Wat is ICE? De dienst die in de VS voor massale protesten zorgt

Op 7 januari 2026 werd Renee Nicole Good, een 37-jarige moeder van drie, door een agent van de Amerikaanse immigratiedienst ICE (Immigration and Customs Enforcement) dodelijk neergeschoten tijdens een actie van die dienst in het zuiden van Minneapolis. Het incident vond plaats vlakbij Powderhorn Park, niet ver van de plek waar vijf jaar eerder George Floyd werd gedood, een gebeurtenis die massale protesten en het wereldwijde Black Lives Matter-moment op gang bracht.

De precieze details van wat er gebeurde, zijn onderwerp van fel debat. Lokale leiders en protesteerders beweren dat de video-opnamen niet laten zien dat Good enige echte bedreiging vormde, terwijl federale functionarissen zeiden dat de agent handelde uit zelfverdediging nadat haar auto op hen af leek te rijden.

Toch grijpen veel mensen, ook buiten Minnesota, deze gebeurtenis aan als symbool van iets groters. Demonstraties zijn niet alleen in Minneapolis gehouden, maar ook in steden als Austin, Seattle, New York en Los Angeles, vaak onder slogans als “ICE out for Good”.

ICE (Immigration and Customs Enforcement) is de federale immigratie- en douanedienst van de Verenigde Staten. Het werd opgericht in 2003 binnen het Department of Homeland Security en heeft als taken het opsporen, arresteren, detineren en zo nodig deporteren van mensen die de immigratiewet overtreden.

Waarom veel mensen tegen ICE protesteren, gaat om de manier hoe ICE dit doet. Vooral sinds het tweede presidentschap van Donald Trump is de dienst enorm uitgebreid ingezet, tienduizenden extra agenten, grootschalige acties in steden ver van de Mexicaanse grens en opsporingen die volgens critici vaak bruut, ongeduldig of slecht getraind verlopen.

Bovendien vereist de wet dat federal agents zich identificeren als ze iemand arresteren, maar in de praktijk worden ICE-agenten vaak gezien in gewone kleding, met maskers, onherkenbare voertuigen of zonder duidelijke badges. Dat wekt angst en verwarring bij gewone burgers (en zelfs advocaten en rechters), want hoe kun je weten of het om een echte agent gaat?

Sinds de dood van Good heeft de politiek het onderwerp snel naar zich toegetrokken. President Donald Trump en Vicepresident J.D. Vance hebben publiekelijk de Schietpartij verdedigd en benadrukken dat ICE nodig is om immigratiewetten te handhaven. Sommigen noemen dit een noodzakelijke daad tegen wat ze zien als “extreem links.”

Tegelijkertijd wijzen critici erop dat de wijze waarop ICE opereert, inclusief de training, tactieken en interne cultuur, mogelijk meer kwaad doet dan goed, vooral in gemengde rechtsgebieden als Minneapolis waar de herinnering aan politiegeweld nog vers is.

Zo lang ICE blijft groeien als instrument van migratie- en binnenlandse handhaving, zullen de spanningen blijven bestaan. Mogelijke toekomstige trends zijn dat nog meer protesten en landelijke bewegingen zich richten op immigratie-beleid, mogelijk gekoppeld aan bredere eisen voor politie- en federale hervormingen.

Ook zullen er juridische en politieke pogingen komen om te eisen dat ICE-agenten zich duidelijk identificeren en zich houden aan strengere regels omtrent geweld en arrestaties, zowel op federaal als lokaal niveau. Maar het duidelijkste gevolg is een verdere verschuiving in publieke opinie, waarin voor- en tegenstanders van strenge handhaving elkaar steeds meer polariserend blijven ontmoeten. In wezen staat de Verenigde Staten opnieuw een periode van discussie over macht, recht en veiligheid te wachten; eentje waarin ICE, om welke reden dan ook, centraal blijft staan.