Hoe de Chinese voetbalcompetitie binnen 10 jaar volledig is ingestort

De Chinese Super League, ooit gedroomd als een tegengewicht voor Europa en een plek waar sterren nog eens een gouden handdruk konden verdienen, begint het seizoen 2026 in een neerwaartse spiraal. Clubs beginnen met minpunten op de ranglijst, niet omdat ze slecht presteerden op het veld, maar omdat ze diep in de problemen zitten buiten de lijnen. In totaal zullen maar liefst negen clubs de competitie starten met negatieve punten als gevolg van straffen die de Chinese voetbalautoriteiten hun hebben opgelegd.

Het klinkt bijna surrealistisch, Shanghai Port, kampioen van de afgelopen seizoenen, begint het jaar met een handicap van min vijf punten. Andere clubs zoals Tianjin Jinmen Tigers en Shanghai Shenhua gaan zelfs van start met een min tien punten straf. Deze clubs waren een aantal jaar geleden nog bekend bij veel voetbalfans, maar tegenwoordig zouden zelfs de grootste liefhebbers met moeite een speler kunnen opnoemen.

De antwoorden liggen in een wirwar van financiële spelingen, corruptieschandalen, en een economische realiteit die het ongebreidelde optimisme van het verleden heeft ingehaald. In januari 2026 maakte de Chinese voetbalbond bekend dat maar liefst 73 functionarissen, waaronder voormalige topmensen als ex-voorzitter van de Chinese Football Association Chen Xuyuan en oud-bondscoach Li Tie, voor altijd uit het voetbal zijn verbannen wegens betrokkenheid bij omkoping, matchfixing en andere onregelmatigheden. Hun straf volgt op een grootschalige strijd tegen corruptie die de afgelopen jaren al tientallen anderen trof.

Financiële excessen waren lange tijd de norm in de Chinese Super League. Clubs boden buitenlandse spelers recordsalarissen om naam te maken en de competitie op de kaart te zetten. Die strategie werkte aanvankelijk: sterren namen de uitdaging aan, de televisierechten leverden inkomsten op, en interesse van fans leek te groeien. Maar onder de glans gingen structurele problemen schuil. Veel clubs waren afhankelijk van geld van vastgoedbedrijven of individuele investeerders die hun eigen financiën riskant leenden en inzetten. Toen de Chinese vastgoedmarkt stagneerde en de economische wind veranderde, kwamen de zwakste clubs al snel in de problemen. Een beroemde club als Guangzhou FC, ooit recordkampioen, moest zelfs weg uit de competitie omdat het zijn schulden niet kon aflossen.

In reactie op deze crisis introduceerde de Chinese voetbalbond beperkingen op salarissen en begrotingen, om clubs te dwingen verantwoord te spelen en om faillissementen te voorkomen. De nieuwe regels geven buitenlandse spelers een maximumsalaris en beperken tegelijkertijd hoeveel van de clubbegroting aan lonen besteed mag worden. Dat is goed bedoeld, maar heeft ook geleid tot een rem op de grote namen die bereid zijn naar China te komen, wat de aantrekkingskracht van de competitie op het wereldtoneel heeft doen afnemen.

Tegelijkertijd heeft de strenge aanpak van corruptie, hoewel bedoeld om de integriteit van de sport te herstellen, geleid tot pijnlijke consequenties voor clubs en fans. Het zien van teams starten met minpunten is ongebruikelijk en een duidelijke herinnering dat de problemen die achter de schermen speelden, nu openlijk worden gestraft. Voor supporters van clubs als Zhejiang FC of Beijing Guoan verandert het begin van de competitie in een race tegen niet alleen tegenstanders, maar ook tegen de last van fouten uit het verleden.

De Chinese Super League staat dus op een kruispunt. De glans van grote transfers is verbleekt, vervangen door een harde realiteit van hervorming, straffen en hopelijk een duurzamere toekomst. Of dat succes oplevert, hangt af van hoe goed de competitie haar fundamentele problemen kan aanpakken en of het genoeg aantrekkingskracht kan behouden om fans, spelers en investeerders aan boord te houden. In ieder geval is de start van het seizoen 2026 een van de meest dramatische in de recente geschiedenis van het Chinese voetbal.