Van Chili naar Engeland te voet: na 28 jaar zit de bizarre reis van Karl Bushby erop

Toen Karl Bushby op 1 november 1998 vanuit Punta Arenas in Chili vertrok, was hij 29 jaar oud. Inmiddels is hij 57. In de tussentijd doorkruiste hij vier continenten, trok hij door tientallen landen en trotseerde hij jungles, woestijnen, ijzige vlaktes en gesloten landsgrenzen. Zijn eindbestemming was al die tijd dezelfde: het huis van zijn moeder in Hull, Engeland. Maandag 2 november kwam hij daar eindelijk aan. Honderden mensen verzamelden zich in zijn geboortestad om hem te verwelkomen. Na een tocht van ongeveer 50.000 kilometer kon Bushby zijn moeder Angela eindelijk weer in de armen sluiten. Een bijzonder einde van een avontuur dat eigenlijk zo'n twaalf jaar zou duren.

Bushby was geen onbekende met discipline en fysieke uitdagingen. Voordat hij aan zijn wereldreis begon, diende hij als parachutist in het Britse leger. Het idee voor zijn expeditie ontstond halverwege de jaren negentig, na een verjaardagskaart van zijn vader. Daarin stond een verhaal over militairen die discussieerden over de mogelijkheid om van Londen naar New York te lopen via de Beringstraat.

Bushby pakte een kaart en trok een lijn die nog een stuk verder ging: van Engeland, via Azië en Noord-Amerika, helemaal naar de zuidpunt van Chili. Vervolgens besloot hij die route in omgekeerde richting af te leggen. Hij vertrok met slechts een paar honderd dollar op zak, zonder grote sponsors en met twee duidelijke regels: geen gemotoriseerd vervoer gebruiken om zijn route vooruit te helpen en niet naar huis terugkeren voordat hij zijn bestemming te voet had bereikt. Hij noemde zijn trip de Goliath-expeditie. Een naam die achteraf behoorlijk toepasselijk bleek.

De eerste grote uitdaging was de Darién Gap, een uitgestrekt gebied met jungle en moeras tussen Colombia en Panama. Er ligt geen doorgaande weg en het gebied werd destijds geteisterd door gewapende groepen en paramilitairen. Bushby trok er in 2001 doorheen en belandde na zijn oversteek zelfs achttien dagen in een Panamese gevangenis. Een paar jaar later wachtte misschien wel het meest iconische onderdeel van zijn expeditie: de Beringstraat. In maart 2006 stak hij samen met de Franse avonturier Dimitri Kieffer over van Alaska naar Rusland. Niet met een boot, maar over het drijvende zee-ijs. De tocht was levensgevaarlijk. Het ijs verschoof voortdurend, er waren open stukken water en de temperaturen daalden tot ver onder het vriespunt. Na aankomst in Rusland werden de twee aangehouden omdat ze het land via een niet-officiële grensovergang waren binnengekomen.

Daarna volgden jaren vol visumproblemen. De Russische autoriteiten maakten het hem bijzonder moeilijk om zijn route voort te zetten. Ook financiële problemen en de wereldwijde kredietcrisis zorgden ervoor dat de expeditie meerdere keren stil kwam te liggen. Bushby moest zelfs een jaar lang duizenden kilometers de verkeerde kant op lopen, richting de Russische ambassade in Washington, om aandacht te vragen voor zijn visumproblemen.

Een van de meest opmerkelijke beslissingen nam Bushby in 2024. Door de veranderde politieke situatie en gesloten grenzen waren verschillende routes richting Europa niet langer haalbaar. In plaats van een boot of vliegtuig te nemen, besloot hij de Kaspische Zee over te zwemmen. Samen met een team van mede-avonturiers legde hij in 31 dagen ongeveer 288 kilometer af tussen Kazachstan en Azerbeidzjan. In totaal bracht hij meer dan 132 uur in het water door. Een bizarre omweg, maar wel een die paste binnen zijn eigen regels.

Na de oversteek vervolgde hij zijn tocht via Azerbeidzjan, Georgië en Turkije. In Istanbul bereikte hij in 2025 eindelijk Europa. Toch was hij er nog niet. In oktober 2026 zwom hij ook het Kanaal over en bereikte hij bij Dover weer Britse bodem. Vanaf daar lagen er nog honderden kilometers tussen hem en zijn ouderlijk huis.

Op 2 november was het dan zover. Bushby bereikte Hull, waar honderden mensen hem opwachtten. Ook zijn moeder Angela stond klaar om hem te verwelkomen. Daarnaast kon hij na al die jaren zijn zoon Adam weer zien en kennismaken met zijn twaalfjarige kleindochter, die hij nog nooit eerder had ontmoet. Bij zijn aankomst benadrukte Bushby dat hij de prestatie niet alleen had geleverd. Onderweg kreeg hij hulp van talloze vreemden, lokale bewoners, supporters en mensen die hem onderdak, eten of praktische ondersteuning boden. Zoals hij het zelf verwoordde: er was een hele wereld nodig om hem thuis te krijgen.

En wat nu? Na 28 jaar onderweg zal het ongetwijfeld even wennen zijn om weer een vaste woonplaats te hebben. Er staat al een documentaire over zijn expeditie op de planning, onder regie van de Duitse filmmaker Werner Herzog. Ook werkt Bushby aan nieuwe verhalen over zijn avontuur en staan er lezingen gepland. Eén ding is in ieder geval zeker: de man die ooit met een paar honderd dollar en een kaart uit Chili vertrok, heeft zijn belofte waargemaakt. Sommige mensen nemen een omweg om de files te vermijden. Karl Bushby nam er eentje van 50.000 kilometer.