Ali G is terug na twintig jaar, maar is de wereld nog wel klaar voor zijn politiek incorrecte humor?

Voor wie eind jaren negentig en begin jaren nul televisie keek, was Ali G een fenomeen. De Britse komiek Sacha Baron Cohen speelde een zelfverklaarde gangsta uit Staines die dacht dat hij alles wist, maar werkelijk geen idee had waar hij het over had. In Da Ali G Show interviewde hij politici, wetenschappers en andere prominenten met de meest absurde vragen. Het mooiste was dat zijn gesprekspartners lang niet altijd doorhadden dat ze voor de gek werden gehouden. In 2002 kreeg het personage met Ali G Indahouse zijn eigen bioscoopfilm. Daarna bleef het lange tijd stil rond de man die zijn gesprekken doorspekte met “respek” en “booyakasha”. Tot nu. Met Ali G: Who Iz I? keert Cohen niet alleen terug als acteur, maar maakt hij ook zijn regiedebuut. Vanaf 28 oktober is de film exclusief te zien op Prime Video in Nederland.

Het verhaal begint met een ontdekking die zelfs Ali G niet zag aankomen. Na twintig jaar chillen, blowen en rampetampen blijkt zijn vriendin Julie acht maanden zwanger. Er moet straks een kind worden onderhouden, dus besluit Ali zijn luie achterwerk van de bank te trekken en in Amerika zijn oude roem terug te winnen. Dat loopt uiteraard niet helemaal volgens plan. In de Verenigde Staten raakt hij verstrikt in een wereld van politieke tegenstanders, cultuurstrijd en mensen die zijn bestaan en dat van zijn ongeboren kind bedreigen. Cohen haalt daarbij zijn bekende aanpak weer uit de kast: fictieve verhaallijnen worden gecombineerd met situaties waarin echte mensen niet altijd weten dat ze onderdeel zijn van een grap.

Ook andere typetjes uit Cohens repertoire duiken op, waaronder Dr. Nira Cain-N'Degrocello en Erran Morad. Daarmee probeert de komiek niet alleen Ali G terug te brengen, maar ook de absurditeit van het huidige politieke landschap op de hak te nemen.

Ali G was altijd al een personage dat tegen heilige huisjes schopte. De vraag is alleen wie er precies het mikpunt van de grap is. Cohen heeft het personage oorspronkelijk bedoeld als parodie op witte jongeren die hiphop- en straatcultuur overnemen zonder daar veel van te begrijpen. Critici vinden echter al langer dat de overdreven straattaal, de nep-Jamaicaanse tongval en de verwijzingen naar zwarte cultuur ook kunnen uitpakken als kwetsende stereotypen.

Die discussie is in 2026 bepaald niet verdwenen. Integendeel: de wereld waarin Ali G ooit door nietsvermoedende politici heen prikte, is veranderd. Sociale media hebben de politieke provocatie naar een hoger niveau getild en de werkelijkheid levert tegenwoordig zelf genoeg bizarre momenten op. Daardoor vragen critici zich af of Ali G nog wel iets blootlegt, of vooral een oude grap opnieuw probeert te verkopen.

Ook de eerste recensies zijn kritisch. The Guardian vindt dat de film regelmatig de grens tussen satire en het bevestigen van stereotypen opzoekt, terwijl Variety de comeback weinig overtuigend vindt. De kritiek richt zich niet alleen op de gevoeligheid van de humor, maar ook op het verhaal: het personage zou sterker werken in korte, ongemakkelijke interviews dan als hoofdpersoon van een complete speelfilm.

Wie denkt dat de film uitsluitend wordt afgekraakt, heeft het mis. Een deel van de recensenten ziet nog steeds de komische kracht van Cohen. Time Out geeft de film drie van de vijf sterren en noemt het resultaat wisselvallig, maar benadrukt ook dat sommige grappen ronduit hilarisch zijn. De extreme stunts en ongemakkelijke situaties leveren volgens het Britse medium momenten op waarbij je bijna niet weet of je moet lachen of wegkijken.

Ook The Times is positief over de momenten waarop de humor daadwerkelijk raak is. Het verhaal mag dan dun zijn en niet iedere grap werkt, maar wanneer Cohen zijn timing goed inzet, kan de film volgens de krant nog altijd bijzonder grappig zijn. The Hollywood Reporter prijst eveneens zijn improvisatietalent, al vindt het medium dat de grappen over de volledige speelduur aan kracht verliezen.

Daarmee ontstaat een interessant contrast. Waar tegenstanders de film zien als een achterhaalde poging om te provoceren, zien voorstanders juist een komiek die weigert zijn scherpe randjes af te vijlen. De vraag is alleen of provoceren op zichzelf voldoende is. Een goede satire moet tenslotte meer doen dan mensen boos maken: er moet ook iets te ontdekken vallen achter de grap.

Dat hangt er waarschijnlijk vanaf wat je van Ali G verwacht. Wie hoopt op een terugkeer naar de legendarische interviews uit Da Ali G Show, kan teleurgesteld raken door de grotere verhaallijn. De kracht van het oorspronkelijke personage zat immers voor een groot deel in de spontane reacties van mensen die niet wisten dat ze werden beetgenomen.

Tegelijkertijd is het juist die ongemakkelijke, politiek incorrecte humor waarmee Cohen zich onderscheidt van veel andere komieken. Hij zoekt de grenzen op en laat het publiek zelf bepalen wanneer een grap omslaat in iets ongemakkelijks. Dat werkte vroeger regelmatig briljant, maar blijkt anno 2026 een stuk moeilijker.

Eén ding is duidelijk: Ali G is terug, maar zijn comeback is bepaald geen onomstreden triomftocht. Of je hem nu hilarisch vindt of compleet achterhaald, het personage zet opnieuw een discussie in gang over satire, stereotypen en de grenzen van humor. En misschien is dat precies wat Cohen wil bereiken. Of de grappen zelf daar goed genoeg voor zijn, moet je vanaf 28 oktober op Prime Video beoordelen.