Column Dario Goldbach: Hoe dom moet je zijn om op te scheppen over de moord op Tupac?

11.08.26

Hoe dom moet je zijn om op te scheppen over de moord op Tupac?

Precies dertig jaar na de tragisch stereotypische liquidatie van Westcoast-legende Tupac Shakur begint deze week de rechtszaak tegen vermeend shotscaller en snitch Keefe D.

Want hij is een snitch, en snitches get stitches. Helaas voor hem snitchte hij vooral op zichzelf. Hij snitchte tegenover de politie, in een documentaire, op elke podcast die hem hebben wilde en nog het meest uitvoerig in zijn eigen boek.

Hij vertelde over de voorbedachte rade, over de Cadillac waarmee ze naar Pac op zoek gingen en over het wapen dat hij doorgaf aan de schutter op de achterbank.

Hoe kun je zo dom zijn?

Hoeveel moet je geblowd hebben om op te scheppen over de onopgeloste moord waarbij je betrokken was? Is de drang om je eigen kleine zielige plekje in de geschiedenis te verankeren echt groter dan de drang naar vrijheid?

In Amerika doen ze niet aan vier jaar voorwaardelijk, verzachtende omstandigheden, goed gedrag, vervroegde vrijlating en tien dagen later met een aai over de bol terug de maatschappij in. In Amerika maken ze geen grappen.

En dan de productiemaatschappijen, uitgevers en podcasts die maar bleven publiceren — heeft niemand hem uitgelegd dat hij consequent aan het bekennen was? Of staarden zij zich enkel blind op controverse en kijkcijfers? Fuck it.

Of is de lachende derde uiteindelijk zedendelinquent P Diddy vanuit zijn eigen cel? Die Keefe D een miljoen dollar zou hebben aangeboden voor het organiseren van de moord? Of was het dan toch de FBI? Want er bestaat geen complot zonder dat The Bureau om de hoek komt kijken.

Of leeft Tupac gewoon nog steeds? En is hij een anonieme vijftiger aan een zwembad in Dubai? Ik denk het niet.

Ach, kleine, naïeve Keefe D, uiteindelijk heb je met het lulligste einde van de perfecte misdaad toch bereikt waar het je al die tijd blijkbaar om ging: All Eyez on Me.