Reinolda de Bruin staat aan het begin én einde van een leven: “Ik schrijf over het leven en liefde”

Op 13 oktober 2026 verschijnt haar nieuwe boek Wat ik hoorde toen jij er niet meer was. Hiermee hoopt zij lezers te inspireren en mee te nemen in de emoties van persoonlijke verhalen die ze tijdens haar werk is tegengekomen. Je zou Reinolda kunnen kennen omdat zij zowel het huwelijk als de uitvaart verzorgde van Eva Hermans-Kroot. “Het gaat heel goed en ik ben ontzettend excited,” antwoordt Reinolda als ik haar vraag hoe het met haar gaat. “Morgen krijg ik het boek in handen voor het eerst!”

Reinolda begon als trouwambtenaar voordat zij uitvaartspreker werd. “In 2016 ben ik trouwambtenaar geworden door een advertentie in de krant, hiervoor werd iemand gezocht in de gemeente Nunspeet. De omschrijving van deze advertentie was op mijn lijf geschreven. Destijds had ik al mijn bedrijf ‘Spreken uit liefde’, hierbij kon ik al ingehuurd worden als gastvrouw en presentator. Ik hoorde veel negatieve verhalen om me heen over trouwerijen, verkeerde namen die genoemd werden en dat het suf en saai was. Toen dacht ik dat het fantastisch zou zijn om mijn rol als trouwambtenaar in mijn bedrijf te integreren.” Hierna is ze zelfstandig aan het werk gegaan en vanaf dat moment was zij ook beschikbaar als trouwambtenaar. “Ik had echt het idee: al heb ik maar vijf huwelijken per jaar, dan vind ik dat al helemaal leuk. Dit is helemaal uit de hand gelopen, binnen de kortste keren ben ik een veelgevraagd trouwambtenaar geworden,” vertelt Reinolda.

Het werk als uitvaartspreker is spontaan op haar pad gekomen en paste gelijk goed bij haar. “Hendrik was uitvaartondernemer, ik ken hem al vanaf mijn 13e. Hij zag mij in de krant staan met mijn rol als trouwambtenaar en gaf aan ook weleens een spreker nodig te hebben op uitvaarten. Hij vroeg of ik dat zag zitten. Twee weken later werd ik door hem gebeld en heb ik gezegd dat ik het gewoon ging doen, ik dacht: ik zie wel. Het voelde gelijk als een maatwerkjasje, het paste zo goed bij me. Nu ben ik inmiddels 650 ceremonies verder.”

Reinolda voltrekt nog steeds met heel veel liefde huwelijken maar door de tijd heen is haar passie voor uitvaarten ook enorm vergroot. Volgens haar zit er ook overlap in deze twee uitersten: “Ook bij sommige huwelijken is het niet alleen maar een happy story, soms is iemand bijvoorbeeld al weduwnaar geworden, is er voor iemand helemaal geen veilig thuis geweest of worden er mensen heel erg gemist. Aan de andere kant kunnen mensen bij een rouwceremonie ontzettend lachen om de mooie herinneringen die ik ophaal. Het is mooi dat ik aan een weduwe mag vragen: ‘Wanneer hebben jullie elkaar voor het eerst ontmoet?’ en ‘Wanneer hebben jullie voor het eerst gezoend?’. Dan zie je een 83-jarige vrouw weer helemaal glimmen van de herinneringen. Ik zie soms kinderen rood worden van de vragen die ik stel en de antwoorden die zij nog nooit gehoord hebben.”

Ze bereidt haar toespraak voor door echt naar haar gevoel te luisteren: “Ik heb geen standaard vragenlijstje bij me, ik ga compleet intuïtief zo’n gesprek in. Het is mooi dat mensen me heel dichtbij laten komen in de rouw en het verdriet. Ik wil echt voelen wat zij voelen en resoneren op hun gevoel. Ik vind het ook fijn dat als het kan, ik de persoon nog even kan zien. Dan kan ik echt even voelen: voor wie spreek ik? Ik vind het een voorrecht dat mensen mij na drie uur dikke knuffels geven en mij dichtbij laten komen door hun verhaal te vertellen.”

Reinolda vindt haar banen intens, maar ook prachtig. “Technisch gezien zit er niet heel veel verschil tussen een toespraak voor een huwelijk en een toespraak op uitvaarten. Ik schrijf over het leven en liefde. De aanleiding is wel heel verschillend uiteraard, bij de één is het starten met heel veel hoop voor de toekomst en bij het andere is het afsluiten van het voltooide leven. Ik vind het zo mooi dat ik op die beide plekken in iemands leven van waarde mag zijn met mijn woorden,” vertelt ze.

Tegenwoordig wordt het steeds minder, maar volgens Reinolda hebben sommigen nog het idee dat een uitvaart heel spannend, eng of altijd heel verdrietig is. “Natuurlijk is de aanleiding ontzettend verdrietig maar een uitvaart kan juist heel ontspannen zijn met veel gelach waarbij mooie herinneringen worden opgehaald. Een uitvaart mag heel persoonlijk zijn. Ik vind niks gek of raar. Sowieso heb ik nooit een oordeel. Elke wens kan vervuld worden. Een uitvaart kan een heel warm, liefdevol moment zijn.”

Naast de nabestaanden wordt ze zelf ook vaak geraakt tijdens een uitvaart. “Ik sta niet te brullen van het huilen maar ik heb heel vaak dat ik eventjes volschiet. Dat vind ik helemaal niet erg, dat vindt niemand erg. Misschien is dat ook waarom ik goed ben in m’n werk, ik ben zo betrokken en sta er zo dichtbij. Tuurlijk raakt het me als er een jong meisje van 23 met blond haar en een kinderwens in de kist naast mij ligt. Of als iemand zelf het leven heeft beëindigd waarbij er een zaadje is geplant door pesterijen op school. Dat zijn dingen die mij ook niet in de koude kleren gaan zitten. Het raakt mij bijvoorbeeld ook als er een lieve man van 97 in de kist ligt die er altijd was voor zijn kinderen en kleinkinderen,” vertelt ze.

Heb jij zelf gedachten aan zelfmoord? Ga naar 113.nl of bel 113.

Werken met de dood heeft ook Reinolda’s eigen kijk op haar eigen uitvaart veranderd: “Hier in huis gaat het heel regelmatig over de dood. Daarnaast heb ik zelf ook al een heel document op mijn computer staan met wat ik prettig en mooi zou vinden op mijn eigen uitvaart. Soms wijzig ik daar ook weleens wat in. Ik weet namelijk ook hoe waardevol zo’n document is voor nabestaanden. Zo kun je in het gedachtegoed van de overledenen werken en iets creëren wat recht doet aan diegene.”

Ook heeft dit beroep veel veranderd aan de manier waarop zij zelf leeft. “Ik heb geleerd dat morgen niet is beloofd. Als je echt graag iets wilt, een wens, groot of klein, stel het niet uit. Als ik iets wil gaan doen met mijn kinderen of een reis wil maken plan ik het, doe het gewoon. Probeer te genieten van wat je hebt. Dat is bij mij zoveel groter geworden nu ik van dichtbij zie dat het zo abrupt afgelopen kan zijn,” vertelt Reinolda.

Wij mannen staan erom bekend dat we altijd sterk willen blijven, maar bij situaties als deze laten mannen vaak hun gevoelige kant zien bij Reinolda. “Ik maak vaak mee dat hoe nuchter en rationeel mannen ook kunnen zijn, er toch heel veel gevoeligheid zit en tranen zijn wanneer er iemand heel erg gemist gaat worden. Ik merk juist dat er meer zachtheid onder de mannen is. Mannen durven ook meer te laten zien waar hun pijn zit en laten tegenover mij onbeschaamd hun tranen gaan. Dat vind ik heel mooi om te zien.”

Er zit veel tijd en moeite in Wat ik hoorde toen jij er niet meer was maar het boek zit vooral vol liefde. Reinolda: “Ik heb leuke spanning voor het uitbrengen van dit boek. Ik ben dagen, weken, maanden bezig geweest met elke punt en komma. Het is zo’n mooi gecreëerd stuk van mezelf, dat maakt het super spannend om het straks samen te zien vallen in het echte boek.”

Dit is het eerste boek dat zij heeft geschreven: “Het was helemaal niet mijn ambitie om een boek te gaan schrijven,” vertelt Reinolda. “Uitgeverij Het Spectrum heeft mij benaderd anderhalf jaar geleden, in eerste instantie wilde ik het niet gaan doen maar ik stond wel open voor een kop koffie. Hier werd ik toch wel heel enthousiast van. Toen dacht ik bij mezelf: ‘potverdorie Reinolda eigenlijk moet ik het maar gewoon gaan doen’. Drie dagen later heb ik hen laten weten dat ik het ging doen. De verhalen kwamen vanzelf.”

In het boek staan tien personen met tien bijzondere verhalen die Reinolda zijn bijgebleven en hebben geïnspireerd. “Toen ik besloot dat ik het boek ging schrijven kwamen er al gelijk drie verhalen in me op die me heel erg zijn bijgebleven of die heel uniek en aangrijpend waren. Toen ben ik op m’n kantoor gaan zitten en heb ik de verhalen die in me opkwamen op post-its gezet. Daarna ben ik heel intuïtief gaan schrijven. De volgorde die in het boek is gekomen, is ook de volgorde waarin ik het echt heb geschreven. Het wordt afgewisseld door heftige verhalen en vertederende zachte verhalen. Ik heb het boek geschreven alsof nooit iemand het gaat lezen dus het is heel puur en open. En al is de aanleiding van de verhalen heel verdrietig, het is absoluut geen verdrietig boek geworden, maar een boek over het leven en de liefde.”

Reinolda: “De verhalen van de mensen in het boek hebben mijn leven zo verreikt, ik hoop dat de lezer ook gaat houden van de mooie personages. Wat me tijdens het schrijven erg bij is gebleven, is het verhaal van een moeder die uit de ouderlijke macht is gezet. Ze deed haar beste kunnen maar er zat gewoon niets meer in, ze had geen talent voor moederschap. Dat te zien en te verwoorden heeft veel zachtheid gebracht bij haar kinderen. Ook verhalen van jonge mensen die sterven blijven me erg bij. Bijvoorbeeld iemand die zelf voor de dood heeft gekozen en eenzaam was, dat is hartverscheurend. Ook denk ik nog vaak aan een man die alleenstaand was en werd verzorgd door zijn acht vrienden. Die vrienden stonden zo ontzettend liefdevol om hem heen! Wat ik ook bijzonder vond is een oud vrouwtje wiens man is overleden, hij lag gewoon boven op hun slaapkamer opgebaard toen ik daar kwam voor het interview. Ze ging gelijk bij hem zitten en aaide hem, ze sliep zelfs nog naast hem in hetzelfde bed. De personages hebben mij zoveel geleerd en laten zien hoe breed de wereld is. Eigenlijk draait het hele leven alleen maar om intenties. Niemand kiest ervoor om er een pijnhoop van te maken, de intentie is altijd liefdevol. Ik heb met ontzettend veel liefde het boek geschreven. Tijdens het schrijven zat ik achter het toetsenbord met een dikke glimlach, dikke tranen over m’n wangen, ik heb alle emoties weer doorleeft en dat was intens. Ik heb ook mijn man beloofd dat ik van de winter geen boek meer ga schrijven. Maar ik had het voor geen goud willen missen, ik heb zo genoten van dit proces,” zegt ze.

Met dit werk kom je veel verschillende mensen tegen met verschillende verhalen. Reinolda: “Door al die verhalen te horen heb ik zowat alles meegemaakt. Alle leefvormen, alle relatievormen, van volksmensen tot super chique, van jong tot oud met alle soorten van levenseinden. Ik heb zo vaak gedacht: Anderen zouden dit ook moeten horen. Door het boek kan ik de lezers meenemen naar die plek aan de keukentafel, naar die bijzondere situaties op bijzondere plekken.” Het boek verschijnt op 13 oktober.