houghton Hall werd in de jaren 1720 gebouwd voor Sir Robert Walpole, die wordt beschouwd als de eerste premier van Groot-Brittannië. Ruim drie eeuwen later woont de familie Cholmondeley nog altijd op het landgoed.

Onze slaapplek is iets minder koninklijk. We hebben vooraf een opgezette tent geboekt, waardoor we ons in ieder geval het traditionele festivalritueel van tentstokken, scheerlijnen en missende haringen kunnen besparen. Tassen erin, biertje open en gaan, want er valt nogal wat te ontdekken.

Houghton bestaat sinds 2017 en is het geesteskind van Craig Richards. De Britse dj, kunstenaar en jarenlang resident van de legendarische Londense club Fabric is niet alleen het gezicht achter het festival: Houghton wordt door hem opgericht, geleid én gecureerd.

Dat laatste is belangrijk. Veel grote (commerciële) festivals werken tegenwoordig min of meer volgens dezelfde formule. Je verzamelt zo veel mogelijk grote namen, verdeelt ze over een paar podia en probeert daarmee zo veel mogelijk kaarten te verkopen. Houghton voelt alsof iemand precies de tegenovergestelde vraag heeft gesteld: wat gebeurt er als één gigantische muziekliefhebber vier dagen lang zijn ideale festival mag bouwen?

Het antwoord ligt verspreid over de bossen van Norfolk. De programmering schiet gedurende de dag werkelijk alle kanten op. Ambient, jazz, reggae, live-optredens en obscure muzikale zijwegen staan gebroederlijk naast de beste elektronische dj's ter wereld. Wie denkt dat het 's ochtends rustig wakker worden geblazen is, heeft het mis. Op zaterdag kun je om 09.00 uur gewoon aansluiten bij Jane Fitz en Paquita Gordon. Zondag begint Shanti Celeste op datzelfde tijdstip aan haar set. Ontbijten of dansen? Waarom kiezen.

Richards loopt zelf net zo makkelijk door zijn eigen festival heen als ieder ander. Op onze editie duikt hij meerdere keren achter de draaitafels op, van een reggae- en electroset tot een urenlange set midden in de nacht. Hij is de vliegende keep die elk opengevallen gaatje met het grootste plezier zelf dicht.

Dan de line-up. Godsiemikkie. Wie elektronische muziek vooral kent van de grote EDM-namen gaat bij het programma van Houghton waarschijnlijk niet direct stijl achterover slaan. Wie zich graag iets verder onder het oppervlak begeeft, krijgt daarentegen spontaan keuzestress.

Ben UFO. Jane Fitz. Raresh. Konduku. Ricardo Villalobos. DJ Masda. Ogazón. Nicolas Lutz. Helena Hauff. John Talabot. Z@p. Roman Flügel. Craig Richards. En dan vergeten we er nog een heleboel.

Het probleem is op een gegeven moment niet eens meer: wie willen we zien? Het is: waar gaan we in godsnaam de energie vandaan halen om dit te zien? Je kunt niet overal zijn. Je kunt ook niet vier dagen lang ieder uur wakker blijven, moet je ook niet willen. Dus gebeurt er iets merkwaardigs: we hebben FOMO op een festival waar we zelf aanwezig zijn.

Op zaterdag zien we onder meer Konduku, waarna later op de avond en diep in de nacht een van de absolute hoogtepunten van ons weekend volgt. Overigens kun je je ook geweldig vermaken als je minder op de hoogte bent van de line-up, zo meldt een van onze festivalpartners in crime.

Jane Fitz geldt niet voor niets als een van de beste dj's ter wereld. De Britse is een fenomeen achter de draaitafels en heeft een bijna legendarische reputatie als koningin van de vroege uurtjes.

Eerder in het weekend had ze zich op Instagram nog beklaagd over mensen die vorig jaar te veel stonden te praten op de dansvloer. De dansvloer is om te dansen en om naar muziek te luisteren, als je wil uitgebreid wil lullen dan ga je ergens achteraan staan. Een bewering waar weinig op valt af te dingen. Deze nacht is daar weinig van te merken.

Bij Earthling zien we een zichtbaar gelukkige Jane Fitz die helemaal in haar sas is. Lachend achter de draaitafels, volledig in controle legt ze de ene na de andere vinylplaat erop. Geen haast. Geen goedkope trucs. Gewoon een dj die precies begrijpt hoe je een dansvloer urenlang steeds verder een set in trekt.

De opbouw is fenomenaal. Iedere keer wanneer je denkt dat we er inmiddels wel zijn, blijkt Fitz nog een volgende versnelling achter de hand te hebben. Dat terwijl het aantal BPM’s nauwelijks wordt opgeschroefd. De gelaagdheid zit in de diepte van de bassen en van de hypnotiserende combinatie aan tracks. Het wordt een van de beste sets die we in de laatste jaren hebben gehoord.

De klok slaat alweer 5 uur in de ochtend. Normaal gesproken zouden de lampen aangaan bij een reguliere clubnacht. Hier gaan de lampen van moeder natuur langzaam op ontwaakstand. Maar the only way is door, want bij The Pavilion staat DJ Masda al klaar om de festivalgangers mee de vroege uurtjes van de zondagochtend in te trekken.

Wat een platenselectie. Het soort dj-set waarbij Shazam je weinig gaat helpen en je vooral hoopt dat iemand ergens achteraf een tracklist op internet slingert. Absolute banger van de set is de plaat van Muster Men - London & Tina. Tegen de tijd dat de rest van Engeland langzaam wakker begint te worden, staan hier honderden mensen nog altijd te dansen.

Goed geluid is bij Houghton geen sluitpost op de begroting. Het festival heeft zijn reputatie mede opgebouwd rond speciaal ingerichte soundsystems, langere dj-sets, verborgen podia en de bijzondere setting.

Dat hoor je. Hard is makkelijk. Goed geluid neerzetten is iets anders. Hier kun je midden op een dansvloer staan terwijl iedere kick je lichaam binnenkomt, zonder dat je oren na een uur het gevoel geven dat iemand er schuurpapier doorheen heeft gehaald.

Iedere plek heeft bovendien zijn eigen karakter. Overdag lopen we van podium naar podium. Soms bewust, vaak ook totaal niet. Hoe langer we er rondlopen, hoe meer duidelijk wordt dat Houghton eigenlijk allerlei dingen die we goed vinden aan andere festivals bij elkaar brengt.

Houghton telt rond de 10.000 bezoekers en een flink aantal verschillende podia en gebieden. Daardoor voelt het nergens als een massafestival. Je loopt een donker bos in, passeert een lichtinstallatie en hoort ergens tussen de bomen een baslijn. Dus ga je kijken. Vervolgens sta je ineens bij een klein podium waar iets fantastisch gebeurt dat helemaal niet in je planning stond.

Een uur later heb je geen idee meer waar je precies bent. Perfect.

Een van de plekken die we absoluut willen zien is The Quarry. Een verzonken dansvloer die 's avonds en 's nachts volledig tot leven komt. Alleen: dat idee hebben meer mensen. Er staat gewoon een rij voor een stage op een festival.

Naar verluidt hebben bezoekers op piekmomenten zelfs tot twee uur staan wachten om The Quarry binnen te komen. Bij 24 uurs stage Terminus - de andere plek waarbij je achteraan aan moest sluiten om naar binnen te kunnen - waren de rijen op bepaalde tijden nog langer. Gelukkig lukt het ons zondagavond wat vroeger op de avond om zonder rij binnen te komen bij The Quarry en dan begrijpen we de aantrekkingskracht meteen. Eerst Z@p en daarna Nicolas Lutz. Twee fenomenale dj-sets, ondersteund door een minstens zo fenomenale lichtshow. The Quarry voelt als een kleine, afgesloten wereld binnen Houghton.

Omdat een mens niet uitsluitend op baslijnen kan functioneren, volgt daarna een pitstop bij een van de foodstands. Gyoza's. Een paar stuks om de tank weer even te vullen. Zo lekker dat we teruglopen en nog twee porties halen. Topgastronomie hoeft soms niet ingewikkelder te zijn dan een paar gebakken Aziatische deegwolkjes met kip erin.

Eerder die zondag zien we ook Ricardo Villalobos. Een levende legende binnen de elektronische muziek en nog altijd volledig Ricardo Villalobos. Karakteristiek rommelig, onvoorspelbaar en tegelijkertijd virtuoos.

Soms vraag je je af waar hij in hemelsnaam naartoe wil. Even later vallen ineens alle puzzelstukjes op hun plek en begrijp je precies waarom deze man al decennialang zo'n status heeft. Ook Ogazón maakt indruk. Het tekent de absurditeit van Houghton dat je op één zondagmiddag en -avond Villalobos, Ogazón, Z@p en Nicolas Lutz kunt zien en vervolgens nog steeds het gevoel hebt dat je twintig fantastische dingen hebt gemist.

Dat gevoel wordt versterkt doordat Houghton nauwelijks stopt. In Nederland zit er – met een uitzondering als Wildeburg – bijna altijd een klok op een festivaldag. Om elf uur, twaalf uur of één uur, of bij Lowlands om vijf uur gaat het licht aan en mag iedereen weer richting pendelbus, fiets, afterparty of tent.

Houghton haalt die tijdsdruk grotendeels weg. Het extreemste voorbeeld daarvan is Terminus. Een podium dat 24 uur per dag draait en waarvan de artiesten niet eens worden aangekondigd. Het staat letterlijk zo in het blokkenschema: “This stage operates 24 hours. The artists are not announced.”

Hoe fantastisch is dat? Geen grote naam op een poster om mensen naar een podium te lokken. Geen timetable die bepaalt dat je daar om 03.15 uur moet zijn. Je gaat kijken en ontdekt vanzelf wie er draait. Het is ongeveer het tegenovergestelde van hoe de moderne festivalindustrie normaal gesproken werkt.

Het doet iets met hoe je feestviert. Er is nauwelijks haast. Je hoeft niet continu op je telefoon te kijken hoe laat het is omdat je bang bent dat je iets mist. Als iets niet lekker is, loop je verder. Kom je ergens terecht waar het geweldig is, dan blijf je gewoon staan. Tijd wordt langzaam irrelevant.

Dan komen we bij misschien wel het beste onbedoelde onderdeel van Houghton. Je hebt geen bereik. En niet een beetje slecht bereik. Geen 'even vliegtuigmodus aan en uit en dan doet WhatsApp het misschien'-bereik. Niks. Drie dagen lang.

Het grappige is dat dit nooit als briljante digitale-detoxmarketing is bedacht. Craig Richards heeft het ontbreken van mobiel bereik zelf 'een van de grote happy accidents van Houghton' genoemd. Het gebrek aan telefoons creëert vrijheid en verandert volgens hem de dynamiek op de dansvloer.

Na een weekend Houghton kunnen we weinig anders dan hem gelijk geven. De eerste uren is het onwennig. Daarna is het heerlijk. Geen WhatsApp. Geen mail. Geen Instagram. Geen nieuws. Geen pushmeldingen. Poetin kan met een drone zijn vermoord door de Oekraïners, Excelsior kan de koploper zijn in de Eredivisie en je hoort het pas maandag wanneer je weer in de bewoonde wereld komt.

Geen mensen die tijdens een geweldige set ineens vijftien minuten naar hun scherm staan te kijken. Iedereen die er is, is er ook daadwerkelijk. Je telefoon verandert in een camera en klok. Meer niet. Het enige advies dat we meegeven: informeer het thuisfront vooraf. Als je vrijdag volledig van de radar verdwijnt en maandag ineens weer drie blauwe vinkjes produceert, kan dat thuis misschien wat onrust veroorzaken.

Zoals een Ier waar we in gesprek mee komen zegt: 'the music can be phenomenal, but the crowd makes the party'. Waarheid als een koe.

Londen is een van de creatiefste en meest stijlvolle steden ter wereld en dat zie je hier terug. We hebben werkelijk fantastische outfits voorbij zien komen. Uitbundig, vreemd, sexy, stijlvol of alles tegelijk. Complete verkleedpartijen. En om de een of andere reden heel veel hoedjes.

Maar belangrijker dan hoe iedereen eruitziet, is hoe iedereen zich gedraagt. De sfeer is extreem open en toegankelijk. We raken voortdurend met wildvreemden aan de praat. Bij een podium, tijdens het eten, na het douchen, ergens in het bos. Geen opgefokte sfeer, geen haantjesgedrag en opvallend weinig mensen die vooral bezig zijn met gezien worden, ondanks dat iedereen eruit ziet om gezien te worden.

Verder ook opvallend: we horen bijna geen Nederlands. Voor iemand die gewend is dat je op ieder willekeurig festival ter wereld binnen een half uur “lekker man!” achter je hoort, is dat al bijna een culturele ervaring op zich. Laten we proberen dat zo te houden. Niet na het lezen van dit artikel allemaal tegelijk, deal? Oké dan.

Ook visueel is Houghton een feest. Overal op het terrein kom je lichtkunst en installaties tegen. Dat blijkt niet zomaar festivaldecoratie te zijn. Houghton Hall beschikt over een internationaal bekende collectie hedendaagse kunst en een Sculpture Park met werk van onder anderen James Turrell, Rachel Whiteread en Antony Gormley. Door de jaren heen waren op het landgoed bovendien grote tentoonstellingen te zien van kunstenaars als Damien Hirst, Henry Moore en Anish Kapoor.

Het festival bouwt daarop voort met een eigen kunstprogramma. Dat merk je vooral wanneer het donker wordt. Lichtwerken duiken tussen de bomen op, installaties veranderen de omgeving en het hele terrein krijgt iets psychedelisch. Kunst voelt hier niet als het obligate object dat naast de foodcourt is neergezet omdat iemand vond dat het festival nog wat 'cultureel programma' nodig had. Het hoort bij de plek.

Er gebeurt veel meer dan alleen dansen. In The Orchard kun je bijvoorbeeld terecht voor soundbaths, breathwork, body rolling en life drawing. Er zijn talks over elektronische muziek, kunst en psychedelica en gesprekken met artiesten. Op zondag staan er onder meer een soundbath, een gesprek met Chez Damier, life drawing en breathwork op het programma. Niet iets waar wij zijn aangehaakt, maar het draagt bij aan het gevoel dat hier vier dagen lang een complete tijdelijke wereld wordt gebouwd.

Ook het eten verdient een compliment. Festivaleten is vaak vooral functioneel. Je lichaam eist calorieën en dus betaal je vijftien euro voor iets wat buiten een festivalterrein met moeite een zesje krijgt. Op Houghton wordt daadwerkelijk goed gegeten. Veel keuze (die sushi burrito!), verschillende keukens en genoeg plekken om rustig te zitten.

En dan hebben we tijdens onze editie ook nog eens gigantisch geluk met het weer. Zon, aangename temperaturen en precies het soort omstandigheden waardoor je dagenlang buiten kunt leven. Het zorgt wel voor één nadeel. Stof. Heel. Veel. Stof. Na een dag Houghton kun je ongeveer een kleine Britse akker uit je neus halen. Zeker een buff of bandana mee dus. Maar hé: nog altijd beter dan modder en als dat na een lang festivalweekend een van je grootste klachten is, weet je dat het aardig goed zit.

Overdag is Houghton heerlijk. 's Nachts is Houghton wereldklasse.

Dat is het moment waarop de bezoekers zich over het landgoed verspreiden. De temperatuur daalt, de lichtkunst komt tot leven en overal tussen de bomen verschijnen kleine werelden. Er is geen app die aandacht vraagt. Geen harde deadline waarop het feest voorbij is. Geen gigantische mainstage waar automatisch iedereen naartoe wordt geduwd. Op een gegeven moment zit je ergens tussen de bomen terwijl de zon langzaam opkomt. Op zo'n moment begrijp je waarom mensen bijna religieus over Houghton praten.

Na zo'n lofzang zou je het niet zeggen, maar zelfs op Houghton is niet alles perfect. De sanitaire voorzieningen kunnen wat ons betreft namelijk een flinke upgrade gebruiken. Op het terrein staan louter composttoiletten: behoefte doen, schep zaagsel erover en succes ermee. Een duurzame gedachte, maar omdat ze gedurende het weekend niet worden geleegd, hoef je geen hogere wiskunde te hebben gestudeerd om te bedenken hoe zo'n toilet er op zondag bij staat. Opvallend genoeg ontbreken bovendien gewone pisbakken voor de heren, waardoor iedereen voor hetzelfde composttoilet in de rij staat. Ook het aantal waterpunten had wat ons betreft best wat ruimer gemogen. Zeker op een festival waar duizenden mensen dagenlang vrijwel non-stop dansen, wil je makkelijk je fles kunnen bijvullen. De sanitaire hygiëne en watervoorzieningen zijn daarmee eigenlijk de enige onderdelen waar Houghton nog wat punten laat liggen. Gelukkig blijft er daarna een bijzonder hoog rapportcijfer over.

We hebben inmiddels genoeg festivals bezocht om te weten dat een goede line-up alleen niet genoeg is. Je kunt de twintig beste dj's ter wereld boeken en alsnog een middelmatig festival neerzetten. Uiteindelijk zit de magie in het totaalplaatje.

Bij Houghton klopt dat totaalplaatje bijna angstaanjagend goed. De programmering behoort tot het beste wat je binnen de underground elektronische muziek kunt vinden. Het geluid is fantastisch. De locatie is uniek. Het eten is goed. Kunst is daadwerkelijk onderdeel van de ervaring. Het publiek behoort tot het leukste dat we op een festival hebben meegemaakt.

Maar het belangrijkste is misschien wel iets dat veel moeilijker te programmeren valt. Vrijheid. Vrijheid om te verdwalen. Vrijheid om niet te weten wie er draait. Vrijheid om zes uur ergens te blijven hangen. Vrijheid om drie dagen geen idee te hebben wat er op Instagram gebeurt. Vrijheid om niet om 23.00 uur naar huis gestuurd te worden.

Houghton bouwt vier dagen lang een kleine wereld waarin weinig anders belangrijk is dan muziek, de mensen om je heen en de vraag waar je hierna naartoe loopt. Dat is waar een geweldig festival om draait. Zo blijkt de ervaring de reputatie te bevestigen, want Houghton geeft je een vijfsterrenweekend. Dit is een festival van absolute wereldklasse.

Al die Houghton-sets die we de afgelopen jaren op SoundCloud luisterden? Die klinken vanaf nu toch net effe anders.

We moeten wel even over geld praten, want goedkoop is deze exercitie niet. Voor een regulier festivalticket waren we ongeveer 330 pond per persoon kwijt. Daar kwam onze vooraf opgezette tent a 200 pond bovenop. De retour met Stena Line, inclusief auto en hut, kostte met drie personen ongeveer 800 euro. Op het festival zelf waren we per persoon nog ongeveer 250 euro kwijt aan eten en drinken. Daarmee kom je op een slordige 1000 euro uit voor een weekendje festival. Niet goedkoop, maar sla een keer Lowlands over en je hebt het al bijna bij elkaar. Bovendien zijn er goedkopere opties zoals het vliegtuig. Zouden we het opnieuw doen? We stappen vanavond nog op de boot.

Tijdens Houghton Festival 2026 is een bezoekster overleden nadat zij bewusteloos werd aangetroffen in een tent. Hulpdiensten waren ter plaatse, maar zij overleed later. De politie liet weten het overlijden als onverklaard, maar niet als verdacht te behandelen. Wij hebben dit tragische incident tijdens ons verblijf op het festival niet meegekregen. Onze gedachten gaan uit naar de nabestaanden.