Hij zocht steeds nieuwe vrouwen, maar vond steeds hetzelfde gevoel

Hij komt binnen met een vanzelfsprekendheid van iemand die al vaker applaus in ontvangst nam. Hij keurt de ruimte, heeft een mening over mijn parfum, trekt tergend traag zijn kostuumvest uit, en drappeert ze – nadat hij de mouwen zorgvuldig naar binnen heeft geplooid – over de rugleuning van een stoel. Toch zit er een behoedzaamheid in zijn blik wanneer hij zijn hulpvraag formuleert. “Ik hou gewoon van mooie vrouwen”, zegt hij.

“En ik hou van cliënten die ‘gewoon’ zeggen wanneer het eigenlijk ingewikkeld is”, antwoord ik. Hij schiet in de lach.

Jorg heeft sinds vijf jaar een relatie met Laura. Maar Jorg is “wat op haar uitgekeken”. En hij houdt van mooie vrouwen, voor wie nog niet mee is. Die twee criteria lijken hem voldoende om te rechtvaardigen dat hij sinds enkele maanden via een datingapp met andere vrouwen afspreekt, zonder dat Laura daarvan weet of ermee instemt. Ik vraag hem of ik wat vragen mag stellen. Hij antwoordt dat ik maar beter goede vragen stel, want hij ging al eerder in therapie en dat was kleuterschoolniveau. Bam! Ik bots tegen zijn lat, één waarbij ik rechtstaand de limbo onder kan dansen. Ik schakel en versnel: “Wanneer begint het?”

“Wat?”

Ik herhaal mijn vraag en vervang ‘het’ door ‘de drang’. Hij zwijgt.

“Hoe voel je je op het moment dat je begint te swipen?”

“Onrustig en eenzaam”, antwoordt hij eerlijk.

En daar zit ik dan, tegenover een charismatische man die zijn hart per ongeluk opent en mij – door de scheurtjes van zijn bravoure – uitnodigt om die warme, rode kamers te betreden.

Op de volgende vraag over hoe hij zich voelt na een verovering, gooit hij het woord ‘leeg’ op. We tekenen samen zijn cirkel: onrust – trigger – flirt – high – verovering – leegte – schaamte – belofte om te stoppen – verveling – onrust – herhaling.

Hij ziet het plots. Het systeem, zijn systeem. Er ontsnapt hem een diepe zucht.

Ik vraag of er ergens een pauze tussen kan die een andere uitkomst zou geven dan ‘leegte’ en dus ook ‘schaamte’. Hij weet het niet.

“Wat als je de cyclus nu eens doorbreekt vóór ‘flirt’?” Hij vraagt hoe. “Door juist niets te doen.”

Hij kijkt me aan alsof ik net zijn zuurstoffles heb dichtgedraaid. “Dan word ik knettergek”, geeft hij toe. Gek niet, denk ik, eerder radeloos.

“Hoe kan je dat ‘niets doen’ dragen zonder dat je iemand anders als pleister gaat gebruiken?” Hij peilt naar mijn strategie. Ik geef aan dat ik hem uitnodig om na te denken over iets waar hij onder lijdt en wat hij zelf niet kan stoppen. Ik zie zijn radertjes draaien en wat me ontroert, is dat hij wíl kijken, dat hij zichzelf niet langer met zijn impuls wil verwarren, dat hij aangaat wat er onder de jacht zit.

Hij weet nu wat hij zoekt: geruststelling, bevestiging, waardering en stilte. Maar hij vindt alleen rumoer. En seks, het dopamine-abonnement dat hem even optilt, maar hem nadien keihard tegen de grond smakt. Van dichtbij worden mooie vrouwen ook maar mensen.

“Waarom veroordeel jij mijn gedrag niet?” Nu is het mijn beurt om na te denken. “Wie is daarmee geholpen?”, schokschouder ik.

Overdag werk ik als relatietherapeut rond liefde en seks. 's Avonds schrijf ik er boeken over. Tussendoor maak ik Instagramvideo's waarin ik vintage seksadvies sloop. En ja, ik ben dol op mannen. Ik heb er drie grootgebracht, dus ik weet intussen ongeveer hoe ze werken. Ongeveer. In mijn praktijk ontmoet ik elke week mannen die veel zachter, moediger en gelaagder zijn dan het beeld dat we zo graag van hen schetsen. Deze column is er omdat mannen vaker worden beoordeeld dan begrepen.

Meer over Jaela Cole, check haar website en volg haar op Instagram.