Halo 5 review – 343 drukt zijn eigen stempel

wpk-admin 29 okt 2015 Entertainment

Met Halo 4 overwon 343 Industries de eerste horde: in de voetsporen van Bungie treden met een kwalitatief goede game. Toch kleurde de destijds kersverse ontwikkelaar soms iets te braaf binnen de lijntjes die zijn voorganger had uitgetekend. Halo 5: Guardians is duidelijk anders. Zowel wat campaign als multiplayer betreft maakt 343 Industries met deze game de serie zich definitief eigen, al zijn invloeden van andere multiplayerhits duidelijk zichtbaar. Denk daarbij aan richten met het vizier en versneld een kant op dashen. Daarop is ook het besturingsschema aangepast, wat Halo 5 aanmerkelijk sneller en dynamischer maakt.

Chaotisch feesten in Warzone
De multiplayermodus is verdeeld in twee duidelijke hoofdmodi: Warzone en Arena, die ontzettend van elkaar verschillen. Warzone is een ontzettend spectaculaire, maar chaotische modus voor maximaal 24 spelers. Het is nog het beste te omschrijven als een combinatie van Assault en Territories. Aanvankelijk is het de bedoeling meerdere controlepunten te veroveren, maar als één team alle punten bezit, kunnen ze doorstoten naar de thuisbasis van het andere team, om daar een generator te vernietigen. Als dat lukt, resulteert dat in een directe overwinning.

In de praktijk is Warzone niet zo simpel. Computergestuurde Marines verdedigen veroverde controlepunten, terwijl ook Covenant en Prometheans zich in het strijdgewoel mengen en voor extra dynamiek zorgen. Het team dat sterke computergestuurde vijanden verslaat, kan namelijk rekenen op een flinke smak extra punten. Spelers kunnen hun persoonlijk vergaarde punten bovendien weer omzetten in extra Requisitions, zoals een Mantis of Scorpion Tank (die je overigens wel weer moet hebben vrijgespeeld met een Requisition Pack, een soort boosterpack dat je verdient op basis van je algehele prestaties online). Voertuigen van dat kaliber hebben weer een enorme impact op het spelverloop, mits ze bestuurd worden door bekwame spelers, maar aangezien je een Mantis echt moet verdienen, zit dat meestal wel goed.

Het gevolg is dat ieder potje Warzone tot de allerlaatste seconden even chaotisch als onvoorspelbaar is. Het kan zomaar voorkomen dat je team alle controlepunten bezit en bezig is aan een opmars naar de generator, maar dat je toch de pot verliest omdat het andere team een sterke eindbaas verslaat. Het komt ook voor dat potjes zich volledig centreren rondom één bunker, die om de zoveel tijd van eigenaar wisselt. Warzone leent zich door zijn onvoorspelbaarheid perfect voor ontspannen en ongegeneerd knallen, maar het is frustrerend voor controlfreaks en puristen.

Toon je skills in Arena
Aan het andere uiterste van het spectrum zit Arena, een heel compacte modus voor maximaal acht spelers. Waar explosies en chaos de boventoon voeren in Warzone, zijn het welgemikte headshots en succesvolle assassinations die beslissend zijn in Arena.

Het is compact, snel, actievol en waanzinnig competitief. In kleine teams van vier tegen vier worden klassieke modi als Slayer en Capture the Flag gespeeld. Iedereen begint met dezelfde wapens, waardoor de reflexen en skills er de dienst uitmaken. De levels zitten zoals we van Halo gewend zijn vol slimme hoekjes, doorkijkjes en hoogteverschillen, waardoor zichtlijnen even gemakkelijk ontstaan als dat ze gebroken worden. Arena is daardoor in grote lijnen de multiplayermodus die je kent en verwacht van Halo, maar door de snellere gameplay is het stukken intenser dan wat je gewend bent. Arena draait om de pure vaardigheden van de speler en dat maakt het de perfecte tegenpool van Warzone.

Campaign voor vier online spelers
De schaalvergroting van Warzone en het snelle, tactische samenspel uit Arena komen samen in de campaign van Halo 5: Guardians, die helemaal is ingericht voor vier spelers. Let wel: vier spelers die online spelen. Splitscreen coöp is verdwenen. Dat betekent dat bankkameraadschappen die soms meer dan tien jaar geleden zijn ontstaan ten einde komen, wat extra bitter is nu de game zo duidelijk bedoeld is om samen te spelen.

Omgevingen zijn ruimer opgezet en er zijn meer vijanden. De nieuwe Promethean Soldiers kunnen bovendien teleporteren over korte afstanden, wat het tempo van de game verhoogt. Het is dus zeker op de hogere moeilijkheidsgraden maar goed ook dat er altijd nog drie Spartans aanwezig zijn, ook als er offline wordt gespeeld. Er zijn zelfs basale commando’s uit te delen (in coöp kan alleen de teamleader dat). Die reiken niet verder dan ‘ga daarheen’ of ‘richt je vuur op hem’, maar het is genoeg om sterkere vijanden af te leiden of een groepje vijanden te flankeren . Veel meer vragen we niet tijdens een hectisch potje aliens uitroeien. Dit is Halo, geen Rainbow Six.

Ondanks de veranderingen verloochent Halo 5 zijn roots namelijk niet, afgezien van dat de splitscreen coöp geschrapt is dan. Zelfs de grootste gevechten zijn te tackelen met de heilige drie-eenheid: schieten, slaan en granaten gooien. De schietactie wordt bovendien in een goed ritme aldoor afgewisseld met rustmomenten, of levels waarin je een voertuig bemant.

Progressieve resolutie
Met actie die zo erg leunt op snelheid en reflex is het fijn dat Halo 5: Guardians op een stabiele 60 frames per seconde loopt. Om dat te bewerkstelligen, levert Halo 5 helaas wel op een ander vlak in. Terwijl veel games een standaard resolutie hebben en de framerate soms schommelt, draait 343 Industries dat juist om en introduceert een ‘progressieve resolutie’.

Dat is een zegen en een vloek. Als de actie echt uit de klauwen dreigt te lopen zijn we iedere keer weer blij met de hoge framerate, maar op een aantal momenten tijdens de campaign belt 2004 dat het zijn resolutie terug wil. Daar komt nog eens bij dat sommige omgevingen in de campaign door die schaalvergroting soms wat kaal en leeg ogen, waardoor Halo 5 lang niet altijd die visuele topper is die je zou verwachten van een game van dit kaliber.

Jagen op de waarheid als Locke
Daarentegen kent Halo 5 ook nog genoeg momenten waarin wonderlijke buitenaardse locaties en ontzagwekkende Forerunner-bouwsels wél schitteren in al hun pracht. En ook niet onbelangrijk voor de fans: het verhaal stelt absoluut niet teleur. Centraal in het verhaal staat de strijd tussen Master Chief en de nieuwe Spartan Locke, die vorig jaar werd geïntroduceerd met de miniserie Halo: Nightfall. Chief negeert samen met zijn Blue Team orders en Fireteam Osiris, onder leiding van Locke, wordt achter Blue Team aan gestuurd. Die strijd is iets minder spectaculair dan Microsofts grote mediacampagne doet vermoeden, omdat de nadruk eigenlijk niet zo ligt op het op elkaar jagen. Wel zorgen de twee vervlochten verhaallijnen voor een goede spanning. Door de opzet blijft het namelijk lang onduidelijk wie nu wel en niet te vertrouwen is. De afwisseling zorgt bovendien voor enkele cliffhangers, die het moeilijk maken de controller neer te leggen.

Het is daarom soms jammer dat je niet om beurten met Chief en Locke speelt. Ongeveer een kwart van de game speel je uiteindelijk maar met Chief, de rest van de game bedien je Locke. Locke en co. worden gelukkig met een spetterende opening gelijk sterk geïntroduceerd, waardoor Chief veel minder gemist wordt dan in Halo 2 het geval was. Chief krijgt een missie later overigens ook een perfecte entree, onder begeleiding van de traditionele Halo-muziek die direct een sentimentele snaar raakt. 343 weet tussen alle fanservice door ook nog eens een goede fundering te leggen voor de toekomst van de serie, zonder dat de game net zo open en onbevredigend eindigt als Halo 2. Halo zit nu zowel wat verhaal als wat gameplay betreft definitief op de weg van 343 Industries, en dat is een goede weg.

Conclusie en beoordeling
343 Industries toont met Halo 5 aan dat het durft te vernieuwen. Vooral in Arena is goed zichtbaar hoeveel sneller en preciezer Halo 5 speelt, terwijl de campaign en Warzone de grootschaligheid van de serie tentoonstellen. Ondertussen voelt Halo dankzij de drie-eenheid van schieten, slaan en granaten gooien nog altijd net zo vertrouwd als de afgelopen vijftien jaar. Los van het gebrek aan lokale multiplayermogelijkheden hebben Halo-fans hebben weinig om ontevreden over te zijn. De campaign richt zich dan wel meer op Locke dan op Chief, maar de nieuwe Spartan wordt goed neergezet en dat maakt het verhaal tussen de twee hoofdpersonen boeiend tot het einde. Het is daarom helemaal niet erg dat het verhaal ook gelijk de loper uitrolt voor een vervolg, want 343 Industries bewijst dat het de serie inmiddels eigen heeft gemaakt en een goede weg in is geslagen.

+ Snelle en precieze gameplay Geen splitscreen coöp
+ Stabiele en hoge framerate ‘Progressieve’ resolutie is soms wel erg laag
+ Multiplayermodi Warzone en Arena zijn twee perfecte tegenpolen Grotere campaign-omgevingen soms kaal en leeg
+ Spannend verhaal vol fanservice  

 

Cijfer: 8½

Voor meer reviews en het allerlaatste gamenieuws, check: www.insidegamer.nl

Reageer op artikel:
Halo 5 review – 343 drukt zijn eigen stempel
Sluiten