Mathieu van der Poel zet de wielerwereld op zijn kop met heroïsche prestatie in Tour

Zelf gaf hij na afloop toe dat hij dacht dat het peloton hem alsnog zou inrekenen. “Ik dacht dat we gegrepen zouden worden, maar ik ging zo hard als ik kon”, aldus Van der Poel. “Dit is de koers waar ik al de meeste verzuring in mijn leven heb gevoeld. Ik denk al een jaar aan dit moment. Vorig jaar was ik ziek en hoe ik nu win is echt een droom. Het is ongelofelijk.”

Wie Van der Poel alleen kent van de weg, mist eigenlijk de helft van het verhaal. De Nederlander is een fenomeen omdat hij zich niet laat vastpinnen op één discipline. Hij werd meerdere keren wereldkampioen veldrijden, pakte de wereldtitel op de weg, behoort al jaren tot de absolute wereldtop in het mountainbiken en laat ook op gravel zien dat hij zich overal thuis voelt.

Juist die veelzijdigheid maakt hem zo bijzonder. Waar de meeste renners hun hele seizoen afstemmen op één doel, schakelt Van der Poel moeiteloos tussen modder, kasseien, asfalt en bospaadjes. Het lijkt soms alsof hij niet de discipline kiest, maar gewoon de fiets die het beste bij de dag past.

Dat zie je ook terug in zijn manier van koersen. Hij wacht zelden af. Hij valt aan wanneer anderen nog rekenen. Daardoor wint hij soms spectaculair, maar verliest hij ook weleens alles. Juist dat maakt hem zo geliefd bij iedereen met een wielerhart.

De ritzege in Parijs voegt zich inmiddels moeiteloos tussen een indrukwekkende reeks iconische overwinningen. Denk aan zijn eerste Ronde van Vlaanderen in 2020, waarin hij na een zinderende sprint Wout van Aert versloeg. Of Milaan San Remo van 2023, waar hij op de Poggio iedereen uit het wiel reed.

Ook Parijs Roubaix groeide uit tot zijn speeltuin. Op de genadeloze kasseien bleek hij meerdere keren de sterkste van het veld. De Hel van het Noorden vraagt kracht, techniek, lef en koersinzicht. Precies de ingrediënten die Van der Poel in overvloed bezit.

Misschien wel de mooiste bekroning kwam in 2023 met de wereldtitel op de weg in Glasgow. Onder erbarmelijke omstandigheden reed hij solo naar de regenboogtrui, ondanks een valpartij die hem nauwelijks leek af te remmen. Het typeert zijn carrière. Waar anderen een reden zoeken om gas terug te nemen, lijkt hij juist een extra versnelling te vinden.

Dat zijn ritzege op de Champs Élysées indruk maakte, bleek al snel uit de internationale reacties. Franse sportkranten beschreven hoe hij in zijn eentje met ongekende vastberadenheid naar de finish reed terwijl een complete groep sprinters op zijn hielen zat. Italiaanse media vroegen zich hardop af hoe iemand zo'n overwinning überhaupt mogelijk kon maken en omschreven de prestatie als een waar kunstwerk dat niet zou misstaan tussen de meesterwerken in het Louvre.

De ritzege leverde Van der Poel volgens berekeningen van ProCyclingStats ruim 29.000 euro aan prijzengeld op. Dat bedrag verdwijnt echter niet rechtstreeks op zijn eigen bankrekening. Binnen het profpeloton is het al jaren gebruikelijk dat prijzengeld wordt samengevoegd en verdeeld binnen de ploeg. Dus hoeveel Van der Poel uiteindelijk persoonlijk overhoudt, hangt af van de afspraken binnen Alpecin-Premier Tech.

Icoon

Wat vooral blijft hangen, is het beeld van Van der Poel die weigert zich neer te leggen bij wat logisch is. Hij kiest liever voor een aanval die negen van de tien keer mislukt, dan voor een veilige tweede plaats. Juist daarom blijft hij een van de meest fascinerende renners van zijn generatie. Niet alleen omdat hij zoveel wint, maar vooral omdat je nooit precies weet hoe hij het deze keer weer voor elkaar krijgt.