FHM x ADE: interview met Rutger Geerling, de beroemdste partyfotograaf ter wereld

thomas 15 okt 2015 Entertainment

Met meer dan 2.000 artiesten die optreden op 350 verschillende events verspreid over vijf dagen is het Amsterdam Dance Event het grootste club festival op het gebied van elektronische muziek. Van woensdag 15 tot en met zondag 18 oktober staat onze hoofdstad in het teken van ADE. Dat laat ook FHM niet onopgemerkt voorbijgaan. In een drieluik van interviews spreken we met drie verschillende belangrijke spelers binnen de elektronische muziek. Een organisatie, een DJ en een fotograaf. We trappen de af met Rutger Geerling. De bekendste partyfotograaf ter wereld.

Rutger! De afgelopen twee weken ben je weer druk op pad geweest zagen we…
Ja, ik ben net vanochtend terug gekomen. Ik was eerst in Tokyo en daarna ben ik doorgegaan naar Tomorroworld in Atlanta. Het waren twee drukke maar leuke weken, vooral Tomorrowworld was weer een bijzondere ervaring. Dat kwam vooral door het weer, want het had de hele week geregend. Door het slechte weer was het nogal grauw en dat merk je aan het beeld. Ook de sfeer is dan iets anders, wat minder uitbundig Amerikaans als je gewend bent. Maar uiteindelijk is het een mooi weekend geweest met als afsluiter een waanzinnig goede Armin van Buuren.

Hoe was deze festivalzomer?
Het is weer een heel mooi jaar geweest. Ik begon dit jaar al in februari in Zuid-Afrika. De locatie was super en het licht was prachtig. Een week later was ik op het Ultra Music Festival in Buenos Aires, één van mijn favoriete plekken om heen te gaan. Het Argentijnse publiek is het meest fantastische publiek op aarde. 40.000 compleet uitzinnige mensen die helemaal los gaan. Kippenvel. Voor de rest ben ik natuurlijk op alle grote feesten in Nederland geweest, op het Ultra Music Festival in Miami en ook steeds meer in Turkije. In Turkije kan ik goed merken dat mensen mij steeds beter gaan leren kennen en dat komt vooral door social media. Sowieso word ik steeds meer herkend. In India stonden bijvoorbeeld veertig mensen mijn naam te scanderen, en stond er iemand in het publiek met een bord met de tekst ‘Rutger, Shoot Me!’ Dat is toch wel heel bizar, maar het geeft ook een kick.

Maar jij leidt dus eigenlijk net zo’n rocksterrenleven als alle wereldberoemde dj’s…
Een beetje wel. Ik merk dat er op dat punt veel veranderd is, en dat komt denk ik ook doordat ik moeite heb gedaan om mijzelf als artiest te promoten en mijzelf als een merk neer te zetten. Ik wil gezien worden als iemand die Avant-garde is in de dance industrie, en als iemand die nieuwe dingen probeert. Ik wil gewoon altijd super mooi beeld van hoge kwaliteit leveren. Een voordeel is dat je nu een stuk benaderbaar bent en dat mensen je direct kunnen benaderen. Het is nu een stuk minder anoniem en dat geeft mij veel energie en is een stimulans om nieuwe dingen te doen. Ik kan nu echt merken dat ik een fanbase begin te krijgen en dat is best bijzonder.

Is dat ook hoe jij je onderscheid van de rest? Dat je anders bent dan de rest en dat je altijd op zoek gaat naar die momentjes om zo unieke plaatjes te krijgen?
Ja, ik denk dat mijn foto’s anders zijn omdat ze een verhaal vertellen. Dat is iets dat mij uniek heeft gemaakt. Mijn doel is altijd om doormiddel van een serie foto’s de sfeer van het festival te pakken. Mensen moeten denken ‘Wauw! Was ik daar maar bij geweest’. En iedereen die er bij was moet denken ‘Ja, zo was het!’. Dat gevoel proberen op te wekken is iedere keer weer een uitdaging. Ik zie het als een puzzel. Ieder stukje van de puzzel is een andere soort foto, zoals: een foto van de dj, een foto van het publiek, een confettimomentje, iemand met vermoeide voeten en ga zo maar door. Bij elkaar vormen alle stukjes het beeld van het feest. Als me dat lukt ben ik gelukkig, en heb ik mijn werk goed gedaan.

Je bent dus flink druk geweest en hebt aardig wat landen bezocht, maar heb je net als de dj’s ook een eigen privéjet om overal te komen?
Haha nee, maar ik vlieg wel af en toe mee met dj’s. Afgelopen zomer ben ik nog met Armin mee geweest en dat is toch wel heel relaxed. Helaas moet ik het meestal doen zonder privéjet of businessclass, maar gelukkig drink ik regelmatig een champagne in een vijfsterren hotel. Dat is wel bizar. Op het ene moment sta ik op het podium een glas champagne te drinken met Hardwell en een dag later moet ik mijn kinderen om 8 uur naar school brengen.

Dat is inderdaad wel maf. Hoe ben je in dit wereldje terecht gekomen?
Ik ben eigenlijk een bestuurskundige en ik heb gewoon de universiteit afgemaakt, maar ik vond mijn studie gewoon niet zo heel leuk. Ik fotografeerde toen al veel en dacht: ik ga het gewoon een jaar proberen en zien of ik er van kan leven. Ik wist dat als ik het niet zou proberen ik er mijn leven langs spijt van zou krijgen. Via een vriend van mij die een uitgeverij had kwam ik aanraking met een gabberblad, en zo ben ik in de muziekwereld gerold. Toen was er nog niemand die echt serieus en voltijd zich bezig hield met dancefotografie. Omdat ik toen één van de weinige was heb ik heel snel een naam op kunnen bouwen.

Toen je begon wilde je met fotografie je boterham gaan verdienen, is dat een beetje gelukt?
Aan het begin lukte het echt maar ternauwernood, maar als je heel gedreven bent en iets doet waar je hart en ziel in ligt dan is dat niet zo erg. Ik moest elke cent bij elkaar sprokkelen om nieuwe apparatuur te kunnen komen. Gelukkig is dat nu wel anders en kan ik de vraag bijna niet meer aan. Ik sta tot aan 2016 helemaal volgeboekt. Ik mag niet klagen.

Je hebt in je leven ontelbaar veel festivals en feesten van dichtbij mogen beleven. Wat was het absolute hoogtepunt?
Dat is een festival ‘Distant Heat’ in Jordanië geweest. Wat het zo bijzonder maakte was de locatie, het was namelijk midden in de woestijn. Het was dus letterlijk de plek waar Lawrence of Arabia heeft gelopen. Het feest bestaat helaas niet meer. Dat is wel zonde want het is heel bijzonder om te feesten op een UNESCO werelderfgoed-locatie.

In 20 jaar heb je natuurlijk ontelbaar veel foto’s gemaakt. Wat is in jouw ogen je beste foto?
Ik ben iemand die veel werk van tevoren doet. Voor een festival probeer ik na te denken over hoe het beeld moet gaan worden. Op een festival in Miami zocht ik een foto die de sfeer goed liet zien. Ik had in mijn hoofd het beeld van een meisje met een Amerikaanse vlag. Toen ik rondliep zag ik dat er confettikanonnen klaar stonden en ik hoorde al aan de muziek dat het moment eraan kwam dat het los zou gaan. In het publiek stak een meisje met een Amerikaanse vlag die bij iemand op de schouders zat boven de massa uit. Ik stel mijn camera in en meteen gaat het kanon af en overal is gouden confetti. Dus in een zee van gouden snippers zie ik dat meisje er bovenuit steken met die vlag. Die foto die ik toen maakte is wel één van de mooiste foto’s die ik ooit heb gemaakt.


De favoriete foto van Rutger

Binnenkort komt je boek ‘This is my Church’ uit. Vertel!
Ja, we hebben mijn 200 beste foto’s van de afgelopen twintig jaar gekozen en samen gebracht. Met het boek wil ik mijn verhaal vertellen en mijn visie laten zien. Het laat zien in welke mooie wereld ik leef. Het is daarom ook meer dan een fotoboek geworden want er zit ook een verhaal bij. We hebben alle artiesten, belanghebbenden en organisatoren die je op de foto’s ziet gevraagd naar hun mening over de foto en wat hun verhaal er bij is. Ik ben daarvoor met de prints naar de grote dj’s zoals Armin van Buuren en Hardwell gegaan en gevraagd naar hun verhaal bij de foto. Daardoor is het denk ik een heel bijzonder en intiem boek geworden wat nog nooit eerder is gemaakt. Het combineert mooie beelden met een verhaal en geeft zo een kijkje in mijn bizarre wereld. Het maakt de dancewereld tastbaar, ook voor mensen die eigenlijk niet zo veel met dance hebben. Het is een ‘celebration’ van de dance wereld. Ik hoop althans dat het ook zo overkomt.

Je hebt voor je boek een selectie moeten maken uit al je foto’s, hoe pak je zo’n zware opgave aan?
We begonnen met een voorselectie van 35.000 foto’s die we in stappen hebben teruggebracht naar 200, en dat was echt een serieuze nachtmerrie. Het is denk ik het moeilijkste wat ik ooit gedaan hebt. Ze zeggen altijd ‘Kill your darlings’, maar dit was wel echt ‘Kill your darlings 2.0’. Van 35.000 naar 2.000 ging nog wel vrij gemakkelijk, omdat je per feest ongeveer vijf foto’s kiest. Van 2.000 naar 1.000 was echt het moeilijkste dat er is. Toen ik er 1.000 over had ben ik met de schrijver en de uitgever om tafel gegaan. Toen ging het heel snel want we waren het er vrij snel over eens welke foto’s wel en niet zouden werken. Uiteindelijk hielden we 350 beelden over en die hebben we als basis gebruikt voor het boek. Op dat punt hebben we gezegd ‘het is goed zo en we geven het aan de vormgever.’ Ik wist dat ik toen even afstand moest nemen, vertrouwen moest hebben in de vormgever en me er niet meer mee bemoeien. Na afloop heb ik nog een paar aanpassingen gedaan, maar je kan nu eenmaal niet alles erin zetten.

Wat is de ultieme partyfoto?
Als je naar social media kijkt is dat toch wel het geijkte plaatje van veraf met de grote massa, vuurwerk, confetti, etc. Voor mij hoeft dat dus niet zo te zijn, ik zoek liever die unieke momentjes op zoals bijvoorbeeld afgelopen zondag. Ik kwam toen op Tomorrowland in Atlanta een man tegen in een Mariopak met een bord waarop stond: hug me. Het terrein was door alle regen heel drassig en het was nogal grauw. Hij liep daar dus over dat terrein en komt op een gegeven moment iemand tegen en ze omhelzen elkaar. Op dat moment staat het bord, met ‘hug me’ erop, precies mijn kant op. Zo’n moment is voor mij altijd heerlijk. Deze foto’s doen het op social media altijd slecht want mensen willen spektakel of de DJ van dichtbij. Dat is ook het leuke van zo’n boek want daarin kun je veel meer je creatieve kant laten zien.

Je draait al zo lang mee, wat is er volgens jou in de dancewereld veranderd door de jaren heen?
Alles is nu digitaal. Geen vinyl meer want alles gaat via memorysticks. Nu staan de dj’s naast de tafel te springen en te dansen, dat kon je je vroeger echt niet voorstellen. Als je dat met Vinyl deed dan sloeg de plaat over, haha. Artiesten zijn veel meer showmensen geworden. Er is nu veel meer beweging en daar reageert het publiek op, daardoor is er een beter connectie. Voor iemand die stil achter een draaitafel staat is het veel moeilijker om een connectie met het publiek te maken. Sommige gaan daar steeds verder in zoals Hardwell die springend naast zijn draaitafel staat, of nog extremer: Steve Aoki die met taarten gooit. Dat kan nu allemaal.

Waar ben je te vinden met ADE?
Ik ga heel druk worden ik heb namelijk een groot project met Canon en Protocol Recordings. Natuurlijk heb ik ook nog mijn eigen release party op vrijdag waar Armin te gast is en waar hij het eerste exemplaar in ontvangst gaat nemen. Op vrijdagavond ben ik op het Amsterdam Music Festival. Daar gaat de nieuwe nummer één dj van de wereld bekendgemaakt gemaakt worden. De rest van de week ren ik van hot naar her. Ik probeer dan vooral te genieten van de aandacht door het boek en ik hoop dat het een heel groot succes gaat worden.

This is my Church is online te bestellen via www.thisismychur.ch

Beeld: Rutger Geerling / rudgr.com
Tekst: Thomas Aalderink

Joehoe! Wil jij het boek van Rutger winnen? Dan hebben we goed nieuws, want wij mogen er eentje weggeven! Laat ons hieronder in de comments weten naar welk festival jij nog een keer zou willen en met wie en win ‘This is my Church’.

Reageer op artikel:
FHM x ADE: interview met Rutger Geerling, de beroemdste partyfotograaf ter wereld
Sluiten