Voorpublicatie: De formule, de verborgen rondetijd van Laurent Mekies

28 feb , 16:00Entertainment
Laurent Mekies
Twintig jaar lang drukte Red Bull zijn stempel op de Formule 1, met periodes van absolute dominantie en momenten van interne storm. Maar zelfs in de Formule 1 is “voor altijd” gewoon een woord voor op de marketingposter. Op 9 juli 2025 was het klaar: Christian Horner werd aan de kant gezet en de Fransman Laurent Mekies kreeg de sleutels van het koninkrijk.
In De formule duiken de auteurs in de échte succesfactoren van topteams: niet alleen de snelste auto of het grootste talent, maar ook cultuur, leiderschap en de manier waarop honderden mensen onder extreme druk blijven presteren. In het fragment hieronder zie je dat meteen terug: Mekies gebruikt een term die je niet op de timing screens ziet, maar die alles kan bepalende hidden laptime, de onzichtbare rondetijd.

Fragment

De verborgen rondetijd
Sinds de zomer van 2025 heeft Red Bull een nieuwe teambaas. Christian Horner is na een interne machtsstrijd aan de kant gezet. Twintig jaar lang was hij de leider van de disruptors, maar de dood van Dietrich Mateschitz heeft alles veranderd. Zijn plek is overgenomen door de Fransman Laurent Mekies. Een op het oog zachtaardige man, die een respectabele staat van dienst heeft in de Formule 1. Mekies is geen Horner en wil dat ook niet zijn. Het is aan hem om een team dat in rap tempo uit elkaar lijkt te vallen bij elkaar te houden. Om zijn visie te demonstreren, gebruikt Mekies een heel eigen terminologie: de hidden laptime. De onzichtbare rondetijd.
Een Formule 1-weekend kent meerdere terugkerende momenten. Een van die momenten is de persconferentie van teambazen op vrijdag. Drie teambazen worden dan uitgenodigd om op een luxe bank in het mediacentrum plaats te nemen, waarna een groep journalisten ze kan ondervragen. Het is zelden een persconferentie waar de aanwezige journalisten en masse naartoe gaan. Op de vrijdag wordt immers gereden en dat is in veel gevallen aanzienlijk interessanter dan naar teambazen luisteren. Maar de vrijdag voor de Grand Prix van België in 2025 is dat anders. Een van de drie aanwezige teambazen is Laurent Mekies. Het is de eerste keer dat hij in zijn nieuwe hoedanigheid de internationale media te woord staat en dus is het drukker dan normaal in de perszaal.
Zijn entree is al anders dan anders. Meestal komen de hoofdrolspelers van de persconferentie min of meer uit de coulissen vanachter een scherm, maar Mekies komt door de hoofdingang. Hij neemt uitgebreid de tijd om de aanwezige journalisten de hand te schudden, hier en daar is zelfs plaats voor een kleine knuffel. Hij wordt gefeliciteerd met zijn nieuwe rol en een vooraanstaande Britse journalist grapt: ‘Ben je ons nu al voor je aan het winnen, Laurent?’ Mekies lacht breed en schudt de journalist in kwestie amicaal de hand. Tijdens de persconferentie zelf is Mekies zonder enige twijfel de hoofdrolspeler, vrijwel alle vragen zijn voor hem. De opvolger van Christian Horner staat in het middelpunt van de aandacht.
Mekies maakt in 2003 als engineer de overstap van de Formule 3 naar de Formule 1 en wordt race-engineer van jonge coureurs als Mark Webber en Christijan Albers bij Minardi. Minardi is in de jaren tachtig en negentig een vaste waarde in de achterhoede van de Formule 1. Het team overleeft jaar na jaar met zeer beperkte budgetten, maar wordt gedragen door de sympathie van de paddock. Minardi is in die jaren een klein team, maar Mekies heeft nog geen idee hoezeer de sport zal groeien. ‘In de laatste dagen van Minardi was het team al gegroeid tot het dubbele in bezetting ten opzichte van nog niet zo heel lang daarvoor. Maar kijk naar hoe het nu is; teams in het middenveld zijn nu net zo groot als de topteams van tien jaar eerder. Er zijn geen kleine spelers meer.’
Minardi mag dan gezien worden als de laatste kleine Formule 1-renstal, aan het begin van deze eeuw is het in veel gevallen een kweekvijver voor jonge coureurs, of een plek waar coureurs met genoeg financiële ruggensteun een jaartje hun droom kunnen leven, voordat ze te licht bevonden van het toneel verdwijnen. Teams van het kaliber Minardi hebben in die tijd elke cent nodig die ze kunnen krijgen en hebben vaak rijke coureurs nodig die de rekeningen betalen. In het ideale geval betaalt die rijke coureur gelijk het bescheiden salaris van de getalenteerde, maar minder gefortuneerde teamgenoot. Fernando Alonso begint zijn loopbaan bij Minardi, met de financieel goed gesteunde Braziliaan Tarso Marques naast zich. Terwijl Alonso zichzelf in de kijker rijdt door de Minardi op posities te zetten waar de auto in andermans handen alleen maar van kan dromen, betaalt de sponsor van Marques een belangrijk deel van de rekeningen.
Als Red Bull Minardi eind 2005 overneemt en tot Toro Rosso – het huidige Racing Bulls – omtovert, ziet Mekies dat Red Bull de kern van Minardi nog altijd overeind laat. ‘Het was niet zo dat Red Bull ons ging vertellen hoe we een team moesten runnen,’ zegt hij bijna twintig jaar later. ‘Wat ze vooral brachten, was een injectie van energie en resources. Minardi was altijd een familieteam en dat voel je nu eigenlijk nog steeds. De overname van Minardi door Red Bull was het beste wat het team kon overkomen. Een team van frisse, jonge mensen die conventies omverschopten en alle vrijheid kregen om het team te runnen zoals wij dat wilden.’
In 2014 verlaat Mekies Toro Rosso. Hij werkt een paar jaar bij de fia en stapt in 2018 over naar Ferrari, waar hij verschillende rollen vervult. Hij is er onder andere adjunct-teambaas onder Mattia Binotto. Bij Ferrari merkt Mekies dat de legende van het team in alle vezels van de werknemers doordringt. ‘Die naam zorgt ervoor dat elke werknemer bereid is om zichzelf helemaal leeg te trekken voor Ferrari. De historie, de legacy van Ferrari is fantastisch voor de sport, maar het komt zeker ook met momenten van stress.’ In 2023 keert Mekies terug naar het tweede team van Red Bull. ‘Je kan wel stellen dat we hier duidelijk meer vrijheid hebben dan bij Ferrari.’
Na twee seizoenen als teambaas van Racing Bulls, zoals Toro Rosso inmiddels heet, komt er vanuit het niets een telefoontje. Aan de andere kant van de lijn hoort hij Oliver Mintzlaff en Helmut Marko. Mintzlaff is sinds de dood van Dietrich Mateschitz de ceo bij Red Bull, Helmut Marko is Helmut Marko. Of Mekies interesse heeft in een baan als teambaas van Red Bull. ‘Ik vroeg allereerst om wat tijd, zodat ik het verzoek kon verwerken. Maar al snel besefte ik: dit is Red Bull, zij bellen jou. Ze willen dat jij die baan neemt, met alles wat daarbij hoort. De energie, de spirit, alles wat Red Bull zo onderscheidend maakt.’ Het zou Mekies een eer zijn, laat hij niet veel later aan Mintzlaff en Marko weten.
Bij Red Bull treft Mekies een team aan dat bezig is om zich te herpakken na een uitermate turbulente periode. Die wederopbouw gaat tijd kosten. ‘Er is een rondetijd die je kunt zien, maar ook een rondetijd die je niet kunt zien. Deze hidden laptime zit hem in hoe goed de mensen binnen het team met elkaar samenwerken, in hoeverre ze oog voor detail hebben, hoe en of ze die extra stap kunnen zetten,’ vertelt hij. ‘Die beste verborgen rondetijd krijg je alleen als je een omgeving creëert waarin iedereen het best tot zijn recht komt. Dáár kun je het verschil maken.’ Kijkt Mekies hierbij naar het succes van andere teams? Neem de no blame-cultuur bij Mercedes – geef het probleem de schuld, niet de persoon – die het team met name in succesvolle jaren goed heeft gediend. ‘Je wordt altijd beïnvloed door succes om je heen. Verschillende teams zijn op verschillende manieren tot succes gekomen en we kunnen van al die teams iets leren.’ Bij Racing Bulls heeft Mekies de no blame-cultuur met redelijk wat succes ingevoerd, maar hoe verhoudt die zich tot de keiharde wereld van Red Bull? ‘No blame wil niet zeggen dat je niets doet aan het oplossen van een probleem. Als je er niet in slaagt om een bepaald niveau te bereiken, betekent no blame niet dat je daar niks aan doet. No blame betekent niet dat je geen harde beslissingen kunt nemen. Het werkt alleen als je performance-obsessed bent. Ben je dat niet, dan zit je hier ook niet op je plaats.’
Een belangrijke taak van Mekies is het behouden van Max Verstappen voor Red Bull. Dat lukt voor 2026, mede omdat de Nederlandse wereldkampioen contractueel niet kan verkassen naar een ander team. Of dat voor de periode erna ook lukt, hangt voor een groot deel af van wat Mekies met Red Bull kan beginnen. Met regelwijzigingen in 2026 en de ambitieuze stap van Red Bull om in samenwerking met motorfabrikant Ford zelf de motoren te bouwen, is het nog maar zeer de vraag of de successen van het verleden een vervolg gaan zien in de nabije toekomst. Mekies weet dat Verstappen van onschatbare waarde is, maar ziet ook: ‘De grootste coureurs kunnen bij elk team aan de slag. En elk team wil altijd de beste coureurs hebben. Dat soort coureurs geeft zo ontzettend veel aan een team. Je kunt bij sommige coureurs echt zien dat ze ergens op hun plek zijn. Maar de beste coureurs passen overal. Die passen zich overal aan.’
Met Mekies aan het roer hoopt Red Bull weer op rust binnen de gelederen. Een teambaas die meer een onderdeel is van de structuur dan een machtig eiland. Mekies’ hidden laptime, het optimaliseren van de samenwerking en motivatie binnen het team zelf, moet nu het verschil gaan maken. In het verleden behaalde resultaten bieden – zeker in de Formule 1 – echter geen garantie voor de toekomst. Zeker niet als bijna alle pilaren van succes onder je fundering zijn weggeslagen.
De formule – Ivo Pakvis & Stijn Keuris, Ambo|Anthos € 23,99.
Delen met

Loading