Hij kwam binnen als topaankoop uit de Serie A, voor zo’n 42 miljoen euro van AS Roma, en vanaf dat moment ging het hard. Heel hard.

De eerste seizoenen van Salah bij Liverpool waren geen opwarmertje, maar meteen een waarschuwing aan de rest van de Premier League. Liverpool zette hem vanaf 2017 op de mat, en sindsdien werd hij een vaste hoofdpersoon in een verhaal dat groter werd dan de club zelf. Hij brak in zijn eerste seizoen direct records door 32 competitiegoals te maken, het hoogste aantal ooit in een Premier League seizoen van 38 wedstrijden. Liverpool had weer een speler die wedstrijden in z’n eentje kon beslissen.

Wat Salah dan ook écht deed, was Liverpool weer laten voelen als een ploeg waar je bang voor moest zijn. Niet alleen leuk voetbal, maar ook dodelijk efficiënt. Met zijn snelheid, die typische actie naar binnen en die linker waar keepers nog steeds nachtmerries van hebben, werd hij het gezicht van een nieuwe generatie Liverpool. Het zegt genoeg dat Liverpool hem in zijn afscheidstekst niet alleen een sterspeler noemt, maar een van de meest iconische namen uit de moderne clubgeschiedenis. Met 255 goals in 435 optredens staat hij derde op de all time topscorerslijst van de club, achter Ian Rush en Roger Hunt.

Salah was nooit alleen maar de man van de statistieken. Hij was ook de man van de momenten waarop Liverpool weer prijzen pakte alsof het weer normaal was. De Champions League winst in 2019 voelde als een wederopstanding van de club. Liverpool was terug aan de Europese top, en Salah was daarin geen bijrol, maar een van de gezichten van dat succes.

Daarna volgden de landstitels van 2020 en 2025, waarmee hij direct betrokken was bij het doorbreken van een lange titelhonger én het bevestigen van Liverpool als blijvende topclub. Daar blijft het niet bij. FA Cup, League Cups, Europese Super Cup, wereldbeker voor clubs… Salah zat overal middenin. Hij was één van de redenen dat dat team überhaupt zo goed werd. Liverpool was in die jaren geen ploeg waar je “wel even” tegen speelde.

Als je aan Salah denkt, denk je ook aan de cijfers die bijna irritant goed zijn. Vier keer topscorer van de Premier League, meer dan 100 assists en een totaal van ruim 350 directe goalbijdragen in alle competities. Het gaat alleen niet zomaar om hoeveel hij scoorde, maar ook om hoe constant hij daarin was. Jaar in, jaar uit leverde hij. Jarenlang was dit de meest betrouwbare aanvaller van Liverpool. Zijn seizoen van 2024/25 was daar het perfecte voorbeeld van. 29 goals en 18 assists, goed voor 47 goalbijdragen in één Premier League seizoen, een record. Daar pakte hij ook nog eens de Golden Boot, de Playmaker Award en de prijs voor Speler van het Seizoen bij.

Natuurlijk was het niet alleen champagne en applaus. Eind vorig jaar begonnen de scheurtjes zichtbaar te worden. Salah stoorde zich eraan dat hij onder Arne Slot geregeld op de bank belandde en haalde publiekelijk uit naar de clubleiding. Dat leverde flinke ophef op, en ergens voelde je al dat dit zomaar wel eens het laatste hoofdstuk zou kunnen zijn. Toch herpakte de boel zich later weer, en na zijn Afrika Cup optreden keerde hij terug in de basis.

Het afscheid zelf is opvallend rustig voor iemand die zo veel lawaai maakte in het strafschopgebied. Liverpool en Salah zijn tot een akkoord gekomen om komende zomer uit elkaar te gaan, en daarmee komt er een einde aan een tijdperk dat de club weer naar de absolute top bracht. Waar hij straks heen gaat, is nog onbekend. Voor Liverpool maakt dat eigenlijk niet zoveel uit, zij hebben negen jaar lang gekeken naar een speler die hun club weer liet winnen, weer liet dromen en vooral weer liet voelen als een grootmacht.