Daarmee is het dus geen stadsgrap, geen stunt van een verdwaalde beeldhouwer en ook geen YouTuber met een leuke video. De locatie maakt het kunstwerk alleen maar interessanter. Waterloo Place is geen willekeurig plein, maar een plek die juist in het teken staat van imperialisme en militaire spierballentaal uit de negentiende eeuw. Het beeld staat daar dus niet toevallig te shinen, Banksy kiest vaker plekken waar de context net zo hard spreekt als het kunstwerk zelf.

Dat je een man in een net pak krijgt voorgeschoteld die door zijn eigen vlag niks meer ziet, voelt dan ook niet bepaald als een ode aan heldhaftigheid. Meer als een sneer naar blind patriottisme, machtsvertoon en mensen die zó hard in hun eigen verhaal geloven dat ze niet meer zien waar ze heen lopen.

Sinds het beeld verscheen, loopt het langzaam voller met nieuwsgierige mensen. Logisch ook, want Banksy weet als geen ander hoe je iets neerzet dat tegelijk kunstwerk, statement en publiek gespreksonderwerp is. Er kwamen al snel mensen foto’s maken, een beetje wijzen, een beetje fronsen en vooral proberen te bedenken wat het nou precies betekent. Een student noemde het in de BBC-verslaggeving een reactie op de opkomst van nationalisme, terwijl een ander simpelweg zei dat het “brilliant” was. Een docent vond het vooral intrigerend hoe het beeld daar ineens terecht is gekomen.

Dat Banksy Londen op de kaart zet, is niet bepaald nieuw. De stad heeft al vaker werk van hem gezien, meestal op een manier waarop niemand het eerst verwacht en iedereen er daarna ineens een mening over heeft. Vorig jaar verscheen er nog een muurschildering in Bayswater, en eerder kwam er werk bij de Royal Courts of Justice en een dierenroute door de stad voorbij. Eerder in Londen neergezet werk is soms snel weer verdwenen, soms zelfs letterlijk gestolen. Je kunt van veel kunstenaars zeggen dat ze aandacht willen. Banksy maakt er telkens gewoon een klein maatschappelijk evenement van.