The Rise of the Red Hot Chili Peppers is een rauwe ode en uniek inkijkje in de band

03 mei , 15:00Entertainment
Scherm­afbeelding 2026-05-01 om 13.07.42
De Red Hot Chili Peppers krijg je ze zelden echt te pakken. Interviews zijn schaars. Dus toen Netflix met The Rise of the Red Hot Chili Peppers kwam, was de verwachting simpel: dit wordt smullen. Dat ís het ook, maar wel op een manier die je misschien niet helemaal verwacht.
Want laten we meteen één ding rechtzetten: dit is geen officiële Chili Peppers-docu. De band zelf nam ondanks hun deelname, al voor publicatie afstand van de productie. Op Instagram maakten ze duidelijk dat ze er creatief niets mee te maken hebben gehad. Ze werkten alleen mee aan interviews, uit respect voor hun overleden vriend en bandgenoot Hillel Slovak. Dat nuanceert het geheel, maar maakt de docu niet minder interessant. Integendeel.

Pure chemie en chaos in Los Angeles

De Netflix-docu The Rise of the Red Hot Chili Peppers draait al een tijdje rond op de streamingdienst, maar wij zagen 'm pas net en kunnen dat onberoerd laten. De docu zoomt in op de begindagen van de band, toen Anthony Kiedis en Flea nog gewoon twee middelbare schoolvrienden waren in Los Angeles. Altijd samen, altijd op zoek naar iets nieuws. Dat ‘iets’ vonden ze in Hillel Slovak: een gitaarwonder met een magnetische energie.
Wat volgt is een klassiek maar onweerstaanbaar verhaal: jonge gasten die rondhangen, blowen, muziek ademen en langzaam een eigen wereld creëren. LA eind jaren ’70, begin jaren ’80. Het is rauw, creatief en bijzonder losbandig.
De docu laat mooi zien hoe ze via de band What Is This? steeds dieper de undergroundscene induiken. Daar ontmoeten ze ook Garry Allen, een excentrieke alleskunner die voelt als een soort underground Andy Warhol. Zijn rol is cruciaal. Hij ziet het potentieel voordat iemand anders dat doet. Zijn legendarische quote zegt alles: “That guy is gonna be famous.” Hij had het over Flea.
Scherm­afbeelding 2026-05-01 om 13.07.51
Flea en Hillel Slovak. Foto: Netflix

Het moment dat alles klikte

Eén van de sterkste stukken in de docu is het moment waarop alles samenkomt. Garry stelt voor: waarom beginnen jullie niet samen een band, met Kiedis als zanger? Probleem: Kiedis had nog nooit gezongen.
Hun ongeplande, ongeoefende eerste optreden ontploft compleet. Flea beschrijft het als pure chemie: "We begonnen te spelen en het was alles zonder moeite. Het was er gewoon. Het was ongerepeteerd, ongepland. On-alles. Gewoon pure chemie. Het was onze vriendschap. Alles wat we samen hadden meegemaakt kwam op dat moment vrij. De liefde, de ruzies, het jarenlang rondhangen en naar muziek luisteren. Het was diepe liefde. We waren samen één. Het was het beste muziekmoment van mijn leven."

Drugs, destructie en de keerzijde van creativiteit

Maar waar creativiteit explodeert, ligt destructie op de loer. De docu schuwt dat niet. Integendeel: het laat zien hoe drugs langzaam maar zeker verweven raken in hun leven. Vooral Kiedis’ strijd is pijnlijk om te zien. Wie zijn boek Scar Tissue (aka een van de beste biografieën ooit) heeft gelezen, weet hoe diep dat gaat. Maar ook Slovak wordt uiteindelijk slachtoffer van diezelfde levensstijl.
Dat geeft deze docu gewicht. Dit is niet alleen een feelgood origin story, maar ook een waarschuwing. Zeker bij creatieve geesten ligt de grens tussen genialiteit en zelfdestructie gevaarlijk dicht bij elkaar.

Geen officiële docu

Dat de Chili Peppers zelf afstand nemen van de film, is begrijpelijk. Dit is hún verhaal en dat willen ze waarschijnlijk ooit zelf vertellen. Maar tegelijkertijd is het centrale onderwerp van de film Hillel Slovak. Juist hij verdient deze spotlight. Zonder Slovak immers geen Peppers zoals we ze kennen. De film is dan ook een grote hommage aan een iconische muzikant.
Laat je niet afschrikken door de controverse. The Rise of the Red Hot Chili Peppers is misschien geen officiële banddocu, maar wel een rauwe, energieke en soms pijnlijke kijk op het ontstaan van een van de grootste rockbands ooit.

Trailer The Rise of the Red Hot Chili Peppers

Delen met

Loading