De weg naar goud van paralympisch topatleet Oksana Masters

Het levensverhaal van Oksana begint in 1989. Door de straling van de kernramp kwam ze ter wereld met ernstige fysieke beperkingen, waaronder onvolgroeide benen en vergroeide handen. De eerste jaren van haar leven waren een pure overlevingstocht in weeshuizen waar ze vaak honger leed.

Het meest ingrijpende moment was de dood van haar beste vriendin Lainey, die tijdens een gezamenlijke zoektocht naar eten voor de ogen van Oksana werd doodgeslagen door de leiding. Vandaag de dag is dat trauma haar grootste kracht. Tijdens het racen voelt ze de aanwezigheid van Lainey als een duwtje in de rug. "Ik heb dat extra geheime wapen dat niet veel atleten hebben", aldus de ijzersterke atlete.

Op haar zevende kreeg haar leven een radicale wending toen een alleenstaande Amerikaanse professor haar adopteerde. De naam Oksana Bondartsjoek verdween in de boeken en Oksana Masters was geboren. In de VS volgden direct zware ingrepen: operaties aan haar handen om duimen te creëren en amputaties aan haar benen om de constante pijn te stoppen en haar mobiliteit te vergroten.

Die kans greep ze met beide handen aan. Op haar dertiende stapte ze voor het eerst in een roeiboot en tien jaar later hing het brons van Londen 2012 al om haar nek. Hoewel blessures haar dwongen de riemen neer te leggen, was dat pas het begin. Ze stapte over naar het wielrennen, de biatlon en het langlaufen. Gevoed door een bewijsdrang tegen een maatschappij die haar liever onzichtbaar hield, groeide ze uit tot een fenomeen dat in vrijwel elke discipline de top bereikt.

Met 22 medailles op zak is Oksana de succesvolste Amerikaanse paralympiër ooit. Of het nu zomer of winter is, ze regeert op alle fronten van het podium. In Italië staat de teller deze week alweer op drie keer goud. Hoewel ze grapt dat je bij het roeien de beste "tan lines" krijgt, ligt haar hart nu in de sneeuw. Juist omdat de omstandigheden daar elke ronde veranderen, moet ze constant jagen op de perfecte lijn. Ze laat zich niet langer vertellen wat ze wel of niet kan, ze bepaalt zelf haar grenzen en laat de rest van de wereld verbaasd achter.

Ondanks haar indrukwekkende achtergrond is Oksana er helemaal klaar mee dat ze alleen wordt gezien als een "slachtoffer met doorzettingsvermogen". Ze wil erkenning voor haar atletische kwaliteiten en de uren die ze in de sportschool en op de baan doorbrengt. "Het maakt me woest als mensen alleen focussen op de tegenslagen en niet op de sportprestaties", schrijft ze in haar memoires. "Ik ben geen wees meer, ik ben een topatleet."