De Z4 was altijd al een auto waar liefhebbers heel blij van werden. Het model liep al bijna dertig jaar mee in de Z familie, vanaf de tijd van de Z3. Samen met de Toyota Supra kreeg de Z4 een gedeeld technisch podium, wat voor BMW mooi uitpakte. Vooral die zescilinder maakte indruk, want zo’n motor in een compacte roadster blijft gewoon een fijne combinatie.

Het verhaal bleek simpelweg niet groot genoeg voor de toekomst. SUV’s blijven de show stelen, elektrificatie duwt veel klassieke liefhebbersauto’s naar de zijkant en dan is een open sportauto al snel een luxe die te lastig uit te leggen is in Excel. Dan maakt de handbak het afscheid nog net wat pijnlijker, want alsof BMW zelf ook wist dat het einde dichtbij was, kwam er nog een Final Edition met een handgeschakelde zesbak voor de M40i. Groene lak, bruin interieur, dikke zescilinder, klaar. Meer hoeft een mens soms niet. De verkoop kreeg in de laatste fase zelfs nog een kleine opleving, omdat mensen ineens doorhadden dat dit misschien wel je laatste kans was op een verse Z4. Een compacte cabrio met serieuze prestaties, zonder onnodig gedoe, is nu eenmaal geen dagelijkse kost meer.

Voor nu blijft bij BMW voorlopig alleen de 4 Serie Cabriolet over als open model. Meer is het niet. Een nieuwe Z4 staat niet op de planning en dus lijkt dit gewoon echt het slotstuk van een tijdperk. Jammer, maar ook zo’n auto die later alleen maar leuker wordt in de herinnering. Dan hebben we het nog niet eens over de waardestijging, uiteraard. Helemaal afgesloten is het hoofdstuk dus misschien nog niet.