‘Eerie’ is in de eerste instantie het woord waarmee je Crimson Peak het beste kan omschrijven. Bij gebrek aan iets beters is ‘spookachtig’ bij benadering wel de beste vertaling hiervan. Het was mooi geweest als deze beschrijving gedurende de hele film zou blijven hangen, maar op een gegeven moment komen er andere woorden en zinnen omhoog. Dingen in de trant van ´Ze zullen toch niet…´gevolgd door ´Oh nee, dat méén je niet!´ en daarna ‘Oh ja, natúúrlijk!´ Dit zou je kunnen opvatten als kreten van pure verrassing en verbazing, maar dan lees je ze verkeerd…

Crimson Peak is het soort spookverhaal dat de meeste Filmfans al wel een keer eerder hebben gezien. Gelukkig weet de fantastische setting, de sterke performances van een paar van de beste acteurs van dit moment en een ‘eerie’ atmosfeer de onwelkome herkenbaarheid het grootste gedeelte van de film te verhullen. Maar net zoals Guillermo del Toro’s Pacific Rim is het wederom meer stijl dan inhoud, maar dan gelukkig met interessantere personages… en CGI-spoken in plaats van mecha’s en monsters.

Check de hele review op filmfan.nl