Levenslessen van Maximillion Cooper, oprichter van de Gumball Rally

koen 14 sep 2014 Machines

Hij werkte in de bouw, werd een beetje bekend als Armani model, maar wist pas echt beroemd te worden als de oprichter van de een van de vetste autorally’s ter wereld: de Gumball 3000. Maximillion Cooper is best wel een held. Hoe the fuck heeft ‘ie dat allemaal gefixt? De 41-jarige Britse zakenman aan het woord.

Toen ik probeerde mijn eerste raceteam te kopen had ik niet genoeg knaken. Op dat moment had ik er al een aantal racejaren opzitten en werkte ik ook in de mode-industrie. Ik had in die tijd al een te gekke groep aan vrienden, kennissen en dergelijke om mij heen verzameld. Eén van die gasten waar ik voor racete was de baas van een bank en had geld zat. Ik ben naar hem toe gegaan met een visie om het coolste raceteam op te richten met een dikke rock’n roll uitstraling. Formule 1 was op dat moment een vrij vruchteloze sport, te degelijk. Ik wou wat meer bravoure toevoegen aan de sport. De sfeer van skateboarding en muziek moest de zakelijke saaiheid van de sport overschaduwen.

Ik heb getracht verschillende manieren te bedenken om onder snelheidsboetes uit te komen. Een van de manieren die daadwerkelijk gelukt is, was om de desbetreffende agent een rondje te laten rijden in mijn auto. Volgens mij reed ik die dag in een zwarte Lamborghini Murciélago met vol vermogen door een 80-zone in Death Valley, California. Een ritje in mijn Lambo en de snelheidsovertreding was verdwenen.

Mijn ma rijdt nog steeds in de Morris Minor die ze nog heeft van toen ik kind was. M’n pa heeft z’n hele leven nog nooit in een auto gereden.

Mijn ouders hadden weinig geld, maar zij hebben wel een fantastisch leven gehad in hun pittoreske huisje in het buitengebied. Zij hebben nooit een standaard negen tot vijf baantje gehad. Mijn pa was drummer, hij vulde zijn eigen tijd in. Er was nooit iemand die zei ‘je moet dit of dat doen’. Ze hebben mij duidelijk gemaakt dat het niet erg is om tegen de stroom in te gaan en mijn eigen weg te kiezen.

Onze familievakanties waren tripjes in mijn moeders auto naar Italië. Op de heen- en terugweg kamperen met mijn drie zusjes. Dat waren mijn eerste ervaringen met roadtrips. Je kunt wel stellen dat daar de Gumball is geboren.

Tussen m’n 11e en 16e werkte ik in de bouw. Ik had altijd de drang om geld te verdienen. Ik had tenslotte geld nodig om een vette wagen te kopen.


Als je mij zou vragen wat ik zou willen worden toen ik tien jaar oud was, had ik profvoetballer gezegd. Op mijn veertiende wilde ik skateboarder worden, toen ik zestien was racecoureur. Ik had verschillende dromen en ik heb ze allemaal deels voltooid. In alledrie de sectoren ben ik min of meer betrokken.

Aan het einde van mijn tienerjaren ben ik gevraagd om model te worden. Ik deed een tv-advertentie in Amerika wat mij $150.000 opleverde. Als je op die leeftijd zo’n smak met geld krijgt dan zet dat je leven op z’n kop. Ik werkte voor merken als Armani. Ik vroeg aan Giorgio zelf of hij mij een referentie wilde geven. Dat deed hij. Het leverde mij een baan op bij Voque, waar ik de assistent werd van de fashiondirector. Ik denk niet dat je kunt discussiëren met een referentie van de fashionking himself, of wel?

Where The Wild Things Are is mijn favoriete boek. Het verhaal gaat over de gefantaseerde avonturen van een jongetje, die koning wordt in zijn eigen droomwereld. Het jongetje heet toevallig ook Max. Vroeger kreeg ik dat boek elke verjaardag wel drie of vier keer.

Elke gast moet minimaal een keer in zijn leven in Stockholm gefeest hebben. Veel van onze gekste feesten hebben daar plaats gevonden. Die Zweden gaan helemaal los.

Beroemdheden zijn berekender dan jij je kunt voorstellen. Die dikke fles champagne die voor ze op tafel staat is hoogst waarschijnlijk gevuld met water. Aan de andere kant, Pritchard en Dainton, van het MTV programma ‘Dirty Sanchez’, feesten als gekken. Zij kunnen een ruimte binnenlopen en de hele tent op z’n kop zetten.

Geld is geen garantie voor het dikste feest op aarde. Het gaat er om dat je een vette groep mensen bij elkaar brengt.

Een relatie onderhouden is lastig als je alleen maar aan het werk bent. Ik spendeer lang niet zoveel uren met mijn kinderen en ouders als ik zou willen. Dat is een grote opoffering. Ik zou graag bij alle voetbalwedstrijden en schoolmusicals van m’n kinderen aanwezig zijn, maar dat lukt simpelweg niet.

Het maakt niet uit hoe diep het dal is, als je de bodem hebt geraakt, kan het alleen maar beter gaan. Je krijgt vanzelf wel weer een keer de wind mee. Het ontbeert een hoop mensen aan ambitie op dit moment, maar ambitie en een sterke drive zijn ontzettend belangrijk wil je slagen in het leven.

Ik draag altijd een zonnebril omdat ik weinig slaap. In de jaren 90 was ik 24/7 aan het stappen.Ik had altijd een zonnebril op omdat ik vermoeid was. Ik ben er een beetje in blijven hangen en het is nu min of meer mijn handelsmerk geworden.


Foto: Robin Mellor

Reageer op artikel:
Levenslessen van Maximillion Cooper, oprichter van de Gumball Rally
Sluiten