De praktijk van Jaela Cole: 'Joerie heeft het liefdes-‘gedoe’ opgegeven'

Joerie wil maar één sessie, zegt hij tijdens zijn intakegesprek. Een ‘Can-I-pick-your-brain’-sessie, noemt hij het.

“Ik heb het liefdesgedoe opgegeven, maar ik ben benieuwd of jij er nog iets in ziet.”

Ik trek mijn wenkbrauwen op. Hij voelt zich meteen uitgenodigd en spreidt zijn redenering uit als een grondzeil op een met koeienvlaaien bezaaide wei. Hij praat en praat. Ik heb geen concentratieproblemen maar deze keer wandel ik in mijn gedachten tussen buitelende graspollen. Mijn voeten zuigen zich vast in drassige klei. Zijn klei. Ik voel me ver weg van zijn stem.

Plots valt mijn blik op zijn zwarte broek. Ik zie stugge witte haren die zich hebben vastgezet in de stof. “Welke huisdieren heb je?”, vraag ik nieuwsgierig.

Zijn ogen lichten op. Hij grist zijn gsm uit zijn jaszak. Twee witte wolfshonden. Zijn camerarol is een lofzang aan hun vacht, hun kop, hun prachtige ogen. Eén lange liefdesverklaring aan de beesten die hem elke dag begroeten.

“Ze zijn al zeven jaar bij mij”, zegt hij.

Zeven jaar. Geen vriendin die die termijn haalde. Geen vrouw die bleef tot de volgende winter.

“Waarom twee honden?”, vraag ik.

Eén zou al genoeg zijn om je hart te bewaken. Maar twee, dat is geen toeval. Dat is een vesting. Hij glimlacht, alsof ik iets heb gezien wat hij zelf nog niet zag.

“Een hond is een gezelschapsdier. Ik werk fulltime. Eén hond zou zich alleen voelen.”

“Dus jouw honden verdienen wél een metgezel?”

Hij knikt alsof het vanzelfsprekend is. Voor hen wél. Maar de partnerliefde, met haar verlangen naar uniciteit, haar geur van seksuele versmelting en haar vraag naar wederkerigheid, past niet in zijn roedel.

Hoe dichter hij mij laat naderen, hoe meer ik besef: hij leeft met zijn wolven, niet met mensen. Een vrouw mag kijken, aaien misschien, maar niet blijven. De liefde mag zich tonen aan de rand van zijn terrein, maar ze mag geen voet over de lijn zetten.

Nochtans houden zijn wolfshonden geen vrouwen ‘buiten’. Ze bewaken zijn kwetsbaarheid. Ze worden zijn tolk, zijn buffer, zijn alibi. En tegelijk het bewijs dat hij wel degelijk kan liefhebben: diep, trouw, lijfelijk.

Maar zonder spiegel. Zonder feedback.

Ik herinner me Geri en Freki, de twee wolven van Odin, die aan zijn zijde lopen. Trouw, scherpzinnig, voelsprieten van het onbewuste. Ze eten wat hij eet, ze waken waar hij waakt. Als een verlengstuk van zijn intuïtie. Zijn honger. Zijn kracht.

“Hoe zie jij een mogelijke partner zich tussen jouw wolven bewegen?”

Hij neemt dat voor onmogelijk.

“Mag jouw toekomstige partner mee voor hen zorgen?” Ik geef niet op. That’s me.

“Wat als ze mijn wolven wil temmen?” Hij toont mij zijn angst.

“Is dat zo?”

Hij zwijgt. Even overweegt hij dat iemand zijn wolven wil leren kennen. Niet wegjagen, niet overnemen, maar naast hen wandelen.

Terwijl de werelden vergingen, bleven de wolven van Odin aan zijn zijde. Zij sneuvelden niet. Ze verdwenen niet. Ze bleven. Misschien is dat wat liefde moet zijn: niet iemand die je wolven temt. Maar iemand die blijft staan wanneer jij hen loslaat.

“Of ben je bang dat je zelf aan de lijn moet?”, durf ik.

Hij grijnst zoals een wolf wanneer hij zich gezien weet: hoektanden bloot, maar zonder dreiging.