De satirische actiethriller over oud revolutionairen, repressie en een ontsporend Amerika stond vooraf al hoog aangeschreven, maar zette die status nu om in keiharde prijzen. Leonardo DiCaprio greep naast een persoonlijke prijs, maar zijn rol als opgejaagde revolutionair vormde wel het morele middelpunt van de film.

Als er één film was die de BAFTA’s deze editie volledig naar zijn hand zette, dan was het One Battle After Another wel. Zes prijzen dus, verspreid over de grootste categorieën. Een film die het publiek, de critici én de vakjury unaniem overtuigde. Regisseur Paul Thomas Anderson z’n satirische actiethriller is een film die niet bang is om je ongemakkelijk te laten voelen. Anderson’s dankwoord was dan ook kort maar krachtig: “Laten we doorgaan met films maken zonder angst.” Een mantra voor de hele industrie.

En ook op acteergebied liet de film zijn tanden zien. Sean Penn leverde een bijrol af die meteen bleef hangen: de verbitterde kolonel Lockjaw is rauw, meedogenloos en memorabel. En hoewel Leonardo DiCaprio geen individuele hoofdprijs pakte, vormde hij wel het hart van de film. Nou hebben we dat natuurlijk wel vaker van deze topacteur gezien, maar is het ook weer niet zo dat de hele film om hem draait, en dat is toch best bijzonder.

De BAFTA’s bevestigden hiermee dat One Battle After Another niet alleen een sterrencast of slimme marketing is. Met deze zes awards heeft de film zijn stempel gedrukt op het internationale filmjaar. Want zoals altijd is het duidelijk: wie hier de lakens uitdeelt, bepaalt straks ook de toon richting de Oscars.

De BAFTA’s zijn geen gezellig Brits onderonsje met rode lopers en beleefde applausjes. Het zijn de jaarlijkse filmprijzen van de British Academy of Film and Television Arts, opgericht in 1947 en internationaal gezien als het hoogste wat je in het Verenigd Koninkrijk kunt winnen op filmgebied. De ceremonie vindt plaats in Londen en wordt traditioneel gezien als dé lakmoesproef voor de grote finale van het filmjaar.

Wie hier wint, wordt serieus genomen. Niet alleen door critici, maar vooral door studio’s, producenten en stemmers aan de overkant van de oceaan. De BAFTA’s gelden al jaren als het Europese tegengewicht van de Academy Awards en functioneren vaak als generale repetitie voor de Oscars. Veel winnaars hier keren een paar weken later terug op het podium in Hollywood, met opnieuw een beeldje in hun handen.

Dat maakt de dominante zege van One Battle After Another extra interessant. Zes prijzen betekenen daarom meer dan alleen Britse waardering. Het wijst op brede steun binnen de industrie. Een film die inhoudelijk durft te schuren, politiek geladen is en toch groots wordt omarmd, past precies in het profiel waar Oscarcampagnes warm van worden.

Met nog enkele weken te gaan tot het prijzenseizoen zijn climax bereikt, ligt de route open. De BAFTA’s hebben hun stem laten horen en die klonk opvallend eensgezind. Als dit een voorproefje was, dan belooft de Oscaravond allesbehalve onvoorspelbaar te worden.

Vooraf leek het spannend te worden. Marty Supreme en Sinners werden gezien als grote kanshebbers en zouden de overwinning van One Battle After Another misschien kunnen bedreigen. Maar op de avond zelf kwamen ze lager uit dan verwacht. Marty Supreme ging volledig met lege handen naar huis. Met Timothée Chalamet in de hoofdrol en een flinke buzz vooraf, voelde dat bijna als een anticlimax. Strak geregisseerd en technisch verzorgd, maar het ontbrak kennelijk toch aan iets dat de jury kan overtuigen.

Sinners deed het iets beter, maar wist ook niet de hoofdprijzen binnen te slepen. Drie BAFTA’s kwamen op het conto van de vampieren-musical, waaronder beste originele scenario en beste muziek. Wunmi Mosaku werd terecht bekroond voor haar intense bijrol als rouwende moeder en hoodoo-specialist, een rol die tegelijk emotioneel krachtig en maatschappelijk geladen was. Toch bleef de film weg bij de categorieën die de avond echt bepalen, zoals beste film en regie.

Het is waarschijnlijk de mix van genres die Sinners zowel interessant als lastig maakte: horror, musical en maatschappijkritiek in één, een gewaagde cocktail die niet voor iedereen even toegankelijk is. One Battle After Another daarentegen liet zien dat films die politieke en sociale spanning aankaarten dit jaar de meeste impact maken.

De grootste schok van de avond kwam bij beste acteur. Niet DiCaprio, niet Chalamet, maar Robert Aramayo won voor zijn rol in I Swear. Aramayo speelt een man met het Tourette syndroom in een waargebeurde biopic en won ook de prijs voor rijzende ster. Daarmee versloeg hij een rij gevestigde namen en gaf hij de avond een onverwachte wending. I Swear pakte daarnaast ook nog de BAFTA voor beste casting en had recent al succes bij het publiek in Rotterdam.