Hij is misschien wel de grootste hiphopsheriff die Nederland rijk is. Is afkomstig uit het Verre Oosten en gaf generaties genoeg voer voor hun hoedenplank. Vorige week dropte hij samen met Dazzled Kid nog een nieuw album. We hebben het natuurlijk over Junte Uiterwijk, beter bekend als Sticks. Wij gingen hangen met de woordkunstenaar en spraken uitgebreid over school, fakkels, Rico, Volvo’s, rijkdom, Zwolle, bijzondere ontmoetingen en zijn tocht naar onafhankelijkheid.

School
Ik was een vrij serieuze leerling totdat ik erachter kwam dat ik toch vooral muziek wilde maken. Ik was niet zo’n skipper, ik was altijd aanwezig. Wel altijd moe en slaperig, maar dat zal wel met het blowen te maken hebben gehad haha. Ik heb alleen mijn havo afgemaakt. Ik ben meer een praktijkjongen. Het was vrij snel duidelijk dat ik verder wilde in de muziek.

Taal
In mijn familie was iedereen altijd al met taal bezig. Mijn moeder is lerares Nederlands. Mijn zus heeft Frans gestudeerd. Mijn opa was Frans leraar. Ik vind het leuk om er op mijn manier mee bezig te zijn. Ik was altijd bezig met teksten schrijven. Helemaal toen ik dingen als Extince en Spookrijders hoorde. De taal naar je hand zetten en dat op een beat en een ritme plaatst is de hele fun. Spelen met namen, met woorden, met mooie vondsten heb ik altijd tof gevonden. Het is een puzzel die je zelf maakt en nooit verveelt.

Schrijven
Bij elk nummer dat je schrijft leer je jezelf weer een beetje beter kennen. Ik vind het nu heel leuk om ogenschijnlijk zware onderwerpen op een luchtige manier te kunnen brengen. Ik ben niet zo van de grootse statements of de zwierige poëtische teksten. Meer dat uit de algehele houding van de muziek laat merken hoe je over het leven denkt. Niet dat je het zo expliciet aanstipt. Ik ben ook niet zo’n boodschaprapper.  Dat klinkt als snel negatief, maar zo bedoel ik dat niet. Bijvoorbeeld zo’n sterk nummer als Fresku over rap in Hilversum heeft gemaakt zou ik nooit kunnen schrijven. Ik vind het wel heel knap als je dat wel kan.

De eerste ontmoeting
Ik heb Rico voor het eerst in Hedon ontmoet. Daar had je hiphopfeesten die werden georganiseerd door de oudere hiphopgarde van Zwolle. Ik leerde hem kennen op zo’n hiphopfeest. Hij rapte, ik rapte. Blaxtar, de broer van Typhoon, was er ook bij. Het klikte vrijwel meteen. We hebben nummers uitgewisseld en gevraagd of hij een keer naar de studio wilde komen. Rico rapte eerst nog in het Engels, maar ik kon hem vrij snel overtuigen om over te stappen op het Nederlands.

Nieuwe standaard
We hadden vanaf het begin allebei heel goed voor ogen wat we wilden: een nieuwe standaard voor Nederlandse hiphop zetten. Extince was bijvoorbeeld heel goed, maar vrij vrolijk. Wij wilden gewoon wat hardere en rauwere shit neerzetten. Je had DuvelDuvel uit Rotterdam, dat vonden we heel tof.  Maar dat was weer anders als hoe wij het voor ogen hadden. Osdorp Posse was vrij houterig, echte Nederhop. Wat we in Amerika hoorden, dát wilden we naar Nederland brengen. De Ghost Face, Nas, Biggy, Jay-Z. Dat soort shit, maar dan in het Nederlands. We wilden rap maken doorspekt met woorden als skallemerbattes, fakkels etc. dat in Zwolle werd gesproken. Dat vonden wij tof en dat is basically wat we gedaan hebben.

Broer
Hij is een broer voor mij. Rico ken ik door en door en we zij door dik en dun. Allemaal clichés. Maar dit is echt een goede vriendschap. Tien jaar lang stonden we elk weekend drie keer met elkaar op de planken. We hebben allebei een totaal verschillende werkwijze. Daarom werkt het ook zo goed tussen ons. In real life, maar ook op platen. We werken als volgt: hij schrijft één tekst waar hij de hele week aan kan schaven. Ik schrijf in diezelfdeweek tien teksten en kies er één van uit. Maar allebei komt het op dezelfde hoedenplank terecht en is het van dezelfde kwaliteit. Omdat hij zo veel geduld heeft en ik zo in het moment duik hebben we het beste van beide werelden als we samenkomen.

Succes
We hebben véél meer bereikt dan we voor ogen hadden. Ik ga echt niet doen alsof ik de toprapper aller tijden ben. Maar wat wij hebben kunnen doen, mogen doen en dat daar zoveel publiek op afkwam en nu nog steeds, dat vind ik echt mindblowing. Het enige wat ik heb gedaan is een schriftje en een pennetje gekocht en jarenlang letterlijk elke dag geschreven. Samen met Rico. Blowen en raps laten horen aan elkaar.

Je suis Charlie
Vooral op het nieuwe album zijn het bijna Tweets. Rammen met oneliners. Daar zitten hele sterke vondsten tussen die veel zeggen over hoe ik in het leven sta. Bijvoorbeeld de zin: ‘Iedereen roept Je suis Charlie, maar liever niet op mijn releaseparty.’ Dat gaat over dat ik best wel naar vind hoe mensen zichzelf willen profileren aan de hand van zo’n tragedie. Het is fucking erg wat daar is gebeurd. Maar vervolgens gaan mensen hun avatar veranderen op Twitter, hashtags gebruiken enzovoort. Een groot deel daarvan is uit zelfprofilering. ‘Kijk mij eens aan de goede kant van de streep staan.’ Dat vind ik heel wonderlijk en daar erger ik me ook aan.

BN’er
Hiphop is in Nederland echt een industrie geworden. Je had vroeger nog niet dat er meerdere nummer 1 hits per jaar werden gescoord of rappers die tv-programma’s presenteren. Ik ben ook wel gevraagd voor een aantal programma’s. Maar ik hoef niet perse door de groene modder te rollen, sleutels te verzamelen of op een fort voor de Franse kust te bivakkeren. Bekende Nederlander? Ik moet er niet aan denken joh. Dat is gewoon niet mijn ambitie. Ik heb vaak genoeg de kans gehad dan had ik door kunnen stoten naar het BN’er-schap. Dat was misschien verstandig geweest als je kijkt wat je daar uit had kunnen halen. Maar laat mij maar bekend zijn om wat ik doe en niet bekend zijn omdat ze mijn hoofd ergens vaag van kennen.

Rijkdom
Ik heb alles wat ik me kan wensen. Voor mij is rijkdom tijd zelf in kunnen delen. Als ik volgende week naar New York wil dan kan dat. Er staat genoeg op de bank om dat te kunnen doen. En ik heb geen verplichtingen. Ik moet alleen de Herman Brood Academie een weekje afzeggen. Ik kan gaan en staan waar ik wil. Heel veel mensen kunnen dat niet zeggen.

Leeftijd
In Amerika zijn de Jay-Z’s, de Nasses, de Snoops allemaal de veertig al gepasseerd. Dat is hier nog ondenkbaar. Simpelweg omdat het genre nog niet zo oud is. Ik denk dat het aan mannen als Winne, Rico, Jiggy en mij is om te laten zien dat je ouder kan worden binnen de hiphop en ook nog echt toffe shit kan maken. Zonder dat je krampachtig probeert aan te sluiten bij wat er nu speelt of juist angstvallig probeert vast te houden aan wat ooit geweest is.  

Spaanse Vlieg
Favoriete albums van mijzelf? Wat een kutvraag. Ik heb twaalf albums gemaakt. Als ik moet kiezen ga ik voor Eigen Wereld, Great Minds en de laatste, Dazzled Sticks. Je laatste plaat is altijd je favoriet. Mijn favoriete tracks zijn Spaanse Vlieg van Fakkelteit, De Tunnel van Dazzled Sticks en Hoedenplank van Eigen Wereld. Die laatste is live altijd weer een knaller. Ik hou van liedjes waarvan je jezelf toffer voelt als je het hoort. Waardoor je wat met je kin omhoog gaat lopen. Of liedjes die je algehele dag wat beter maken.

Big2
De samenwerking met Big2 zat al heel lang in de planning. We hadden allebei een dag vrij en toen ben ik naar zijn studio gereden. We zijn gewoon een beetje muziek gaan maken. Daar is het nummer Waar Wacht Je Op uit voortgekomen. Dat vonden we zo’n toffe track dat we het gelijk hebben uitgebracht. Ik rap in die song ook ‘record wat, breng het uit de dag erop’. Als je dat zegt moet je het doen. Twan is een enorm goeie producer. Hij weet niet alleen hoe hij een beat goed in elkaar moet zetten maar ook hoe hij het geheel moet laten klinken. Qua raps is hij ook goed en hij kan een refreintje zetten. Hij is een echte allrounder. Ik zou meer met hem samen willen werken.

Zwolle
Als ik hier rondloop is het alsof ik door een collage van herinneringen loop. Dat is zowel positief als negatief. Zwolle is een leuke stad. Alles is er wat er moet zijn. Ik ben niet anders gewend. Maar dat is ook gelijk datgene wat me tegenstaat. Ik zou ook wel eens weg willen. Al is het maar om het feit dat je straks veertig bent, twee kinderen hebt en nog nooit wat anders hebt gezien dan Zwolle. Waarheen? Ik zou wel in Antwerpen of Rotterdam willen wonen.

Herman Brood Academie
Ik ben nu vijf jaar docent op de Herman Brood Academie. Een dag in de week geef ik de tweedejaars les. Het is tof om te doen. Ik ben niet zo’n docent van hoe ik het zeg moeten jullie het doen. Zij weten beter wat ze moeten doen dan ik. Ik kan hoogstens over mijn ervaringen vertellen. Ik ben daar niet om zieltjes te winnen. Ik ben daar om hun shit sterker te maken. Die hele opleiding is belachelijk succesvol. Van Martin Garrix tot Mister en Mississippi en van De Sluwe Vos tot Jebroer en Lil Kleine. Elk jaar heb je wel een paar namen die doorbreken.

Volvo
Ik hou van horloges en ik hou van auto’s. Elk jaar ruil ik m’n auto wel weer in voor een nieuwe. Dat is gewoon liefhebberij. Ik heb heel lang liefde voor Volvo gehad. Dat zwevende middenconsole vind ik schitterend. Ik rijd nu in een zwarte V40. Daarvoor had ik zo’n XC60. Fantastisch, maar qua kosten vond ik het niet waard. Maar tegenwoordig neig ik een beetje naar BMW. Ik wil een 3-serie met een dikke motor erin.

Kokkerellen
Ik vind koken fucking fantastisch. I love it. Mijn specialiteit? Ik denk dat ik mijn mean ass tofu met lenteui en rijst. Die werkt altijd. Verder kan ik een hele goede roti maken. Met veel pompoen en aubergine. Ik maak er ook foto’s van zodat ik bijhoud wat ik allemaal maak. Koken is echt een hobby.

Relativeren
Je moet jezelf niet te serieus nemen. Dat gebeurt te weinig. Het wordt al heel snel komisch als mensen zichzelf heel erg serieus nemen. Als je het een beetje in perspectief plaatst dan doet bijna niks er echt toe. Maar als je teveel op die manier in het leven staat dan ga je jezelf kapot relativeren en dat is ook niet goed. Ik probeer die balans te zoeken. De hiphopgame moet je ook niet te serieus nemen. Er is veel meer in het leven! Dat ik meer hobby’s heb maakt dat ik rap gewoon voor de fun kan doen en dat het daarom ook fris blijft.

Kamperen
Ik heb tien keer op Lowlands gestaan, maar ik ben nog nooit als bezoeker naar Lowlands geweest. Ik moet er niet aan denken. Ik kampeer niet. We zijn niet als mensheid zo ver gekomen, met al die mooie hotels en shit, om vervolgens terug te gaan om soep te koken voor je eigen tentje en met z’n allen gezamenlijk naar de plee te gaan. Ik vind het een belediging naar alle generaties voor ons die hard hebben gewerkt om een bepaalde standaard neer te zetten.

Toeren
De laatste keer dat ik heb getoerd is toch alweer dik twee jaar geleden. In januari en februari willen we Dazzled Sticks gaan promoten en optreden. En in 2016 gaan Rico en ik met vijftien jaar aan materiaal door het land toeren. Dat begint 18 maart in de HMH. We gaan sowieso van elke plaat iets laten horen, maar ik kan ook niet wachten om zo’n Waar Wacht Je live te spelen. Op Lowlands hadden we maar een uur, dan moet je heel veel skippen. Nu kunnen de mensen zeker twee uur aan muziek verwachten. Het wordt heel tof.

Ronald Goedemondt
Ik wil heel graag nog een keer met Ronald Goedemondt samenwerken. Daar ben ik echt fan van. Ik heb een goed contact met hem. Ik ben eens naar een try-out van hem geweest in Arnhem, waarbij ik hem een stapeltje cd’s en m’n e-mailadres heb gegeven. Ik waardeer heel erg hoe hij in het leven staat. Hoe hij relativeert. Zijn zelfspot. Hoe hij zichzelf niet te serieus neemt. Af en toe bellen we en praten we even bij. Hoe die samenwerking er precies uit moet zien weet ik ook nog niet. Daarom is het nog niet gebeurd.

Begrafenis
Tjeerd (Dazzled Kid) en ik hebben elkaar op een bijzondere wijze ontmoet. We werden beiden gevraagd om te spelen op de begrafenis van een jongen die veel te vroeg is overleden. Mij werd gevraagd Spaanse Vlieg te doen. Maar beats vond ik niet gepast op een begrafenis, dus ik zocht een gitarist. Via Kees de Koning kwam ik bij Tjeerd terecht. De ochtend van de begrafenis heb ik hem voor het eerst ontmoet. Met iemand op een podium staan is al vrij naakt. Maar om op een begrafenis te spelen is wel heel intens. En dan met iemand die je niet kent. Het klikte heel goed. Daarna hadden we afgesproken om Spaanse Vlieg in de studio op te nemen voor de nabestaanden als een soort eerbetoon. In de studio kwamen we erop om daarnaast nog meer nieuwe shit te maken. Dat had Sebas, de jongen die is overleden, helemaal mooi gevonden. Daar is Dazzled Sticks uit gerold. Zo’n ontmoeting kan je niet bedenken van tevoren.

Drugs
Ik heb helemaal geen behoefte meer aan fakkels. Het is officieel over. Dat zeg ik nu eigenlijk voor het eerst. Ik had nog wel eens dat ik zo nu en dan een jointje wilde roken. Maar ik heb er geen behoefte meer aan en het past niet meer in mijn leven. Ik ben sowieso op een tocht om onafhankelijk van alles te worden. Dat is best wel tricky. Door alles uit te schakelen wat jou beïnvloedt. Dat gaat van geen Twitter en Instagram meer, tot het vermijden van slecht voedsel tot geen alcohol. Al is dat laatste een weddenschapje met Rico. Maar ik ben wel benieuwd wat er gebeurt als je nergens meer afhankelijk van ben.

Dazzled Sticks
Op de plaat hoor je een hoop relativering van de chaos die ik elke dag meemaak. Ik hoop dat mensen er ook om kunnen lachen maar tegelijkertijd horen hoe ik in het leven sta. Dat vind ik er ook erg goed aan gelukt: ik heb mezelf nog niet eerder zo gehoord. Tjeerd heeft een hele frisse benadering van hiphop. Hij is producer in een hele andere zin. Hij ging echt kloten met muziek. De plaat is heel losjes, ook wel opbeurend, maar wel echt Sticks.

Download hier gratis (of voor een donatiebedrag, wel zo vriendelijk) de laatste plaat Dazzled Sticks 

De favorieten van Sticks
Muziekalbum: The Compton van Dr.Dre.
Maaltijd: Linguine met pesto, garnalen, witte wijn uit de oven. Een recept van mijn vriendin.
Serie: The Sopranos. All time classic.