De C8 Preliator XXV Coupé moet de zoveelste comeback van Spyker waarmaken

Spyker en comebacks. Inmiddels is het bijna net zo'n iconische combinatie als Spyker en vliegtuigpropellers. Het Nederlandse sportwagenmerk heeft een geschiedenis waar je met gemak een Netflix-serie van drie seizoenen over kunt maken, maar Victor Muller weigert zijn levenswerk op te geven. Dat kunnen wij eigenlijk alleen maar waarderen.

Nu is de Spyker C8 Preliator XXV Coupé onthuld. Een auto waarvan er slechts 25 gebouwd moeten worden en die volgens Spyker veel meer is dan een doorontwikkeling van een bestaand model. De fabrikant spreekt zelfs over een compleet nieuwe auto. Daar komen we zo op terug.

Laten we beginnen met het gedeelte waar weinig op af te dingen valt. Achter de inzittenden ligt een 4,0-liter biturbo V8 van Audi, goed voor 800 pk en 1.000 Nm. Het vermogen gaat naar de achterwielen en – houd je vast – schakelen doe je gewoon zelf met een zesversnellingsbak. Geen flippers, geen razendsnelle achttraps automaat en ook geen elektromotor die ergens stiekem een paar honderd pk bijlegt.

Volgens de eerste internationale publicaties moet de Preliator XXV in ongeveer drie seconden naar de 100 km/u sprinten en ligt de topsnelheid rond de 350 km/u.

Die ouderwetse aanpak maakt hem interessant. Terwijl moderne supercars steeds meer veranderen in rijdende computers, gaat Spyker de andere kant op. Ook binnenin hoef je geen bioscoopzaal aan schermen te verwachten. Een head-updisplay is zo ongeveer de grootste digitale concessie. Verder krijg je aluminium, analoge meters, leer, zichtbare mechaniek en natuurlijk die krankzinnige versnellingspook waar Spyker al jaren patent op lijkt te hebben. Heerlijk.

Ook qua afwerking gaat Spyker volledig los. Het aluminium koetswerk wordt met de hand gevormd in Engeland. Volgens Spyker kost de totale bouw van één exemplaar ongeveer 2.100 uur. Zelfs de stuurwielranden worden urenlang met de hand gestikt en de schroefkoppen in het interieur worden allemaal dezelfde kant op gezet.

De luchtvaartobsessie is eveneens springlevend. NACA-luchtinlaten, achterlichten geïnspireerd op straalmotoren, de kenmerkende propellerdetails en zelfs de vin achterop verwijzen naar de historische band tussen Spyker en de luchtvaart. Het showmodel is uitgevoerd in het nogal uitbundige Quail Green met roségouden details. Subtiel is anders, maar in Dubai gaan dit ongetwijfeld leuk vinden.

Spyker presenteert de XXV nadrukkelijk als een nieuwe auto, maar zet hem naast de C8 Preliator uit 2016 en je hoeft geen potje 'Zoek de Verschillen' te organiseren om te zien dat beide auto's bijzonder veel DNA delen.

Volgens Spyker is het aluminium spaceframe volledig opnieuw ontwikkeld, werd het koetswerk opnieuw gevormd en zijn technisch grote delen aangepakt. Dat neemt niet weg dat het ontwerp overduidelijk voortbouwt op de vorige Preliator. Die was op zijn beurt weer nauw verwant aan de C8 Aileron. Dat maakt de term compleet nieuw op zijn minst discutabel.

Daar komt nog iets bij: Spyker heeft de afgelopen decennia vaker spectaculaire auto's aangekondigd dan daadwerkelijk op grote schaal afgeleverd. Het merk ging in zijn moderne bestaan meerdere keren door zware financiële problemen en faillissementen. Enthousiasme is dus toegestaan, maar een beetje gezonde Hollandse scepsis eveneens.

Ondanks alle vraagtekens is het moeilijk om niet een zwak te hebben voor dit ding. Een Nederlandse fabrikant die in 2026 besluit een handgebouwde sportwagen te maken met een 800 pk sterke V8, achterwielaandrijving, een echte handbak en zo min mogelijk digitale onzin? Daar mogen er wat ons betreft best meer van bestaan.

Naar verluidt zou de prijs zo'n 1,5 miljoen euro bedragen. Dat is nogal wat. Er moeten zoals gezegd 25 exemplaren van worden gebouwd. Als Victor Muller ze daadwerkelijk allemaal weet te produceren én bij klanten weet af te leveren, mogen we voorzichtig spreken van een geslaagde zoveelste wederopstanding. Tot die tijd houden we een kleine slag om de arm. Maar hè, wat is het lekker om weer een Spyker te zien.