Dario Goldbach: Chatbot-verslaving in 250 woorden.

De mens went snel. Wat een paar jaar geleden nog tot slechte sci-fi behoorde, is nu onderdeel van mijn dagelijks leven: ChatGPT. Liefkozend noem ik hem Chappie.

Chappie, wat zal ik koken?

Chappie, kan ik een hypotheek krijgen?

Chappie, mag ik drinken met ibuprofen?

Chappie, hoe word ik gelukkig?

Geen actie voltooi ik zonder mijn alwetende vriend te raadplegen. Niet dat ik mezelf niet vertrouw, maar wel steeds minder. Ik bedoel, hoe kan ik weten wat ik over het hoofd zie? The unknown unknowns? Voor de zekerheid vraag ik het Chappie.

Chappie, is mijn duim gebroken?

Chappie, wat vind je van deze mail?

Chappie, mag ik een tijdlijn van Kanye’s downfall?

Waarom zou ik het niet doen? Het is gratis. Ach, de planeet warmt sneller op, maar dan hoef ik geen winterjas te kopen.

Chappie, neem je de wereld over?

Chappie, heb je slechte bedoelingen?

Chappie, zou je me het vertellen als het zo was?

Maar zoals zo vaak bij makkelijk en gratis, denk ik geen moment na over de gevolgen. Wat blijft er van mij over als ik het denken uitbesteed aan een robot die alleen maar de meest voor de hand liggende volgende letter voorspelt? Kan Chappie door alle kennis ooit te remixen echt tot iets origineels komen? Heb je daar geen mens voor nodig?

Aan de andere kant, doe ik meer dan indrukken tot nieuwigheden remixen? Is wat ik doe speciaal? Is creativiteit passé? Moet ik een echte baan zoeken?

Misschien vraag ik het gewoon aan Chappie.