Want ja, ze heeft een stem waar concertzalen stil van worden. Maar achter dat talent zit ook een verhaal van discipline, veerkracht en een mindset waar menig topsporter nog iets van kan leren.

Wie haar in 2023 zag zingen met André Rieu op het Vrijthof in Maastricht, weet dat ze geen doorsnee artiest is. Haar uitvoering van het nummer Voilà ging wereldwijd viraal. Meer dan 100 miljoen mensen zagen hoe een jonge zangeres een plein vol mensen muisstil kreeg. Sindsdien staat haar carrière in de hoogste versnelling, met een eigen boek en een wereldtour met Rieu al achter de kiezen. En nu staat ze er dus helemaal zelf. De eerste keer alleen op het podium

De titel van haar tour, Never Lose Hope, is geen catchy slogan die door een marketingteam is bedacht. Het is een levensles die ze van huis uit meekreeg. “Het is mijn allereerste solo theatertour,” vertelt Emma. “De eerste keer dat ik dit helemaal zelf doe. Dat maakt het natuurlijk heel bijzonder.” De naam van de tour is dus niet toevallig. Het is een motto dat al jaren door haar leven loopt: “Never Lose Hope is eigenlijk echt mijn mantra. Mijn ouders hebben me altijd meegegeven dat je nooit hoop moet verliezen.”

Tijdens de shows wil ze niet alleen muziek brengen, maar ook een stukje van zichzelf. Ze hoopt vooral dat mensen zich herkennen in wat ze doet. “Ik wil dat mensen naar huis gaan met het gevoel dat ze mij een beetje hebben leren kennen, maar ook dat ze zichzelf herkennen in de muziek.”

Wat het verhaal van Emma Kok zo bijzonder maakt, is dat haar leven buiten het podium er compleet anders uitziet. Ze lijdt aan gastroparese, een chronische maagverlamming waardoor haar maag nauwelijks werkt. In de praktijk betekent dat dat ze 22 uur per dag afhankelijk is van sondevoeding. Voor een artiest met een volle agenda klinkt dat als een logistieke nachtmerrie, maar Emma heeft haar leven er volledig op ingericht. Ze kan dagelijks twee uur van de voeding af. En die twee uur? Die staan bijna altijd in het teken van muziek.

“Ik moet 22 uur per dag aan de sondevoeding zitten. De twee uur dat ik er vanaf kan, gebruik ik om op het podium te staan.” Het team rondom haar plant de shows zorgvuldig. Er zijn rustdagen tussen optredens en tijdens voorstellingen is er altijd een moment om letterlijk even bij te tanken. Zodra de show voorbij is, gaat ze weer terug naar haar pomp. Toch voelt het podium voor haar niet als werk, maar als het tegenovergestelde: ‘’Op het podium voel ik me vrij, daar kan ik de beste versie van mezelf zijn.”

De meeste mensen leerden haar kennen toen ze optrad met André Rieu, waar ze stond als 15-jarige gastartiest. Indrukwekkend, maar daar had ze nog niet de hoofdrol. Nu is dat anders: “Eerst was ik vaak te gast bij iemand anders, bij André bijvoorbeeld, en nu is het mijn eigen show. Dat voelt nog steeds een beetje onwerkelijk. Alles wat ik in mijn hoofd bedenk, kan ik nu ook echt laten gebeuren op het podium,” zegt ze. “Dat het dan werkelijkheid wordt, vind ik heel bijzonder.”

En wie denkt dat ze 24/7 met muziek bezig is, heeft het mis. Buiten de spotlights is Emma ook gewoon een tiener die af en toe even wil opladen. Achter dit talent zit namelijk gewoon een nuchter meisje uit Maastricht.

De theatertour is een grote stap, maar voor Emma voelt het vooral als het begin, ze heeft namelijk nogal wat plannen. “Ik wil heel graag een eigen album uitbrengen met mijn eigen muziek,” zegt ze. ‘’Ik wil het liefst nog meer shows. Misschien ooit een rol in een musical. Het podium van het Eurovisie Songfestival is ook een grote droom. Ik heb eigenlijk het probleem dat ik alles leuk vind, dus ik heb heel veel dromen.” En als een 17-jarige artiest met een chronische ziekte bijna dertig theaters door Nederland kan laten vollopen met haar verhaal, dan zijn haar dromen misschien wel minder ver weg dan je zou denken.