De reden is niet drama bij Red Bull, niet stiekeme ruzie in de garage en ook niet een plotselinge aanval van luxeproblemen. Het zit hem in iets veel fundamentelers, en dat zijn de nieuwe regels. Als Max Verstappen ergens allergisch voor lijkt, dan is het wel een raceauto die meer met energiebeheer bezig is dan met vol gas jagen.

Verstappen heeft er naast Lando Norris geen geheim van gemaakt dat hij moeite heeft met de koers die de sport inslaat. De nieuwe 2026 regels, met een volledig hertekende powerunit en een veel grotere rol voor elektrische energie, maken van F1 volgens hem iets dat steeds verder afdrijft van puur racen. Hij noemde het al eerder “Formula E on steroids” en liet ook in China merken dat hij er niet bepaald warm van wordt. Zijn boodschap is helder: als het allemaal meer voelt als rekenen dan als racen, dan verdwijnt de lol. Verstappen zegt niet dat hij zijn team zat is of dat Red Bull hem niet meer bevalt. Het probleem zit dus veel dieper.

Hij was opvallend openhartig tegenover BBC Sport. Natuurlijk kun je veel verdienen, natuurlijk kun je in de spotlight blijven staan, maar Verstappen lijkt zich steeds nadrukkelijker af te vragen of dat nog genoeg is als het vuur er niet meer helemaal is. Meer thuis zijn, meer tijd met familie en vrienden, en vooral niet elke dag het gevoel hebben dat je tegen de sport zelf aan het vechten bent.

Ook opvallend is hoe nuchter hij daarin blijft. Verstappen doet niet alsof hij alleen maar in een auto stapt als hij zeker weet dat hij wint. Hij weet heel goed dat er ook periodes kunnen zijn waarin je genoegen moet nemen met P7 of P8. Dat is niet zijn grootste probleem. Het probleem is dat zelfs dat soort gevechten voor hem niet meer vanzelf leuk voelen als de basis van de auto en de regels niet kloppen met wat een racer wil doen. Dat maakt deze uitspraken extra spannend, want dit klinkt als iemand die heel serieus nadenkt over de vraag hoe lang hij dit nog wil blijven doen.

Dat Verstappen hierover begint, doet in de Formule 1 meteen meer dan alleen wat wenkbrauwen optrekken. De verhalen uit Nederland, onder meer via De Telegraaf, voedden al eerder de speculatie dat hij weleens eerder zou kunnen afhaken. En dan krijg je vanzelf een paddock die begint te fluisteren, terwijl iedereen officieel rustig probeert te blijven.

Toto Wolff liet al weten dat hij Verstappen niet uit de Formule 1 wil verliezen. Begrijpelijk natuurlijk, want een sport zonder Verstappen is een stuk minder sexy. Ook andere coureurs herkennen zijn frustratie. Lando Norris sloot zich in feite aan bij het gevoel dat de nieuwe regels het racen niet per se leuker maken voor de mannen achter het stuur. De fans vinden spektakel belangrijk, maar wat als de coureurs zelf zich steeds minder uitgedaagd voelen op de juiste manier?

Verstappen zit daarbij in een merkwaardige positie. Zijn contract loopt wel door tot 2028, maar een contract is geen emotionele garantie. Als iemand als hij zich afvraagt of het nog wel de moeite waard is, dan weet je dat dit geen standaard gerucht is dat na een weekend weer verdwijnt.

Natuurlijk blijft er altijd een andere lezing mogelijk. In de Formule 1 is een stevige uitspraak soms ook gewoon een flinke schop tegen de deur. Coureurs sturen vaker een signaal naar de sport als ze vinden dat de koers niet deugt. Verstappen is niet bepaald iemand die zijn mening netjes in een la stopt en er vervolgens acht weken niet meer naar omkijkt. Alleen, zelfs als dit een waarschuwing zou zijn aan de sport, blijft de ondertoon serieus. Hij heeft het niet over een dipje, maar over motivatie. Niet over een kapotte auto, maar over een kapotte beleving.