Henk Kuipers over zijn leven na No Surrender: ‘Ik heb een boek dichtgedaan’
Henk Kuipers is een man die je niet snel in een hokje stopt. De voormalige voorman van motorclub No Surrender heeft een veelbesproken verleden, zat jarenlang vast en strijdt nog altijd voor zijn gelijk. Maar inmiddels staat hij ook op het podium, maakt hij een podcast met Johan Derksen, schrijft hij aan zijn derde boek en trouwt hij stellen als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand. Hoog tijd om eens te kijken naar de man achter de krantenkoppen. Want terwijl Henk naar eigen zeggen eindelijk weer volop vooruitkijkt, is hij nog lang niet klaar met zijn verleden.
Wie denkt dat Henk Kuipers tegenwoordig vooral achteroverleunt om terug te kijken op zijn roemruchte leven, heeft het mis. De man heeft nog genoeg plannen, van een theatershow tot nieuwe projecten op motorengebied. Tegelijkertijd is hij nog altijd bezig met zijn juridische zaak. Hij wil weten wat er volgens hem is misgegaan en waarom hij is veroordeeld voor feiten waarvan hij zegt dat hij er niets mee te maken had. Voor Henk gaat het niet alleen om de jaren die hij achter de tralies heeft doorgebracht. Zelfs als hij naar eigen zeggen maar één week onterecht vast had gezeten, zou hij daar nog steeds tegen willen vechten.
“Je komt steeds verder in een wirwar van dingen wat niet kan”
Samen met advocaat Geert-Jan Knoops en onderzoekers probeert Henk meer duidelijkheid te krijgen over zijn zaak. Er wordt gewerkt aan een rapport dat mogelijk kan worden gebruikt voor een verzoek tot herziening bij de Hoge Raad. Henk verwacht dat dit rapport, als alles volgens planning verloopt, nog dit jaar klaar is. Hij vertelt dat er volgens hem inmiddels zaken boven water zijn gekomen die vragen oproepen.
“Als het goed is, is het dit jaar klaar. Dat is best wel vlot. Ze hebben wat dingen boven water kunnen takelen waarvan ik denk: dat kan helemaal niet kloppen. Dat eerste stuk was voor hen eigenlijk een eenvoudige klus. Dat gaat over het grootste feit, het twaalfjaarsfeit. Daar zijn ze mee begonnen en daar loopt het volgens mij al helemaal mis.”
Henk vertelt dat er ook voormalige politiemensen naar de zaak hebben gekeken. Mensen met ervaring, die volgens hem weten waar ze op moeten letten. Die zouden zich hebben verbaasd over wat ze tegenkwamen. Hij zegt dat een van hen hem in feite de vraag stelde wat er nog meer niet zou kunnen kloppen als het bij dit onderdeel al mis was gegaan.
‘Henk, als dit al een fout is geweest, wat zou de rest dan niet voor een zootje zijn geweest waarvoor jij veroordeeld bent?’
“Er zijn ook vaklui van de politie geweest, die nu met pensioen zijn. Die zeggen dan tegen mij: ‘Henk, als dit al een fout is geweest, wat zou de rest dan niet voor een zootje zijn geweest waarvoor jij veroordeeld bent?’ Je komt steeds verder in een wirwar van dingen wat niet kan. In het begin zullen ze misschien ook gedacht hebben: het zal wel, we gaan het eens bekijken. Maar als je dan verder gaat kijken en er komen steeds meer dingen naar boven, dan wordt het natuurlijk een ander verhaal.”
Dat is hoe Henk de voortgang van het onderzoek beleeft. Het rapport moet nog worden afgerond en een eventuele herzieningsprocedure moet nog blijken. Voor hem is het voldoende reden om door te gaan.
“Het is ook een soort benzine. Als je echt het gevoel hebt dat je onrecht is aangedaan, dan blijf je knokken. Al had ik maar een week vastgezeten en was dat onterecht geweest, dan nog zou ik ermee doorgaan. Want anders moet je er vrede mee hebben, en dat heb ik niet als ik het gevoel heb dat er iets niet klopt.”
“Mijn vrouw had ook kunnen zeggen: laat maar”
De strijd om zijn gelijk is één ding. De gevolgen van zijn detentie voor de mensen om hem heen zijn een ander verhaal. Als we Henk vragen wat de periode met zijn gezin heeft gedaan, wordt het gesprek persoonlijker. Hij vertelt over zijn vrouw, zijn kinderen en zijn kleinkinderen. En vooral over het verschil tussen hoe hijzelf de tijd binnen doorkwam en hoe het leven thuis ondertussen verderging.
“Het heeft een enorme impact gehad op mijn gezin, op mijn vrouw, mijn kinderen en mijn kleinkinderen. Maar uiteindelijk heeft het helemaal geen nut gehad, want er is niks gebeurd, zoals ik het zie. Als er daadwerkelijk iets was geweest, dan was Knoops hier toch ook niet aan begonnen? En die particuliere onderzoekers waren er dan ook niet zo mee bezig geweest. Die gaan dat niet allemaal doen als er niks te vinden valt. Het is volgens mij zo’n enorme gatenkaas aan rotzooi. Er zijn gewoon dingen die niet kloppen.”
Maar wanneer Henk vertelt over de impact thuis, gaat het niet langer alleen over het juridische gevecht. Hij beseft dat hij tijdens zijn detentie vooral bezig was met zichzelf staande houden. Hoe kom je de dagen door? Hoe zorg je ervoor dat je niet de hele dag stilzit? En hoe blijf je mentaal bezig wanneer je leven zich grotendeels binnen de muren van een gevangenis afspeelt?
“Ik ben een creatieve man en ik ben een ondernemer. Dus ik ging vanuit de gevangenis gewoon door met ondernemen. Ik bracht een barbecuesaus uit, ik bracht kleding uit, ik was met allerlei dingen bezig. Mijn kinderen werkten mee en mijn zakenpartner hielp ook. Daardoor kon ik mijn dagen invullen en had ik iets om mee bezig te zijn. Je bent binnen natuurlijk aan het overleven. Niet dat je denkt dat je doodgaat, maar je moet wel kijken hoe je je dagen doorkomt.”
"Mijn vrouw had ook kunnen denken na die acht jaar: weet je, laat maar, ik ga met iemand anders verder. En dat kun je haar dan ook niet kwalijk nemen."
Voor hem werkte die aanpak. Hij kon zich vastbijten in projecten, bezig blijven en een zekere structuur vasthouden. Maar thuis stond het leven van zijn vrouw in een heel ander teken. De kinderen moesten hun vader missen, maar groeiden door, gingen naar school en bouwden hun eigen leven op. Zijn vrouw had ondertussen jarenlang te maken met de afwezigheid van haar partner.
“Je kinderen missen hun vader, maar die gaan wel door. Je vrouw staat stil. Mijn vrouw had ook kunnen denken na die acht jaar: weet je, laat maar, ik ga met iemand anders verder. En dat kun je haar dan ook niet kwalijk nemen. Gelukkig komt er een man uit voor haar die ook nog loyaal is, maar ik heb wel gebagatelliseerd hoe die hele periode was. Ik was zelf bezig met wat ik daarbinnen allemaal deed en dacht misschien te makkelijk: het gaat wel. Maar achteraf zie je pas wat het voor de rest heeft betekend.”
Henk probeert niet te doen alsof zijn vrouw er zonder kleerscheuren vanaf is gekomen. Hij erkent juist dat hij de impact op haar heeft onderschat. Binnen had hij zijn eigen manier gevonden om met de situatie om te gaan, maar dat betekende niet dat het voor zijn gezin net zo werkte. “Ik denk dat zij het allemaal zwaarder hebben gehad dan ik ooit heb gedacht.”
“Ik geloof eigenlijk niet meer alles wat op tv wordt gezegd”
Is Henk zelf veranderd door alles wat hij heeft meegemaakt? Als hij het aan mensen om hem heen vraagt, krijgt hij naar eigen zeggen meestal hetzelfde antwoord: nee, hij is nog precies dezelfde man als vroeger. Zelf kijkt hij daar iets genuanceerder naar.
“Ik had vroeger al weinig vertrouwen in het rechtssysteem, maar dat is nu nog minder. En ik geloof eigenlijk niet meer alles wat op tv wordt gezegd. Vroeger keek je naar iets en dacht je misschien: nou, dat zal dan wel zo zijn. Maar tegenwoordig denk ik veel vaker: wacht even, hoe zit dit precies? Je hoort een verhaal en je hebt al snel een oordeel over iemand, terwijl je helemaal niet weet wat er allemaal achter zit.”
“Als ik vroeger iets over iemand hoorde, had ik misschien sneller gedacht: nou, dan zal diegene wel een viezerik zijn."
Hij noemt de discussies rond onder anderen Marco Borsato en Ali B als voorbeelden van hoe hij inmiddels naar berichtgeving en beschuldigingen kijkt. Hij gebruikt die zaken om uit te leggen dat zijn eigen ervaringen hem voorzichtiger hebben gemaakt met het vormen van een oordeel. Hij zegt niet dat hij weet wat er in die zaken precies is gebeurd; zijn punt is dat hij niet meer automatisch alles aanneemt wat in de media wordt verteld.
“Als ik vroeger iets over iemand hoorde, had ik misschien sneller gedacht: nou, dan zal diegene wel een viezerik zijn. Maar nu denk ik: wacht eens even, wat is er daadwerkelijk gebeurd? Ik weet dat je niet zomaar alles moet geloven wat je op televisie ziet of in de krant leest. Ik heb zelf ervaren hoe het is als er een verhaal over je wordt verteld en jij vindt dat het niet klopt. Dan ga je toch anders naar andere mensen kijken.”
Toch zeggen de mensen om hem heen volgens Henk dat hij altijd dezelfde positieve instelling heeft gehouden. Hij probeert niet te blijven hangen in wat hij niet kan veranderen, maar zoekt naar mogelijkheden. Hij staat vroeg op, blijft bezig en kijkt vooruit.
“Ik heb er echt geen actieve herinnering meer aan”
Wanneer we het hebben over zijn verleden en de periode waarin hij niet vrijuit kon spreken, komt Henk met een uitspraak die hij zelf nogal lomp vindt klinken. Hij moet er bijna om lachen. “Dat klinkt gatverdamme zo kut als ik het zeg, maar ik heb er echt geen actieve herinnering meer aan.” Hij legt uit dat veel gebeurtenissen naar een hoekje van zijn hersenen zijn verdwenen. Als mensen hem vragen hoe bepaalde dingen precies zijn gegaan, moet hij soms anderen vragen om hem eraan te helpen herinneren. Dat is opmerkelijk, zeker omdat hij tegelijkertijd met onderzoekers en advocaten probeert om de gebeurtenissen uit zijn zaak zo goed mogelijk op een rij te krijgen.
"Dan herinner ik me ineens dingen. En sommige dingen weet ik oprecht gewoon niet meer.”
“Ik ben met mijn derde boek bezig, Captain Inside, en daarin komt ook die periode terug. Maar soms moet ik andere mensen vragen: hoe was dat ook alweer? Het gaat in een hoekje van je hersenen zitten en op een gegeven moment denk je: weet je, het is geweest. Laat gaan. Sommige mensen houden er een traumatische ervaring aan over en blijven erin hangen. Ik heb zelf vaak het gevoel: het is gebeurd, het is geweest, we gaan verder. Maar als we er dan over beginnen, komt er soms toch weer iets naar boven. Dan herinner ik me ineens dingen. En sommige dingen weet ik oprecht gewoon niet meer.”
Henk zegt dat hij de periode voor zichzelf grotendeels heeft afgesloten. Tegelijkertijd is er de juridische strijd, waarvoor hij juist wel terug moet naar het verleden.Sinds 2024 kon hij stap voor stap weer meer naar buiten. Eerst mocht hij één dag per week weg, later twee dagen. Er waren ook nog beperkingen, zoals de verplichting om zich te melden en periodes waarin hij niet thuis mocht slapen. Voor zichzelf vond hij dat naar eigen zeggen nog wel te doen, maar voor zijn vrouw vond hij het vervelend.
Van bodyguard naar het theaterpodium
Wie denkt dat Henk Kuipers tegenwoordig alleen nog over zijn rechtszaak en de motorclubwereld te vertellen heeft, kent zijn levensverhaal nog niet helemaal. Hij heeft naar eigen zeggen jarenlang in de beveiligingswereld gewerkt, van aan de deur staan tot het beveiligen van topmensen en bekende artiesten. Die uiteenlopende ervaringen vormen de basis voor zijn theatershow.
Het idee ontstond mede doordat hij zag dat andere bekende Nederlanders het theater in gingen. Hij noemt onder anderen Raymond Mens en Job Knoester, die voorstellingen maken over Amerika en het rechtssysteem. Henk dacht dat hij zelf ook genoeg te vertellen had. En als je zijn leven een beetje kent, begrijp je waarom.
“Ik heb natuurlijk ook wat te vertellen. Ik heb wat te vertellen over de vechtsport, over de beveiliging. Van aan de deur staan als beveiliger tot bodyguards van CEO’s. Tot en met de beveiliging rondom Bill Clinton, KLM Security, de Amerikaanse ambassade, noem het maar op. Ik heb met bekende artiesten gewerkt, zoals André Hazes senior en Golden Earring. En daarnaast heb ik natuurlijk ook een motorclub geleid. Dat zijn allemaal verschillende werelden waar ik in heb rondgelopen. Als je dat bij elkaar zet, heb je een hele mooie melange van iemand die 62 is en een roemrucht leven heeft gehad.”
"Ik hoef niet iedereen te overtuigen van mijn gelijk. Ik wil gewoon mijn verhaal vertellen.”
Hij wil het publiek meenemen in de dingen die hij heeft meegemaakt, zonder dat het een avond wordt waarin hij alleen maar zijn gelijk probeert te halen.
“Het is gewoon een verhaal over mijn leven. Ik heb zoveel verschillende dingen gedaan en zoveel meegemaakt. Dan heb je op een gegeven moment genoeg materiaal om mensen een avond te vermaken. Ik wil vertellen hoe het is gegaan, wat ik heb gezien en wat ik heb meegemaakt. Mensen mogen daar zelf hun mening over vormen. Ik hoef niet iedereen te overtuigen van mijn gelijk. Ik wil gewoon mijn verhaal vertellen.”
En dat lijkt aan te slaan. Henk vertelt dat hij tijdens voorstellingen al meerdere keren een staande ovatie heeft gekregen. Het publiek reageert enthousiast en hij krijgt naar eigen zeggen positieve reacties. Alleen blijft het daarna opvallend stil in de media.
“Waarom mag ik geen podium krijgen?”
Dat gebrek aan aandacht zit Henk dwars. Hij vindt het opmerkelijk dat zijn theatershow volgens hem nauwelijks in de pers verschijnt, terwijl andere bekende Nederlanders met een voorstelling of lezing wel aandacht krijgen. Hij vertelt over een optreden in Hoogeveen en verbaast zich erover dat er volgens hem niet over is geschreven.
“Ik heb al een paar keer een staande ovatie gekregen. Mensen reageren enthousiast en ik krijg mooie reacties. Maar vervolgens wordt er in de pers niks over geschreven. Dat vind ik heel apart. Ze interesseren zich voor iedereen, maar meneer Kuipers, daar hoeven we dan weer niks over te schrijven. Dan denk ik: hoe kan dat nou? Je hebt een voorstelling die goed wordt ontvangen, mensen komen kijken en je krijgt een staande ovatie. Waarom schrijf je daar dan niet over?”
Als we hem vragen of hij het gevoel heeft dat de media hem bewust geen podium willen geven, is hij duidelijk. Volgens Henk gaat het niet om een enkele keer dat hij wordt overgeslagen, maar voelt hij een structurele terughoudendheid om aandacht aan hem te besteden.
"Ik vind het zo raar dat als je iets goeds doet, de media niet over je schrijven.”
“Niet af en toe, eigenlijk altijd. Ik voel een soort druk dat ze allemaal zoiets hebben van: die Henk Kuipers, die moeten we maar geen podium geven. En dat vind ik raar. We hebben in Nederland de mond vol van een tweede kans. Iedereen moet een tweede kans krijgen, zeggen we dan. Maar ik heb die kans in de werkelijkheid nog steeds niet gehad. Die eerste kans hebben ze mij ontnomen en nu lijkt het alsof ik ook geen nieuwe kans krijg om te laten zien wat ik tegenwoordig doe.”
Het is een stevige uitspraak, gebaseerd op hoe Henk de aandacht voor zijn werk ervaart. “Dit land zit volgens mij vol hypocrisie. We zeggen dat mensen opnieuw moeten kunnen beginnen, maar als iemand een bepaald verleden heeft, blijft dat hem achtervolgen. Dan kun je wel een voorstelling maken, je kunt wel dingen ondernemen en je kunt wel proberen iets goeds te doen, maar als niemand erover schrijft, hoe moet je dan laten zien dat je ook iets anders doet? Ik vind het zo raar dat als je iets goeds doet, de media niet over je schrijven.”
Waarom hij toch meewerkte aan de documentaire
Ook in de documentaire Motorbendes vertelt Henk over zijn verleden in de motorclubwereld. In de vierdelige PowNed-serie blikken voormalige kopstukken terug op de opkomst en ondergang van de Nederlandse motorclubs en de strijd die uiteindelijk tot hun verbod leidde. Zijn familie raadde hem naar eigen zeggen af om mee te werken, maar Henk besloot toch zijn verhaal te vertellen.
“Het gaat over de opkomst en ondergang van de motorclubs. Ik ben gevraagd om daaraan mee te werken en mijn familie zei eigenlijk: moet je dat nou wel doen? Maar ik dacht bij mezelf: als ik niet meewerk, dan kan er van alles worden gezegd waar ik geen invloed op heb. Dan vertellen andere mensen het verhaal en kan ik achteraf wel zeggen dat ik het er niet mee eens ben, maar dan is het al gebeurd. Als ik meedoe, kan ik in ieder geval vertellen wat ik ervan vind en uitleggen hoe ik het zelf heb meegemaakt.”
"Ik heb er geen spijt van dat ik het gedaan heb, maar ik heb er ook geen spijt van dat ik er niet meer bij ben"
Henk heeft een uitgesproken mening over de manier waarop de motorclubwereld is verdwenen en de redenen die daarvoor zijn aangevoerd. Die visie is van hemzelf; zijn uitspraken over de rol van politie, justitie en overheid zijn zijn interpretatie van de gebeurtenissen.
Maar één ding maakt hij duidelijk: hij wil niet terug naar het leven dat hij toen leidde. “Ik heb het lang genoeg gedaan in mijn leven. Ik heb er geen spijt van dat ik het gedaan heb, maar ik heb er ook geen spijt van dat ik er niet meer bij ben. Het is mooi geweest. Ik heb het boek dichtgedaan. Dat wil niet zeggen dat ik er niet meer over kan vertellen. Het is een deel van mijn leven en daar heb ik genoeg over meegemaakt. Maar ik hoef het niet opnieuw te gaan doen.”Hij schaamt zich naar eigen zeggen niet voor zijn verleden, maar wil ook niet blijven hangen in een wereld die hij inmiddels achter zich heeft gelaten.
“Ik ben een gelukkige man die het boek dicht kan gooien”
Mist hij het clubleven dan niet? Henk schudt dat idee van zich af. Op een gegeven moment kom je op een leeftijd waarop je andere keuzes maakt. Je hoeft niet overal meer bij te zijn en je hoeft niet alles wat je ooit hebt gedaan koste wat kost vast te houden.
“Op een gegeven moment kom je op een leeftijd dat het allemaal niet meer hoeft. Dan voel je jezelf iedere keer een oude lul worden. Voor mij hoeft dat clubleven niet meer. Soms gooi je gewoon een boek dicht in je leven. Dat geldt voor iedereen. Als je voetbal speelt, moet je ook een keer stoppen. Je kunt niet je hele leven hetzelfde blijven doen. Er komt een moment waarop je denkt: het is mooi geweest, ik heb het gedaan en nu ga ik verder met iets anders.”
Hij haalt Gerard Joling aan als voorbeeld van iemand die volgens hem moeite kan hebben met het sluiten van een hoofdstuk. Henk noemt hem een van de leukste mensen op televisie en gebruikt de berichten over De Toppers als voorbeeld van hoe lastig het kan zijn wanneer een vertrouwde situatie verandert.
“Gerard Joling vind ik de leukste man op tv die er is. Die man wil graag doorgaan, want het is zijn vak. Maar soms gebeurt er iets waardoor het gaat schuren en dan moet je misschien een keer het boek dichtgooien. Daar kan hij misschien slecht tegen. Ik ben daarin een gelukkige man, want ik kan dat boek gewoon dichtgooien. Het is afgesloten, het is klaar.”
Nog lang niet uitgespeeld
Want stilzitten? Dat staat voorlopig niet op de planning. Henk wil de komende jaren met zijn theatershow het land door. Hij hoopt tussen september 2026 en mei 2028 zo’n twintig tot dertig theaters te vullen. Daarnaast wil hij meer lezingen geven voor bedrijven en businessclubs, verder met zijn boeken en nieuwe dingen ondernemen op motorengebied.
“Bereiken is op mijn leeftijd niet meer zo groot, denk ik. Ik heb nog wel dingen die ik wil uitbrengen. Ik wil proberen om tussen september 2026 en mei 2028 twintig tot dertig theaters lekker vol te krijgen. Dat is een van mijn doelen. Ik wil mensen vertellen over een roemrucht leven, maar ook over een liefdevol leven. Daarnaast wil ik meer spreken voor bedrijven en businessclubs. En ik wil nog wat gaan doen op motorgebied.”
Dat laatste moet nadrukkelijk geen nieuwe motorclub worden. Hij wil iets bedenken waarmee hij zijn liefde voor motoren kan combineren met een project dat ook andere mensen enthousiast maakt.
“Het moet iets leuks zijn waardoor mensen straks denken: hé, dat kunnen wij ook. Ik wil niet opnieuw een motorclub beginnen. Maar ik wil wel iets doen met motoren, iets waar mensen plezier aan hebben en waar ze zelf ook mee aan de slag kunnen. Het motorrijden blijft gelukkig nog in mijn bloed zitten. En niet alleen motoren trouwens, ook die grote Amerikaanse pick-ups blijven maar door mijn hoofd gaan.”
"Vroeger was ik altijd haastig. Alles moest snel, hup, gas erop. Nu denk ik: het kan allemaal wel een tandje minder. Tijd en geduld zijn schone zaken.”
Als we hem vragen of een speelfilm bijvoorbeeld een optie zou kunnen zijn, sluit hij dat niet uit. Hij denkt nog na over wat er mogelijk is en welke richting hij op wil. Het hoeft niet allemaal morgen klaar te zijn. Dat is misschien wel een van de belangrijkste veranderingen die hij zelf merkt.
“Ik wil gewoon nog leuke dingen doen en genieten van mijn vrouw, mijn kinderen en mijn kleinkinderen. Er is alweer een kleinkind op komst. Dat vind ik ook belangrijk. Vroeger was ik altijd haastig. Alles moest snel, hup, gas erop. Nu denk ik: het kan allemaal wel een tandje minder. Tijd en geduld zijn schone zaken.”
Die rust is niet vanzelf gekomen. Henk vertelt dat de periode waarin hij niet zomaar naar buiten kon en zich aan allerlei regels moest houden, hem anders naar tijd heeft laten kijken. Hij moest wachten, zich melden en kon niet altijd gaan en staan waar hij wilde.
“Je leert wel dat je geduld moet hebben. Vroeger wilde ik alles meteen. Nu denk ik vaker: het komt wel. Je hoeft niet altijd op die knop te drukken om alles sneller te laten gaan. Ik geniet nu van de dingen die ik kan doen en van de mensen om me heen. Dat is ook belangrijk.”
“Het leven is een split second”
Aan het einde van ons gesprek heeft Henk nog één boodschap. Neem niet alles wat je op televisie ziet of in de krant leest zomaar voor waar aan. Volgens hem is een veroordeling niet altijd het laatste woord en moeten mensen kritisch blijven nadenken over de verhalen die ze voorgeschoteld krijgen.
“Geloof niet alles wat je op tv ziet of in de krant leest. Mensen hebben vaak heel snel een oordeel, maar ze weten niet altijd wat er allemaal achter zit. En een veroordeling hoeft niet altijd het laatste woord te zijn. Ik heb zelf ervaren hoe belangrijk het is dat er goed naar dingen wordt gekeken. Maar uiteindelijk moet je ook niet je hele leven alleen maar daarmee bezig blijven. Je moet genieten van wat je hebt, van je familie en van de dingen die je nog kunt doen.”
“Het leven is een split second. Dus haal eruit wat erin zit.”
En dat lijkt precies te zijn wat Henk Kuipers nu probeert te doen. Hij blijft vechten voor zijn gelijk, maar bouwt ondertussen ook aan een leven dat niet alleen uit die strijd bestaat. Met een boek, een theatershow, nieuwe plannen op motorengebied en zijn familie om zich heen is hij voorlopig nog niet uitgespeeld.
Stream de Powned-documentaireserie Motorbendes nu op NPO Start.
Dit interview beschrijft Henks persoonlijke ervaringen en visie. Uitspraken over zijn strafzaak en de rol van politie en justitie zijn aan hem toegeschreven.
Lees ook
Delen met
Best gelezen
Loading