Een interview met de jongens van het leukste programma op de Nederlandse téévéé

Redactie 31 aug 2015 Entertainment

Het is wat ons betreft dé televisie revelatie van 2015: Streetlab. Het programma waarbij vier vrienden experimentjes gaan uitvoeren. Sociale experimentjes, that is. Kun je wonen in een woongigant? Hoeveel macht heb je met een geel hesje? Kun je ergens werken waar je helemaal niet werkt? Dat soort dingen. Het resultaat van die experimenten is niets minder dan gouden televisie. Het eerste seizoen zit er inmiddels op, maar het tweede seizoen staat na maandenlange opnames op het punt van beginnen. FHM ging chillen met Stijn (23), Jasper (24), Daan (24) en Tim (24) en spraken de jongens over meisjes versieren, de vele gênante momenten en Tokio.

Boys! Vertel eens. Hoe is het allemaal begonnen?
Stijn: We kennen elkaar allemaal van de middelbare school in Bilthoven. Ik zat bij Jasper in de klas en Tim en Daan zaten bij elkaar in de klas. Zo zijn we met elkaar gaan optrekken. Voornamelijk met musicals. We waren toch een beetje de variéténichten van de school.

Jasper: Bij de musicals leerden we Daan kennen. Nou ja, musical klinkt een beetje gay en dat was het ook eigenlijk niet, het was gewoon een groot schooltoneelstuk waar we altijd aan meededen en elkaar leerden kennen. Daarna zijn Stijn en Daan School TV gaan maken. Experimenten gaan doen met bruggers enzo.

Daan: Ik had altijd al de droom om filmpjes te maken. Ik heb heel lang gespaard voor een videocamera en toen heb ik die uiteindelijk gekocht. Toen ben ik met Stijn gewoon begonnen met brutale itempjes maken zoals Spijbelen met Bruggers, video’s waarin we gingen kijken of de regels wel werden nageleefd door leraren. Lekker brutaal. Eigenlijk doen we dat nog steeds maar denken we er nu wat langer over na.

Hoe zouden jullie het programma omschrijven?
Jasper: Het is een programma over sociale experimenten. Met vier vrienden die…

Daan: Vanuit hun eigen fascinatie elkaar uitdagen die experimenten uit te voeren.

Stijn: Maar het is wel echt semi semi semi wetenschappelijk. Eigenlijk is het sociale experiment een soort excuus om een beetje te kloten.

Daan: En elkaar mentaal te martelen.

Jasper: Het is een beetje de mentale Jackass.

Jullie maken al tien jaar video’s. Hoe is Streetlab op tv gekomen?
Tim: We hebben eerst voor Veronica video’s gemaakt. Dat was de eerste stap met televisie maken. Daarna zijn we een pilot gaan maken voor het programma TV-Lab. Van daaruit is Streetlab ontstaan.

Jasper: Samen met het productiebedrijf zijn we verder gaan brainstormen voor formats. Toen konden we voor TV-Lab twee afleveringen maken. Dat is in de zomer een experimentele week op Nederland 3 waarin allerlei nieuwe formats een kans krijgen. Dat sloeg heel goed aan en toen gaf de KRO ons de kans om een heel seizoen te maken.

Wat is de kracht van het programma?
Tim: We spreken een heel brede doelgroep aan. Laatst hoor ik ook weer dat ouders en hun kinderen het allemaal leuk vinden. Ik heb nog niet vaak gehoord bij programma’s dat zo’n veelzijdige groep het aanspreekt. Sommige dingen zijn te grof voor kinderen, maar die vinden de Sociolympics dan weer lachen. Voor iedereen zit er wel een onderdeel tussen wat ze leuk vinden.

Stijn: Wat in mijn opinie ook sterk is, is dat we zoveel mogelijk respect proberen te hebben voor de mensen die we mee laten doen aan de sociale experimenten.

Tim: We proberen niet te scoren ten kosten van een ander, maar juist ten koste van onszelf. We zetten onszelf voor schut en niet de mensen die meedoen.

Stijn: Het schuurt natuurlijk wel. Soms komen we wel heel erg dichtbij mensen of gaan we net de sociale grens over.

Daan: Het is gewoon echt heel ongemakkelijk wat we staan te doen. Zoiets als proberen zo lang mogelijk een ongemakkelijke stilte te laten vallen, dat doe je echt. Zoiets is ook echt niet leuk om te doen. Maar het is wel fucking leuk om te kijken.

Jasper: Dat is denk ik het leuke, het is voor iedereen herkenbaar. Daarom spreken we ook zo’n grote doelgroep aan. De situaties die wij neerzetten vinden wij al grappig, maar blijkbaar is dat herkenbaar voor heel veel mensen en daarom is het zo leuk om te zien.

Daan: Wat ook echt een kracht is dat wij dit programma met z’n vieren maken en wij elkaar door en door kennen. Omdat we alles zelf doen, van filmen tot regisseren, zijn we op dat moment echt met z’n vieren en met elkaar in dialoog. Daardoor zijn we op dat moment niet bezig met dat er heel veel mensen naar kijken. We blijven heel erg onszelf en zijn niet bezig met uiterlijk vertoon of grappig proberen te doen.

Tim: De kijker is onderdeel van onze vriendengroep. Je bent als kijker een beetje het vijfde lid van deze vriendengroep. Ik vond het een mooie reactie van iemand die zei dat wij hem heel erg aan zijn vriendengroep van vroeger doen denken. Wat wij hebben is voor ons uniek, maar mensen herkennen die klik.

Stijn: We hebben het gemaakt alsof je met je vrienden iets gaat doen. Veel opdrachten komen heel veel ideeën vandaan dat je in de kroeg elkaar een opdracht geeft van ‘oké loop naar haar toe en zeg dit. Bluf, dat ga je niet doen’. Zo pep je elkaar op. Uit de kroeg hebben we echt veel experimenten meegenomen.

Doen jullie in de kroeg dan ook opdrachten gewoon voor de fun, zonder camera?
Allen in koor: Haha ja zeker.

Daan: Heel vaak bedenken we van te voren een opdracht en doen we rock, paper, scissor. Bijvoorbeeld: loop naar een meisje toe, pak haar armen vast en doe de scene voorop de boot van Titanic na. Dan doe je dat en dan zegt dat meisje ‘Wat doe je?!’.

Stijn: Of dat je bier moet bestellen zonder het woord bier te zeggen.

Daan: Stijn had laatst een openingszin bedacht die we nog een keer uit moesten proberen. Ik was de lul, dus ik loop naar een meisje toe. Ik tik haar aan en zeg: ‘Hou je bek, ik haal een vodka cola voor je’. Ik draai me om en haal ook echt een vodka cola voor haar. Ze zegt: wow, dit heb ik nog nooit meegemaakt.

Stijn: Die openingszin komt voor uit de gedachte dat vrouwen op directe mannen vallen. Ze willen geen sissy. Dus je moet er in een keer staan met een kwinkslag. Een rosétje komt natuurlijk niet binnen, vandaar die vodka cola.

Tim: Heeft het gewerkt? Nee, haha.

Aan welke criteria moeten jullie experimenten voldoen?
Tim: Het moet vooral funny zijn.

Jasper: Wat we wel heel belangrijk vinden is dat het sympathiek blijft. We willen mensen niet tot last zijn. Bijvoorbeeld dat experiment dat ik met een Tinderdate naar een kroeg ging waar naked happy hour was. Die hele kroeg stond vol met vrienden van ons. In een keer begint Stijn vol aan die bel te lellen en schreeuwt dat het naked happy hour is alsof dat daar elke zaterdagavond gebeurt. Iedereen begon gelijk z’n kleren uit te trekken. Ik stond daar en deed alsof ik van niks wist. Dat wringt dan toch wel een beetje. Uiteindelijk is het een leuk experiment want ik zet vooral mijzelf voor lul. Maar toch voelt het lullig. Zo’n meisje gaat wel echt op een date met mij.

Stijn: De kans bestaat natuurlijk dat ook zij d’r kleren uittrekt. En dan wordt het wel gefilmd. Dus daar proberen we wel rekening mee te houden. Vindt iemand dat wel echt leuk. Dit was echt een tof wijf. Zij vond het een tof onderzoek en wilde er wel aan bijdragen.

Jasper: We vinden het leuker om onszelf in lastige situaties te brengen dan dat we echt pranks met mensen uithalen.

Jullie doen veel experimenten met vrouwen. Wat zijn de belangrijkste conclusies?
Stijn: Hele naïeve wezentjes. Oeh, foute uitspraak! Nee nee nee. Ehm, ja. Ik denk dat vrouwen meer op Jasper vallen dan op ons.

Tim: Dat is een goede conclusie.

Stijn: Maar zegt dat wat over de vrouwen?

Jasper: Wat ik wel geleerd heb is dat je als man vaak toch te bang bent om die stap te maken en dat uiteindelijk blijkt dat je overal vrouwen kunt versieren. Zelfs in de soa-kliniek kun je een nummer scoren.

Daan: Als je gewoon schijt hebt en op een vrouw afstapt die je mooi vindt dat dat best nog wel eens succes kan hebben.

Tim: Eerlijk blijven en geen rare act op gaat zetten.

Stijn: Nog een conclusie is dat als ze niet willen ze gewoon zeggen dat ze een vriendje hebben. Jasper: Dat is ook heel erg veel voorbij gekomen. Ik geloof niet dat al die meisjes een vriendje hebben. Dat is wel een veilige manier van afkappen natuurlijk.

Stijn: Ze zeggen inderdaad niet zo vaak dat ze je lelijk vinden.

Jullie scoorden uiteindelijk zo’n 600.000 kijkers. Wat merken jullie van het succes?
Stijn: We krijgen nog steeds geen gratis drankjes.

Jasper: Ik heb gister wel een gratis biertje van iemand gekregen als dank omdat hij zo genoten had van onze filmpjes.

Daan: We worden wel eens herkend en soms komen mensen naar ons toe om te zeggen dat ze het vet vinden wat we doen.

Jasper: Utrecht is ook wel echt een dorp.

Tim: In de grote studentensteden als Utrecht, Groningen en Leiden is Streetlab best wel populair. De mensen daar stappen ook wat sneller op je af. Waar ik voor het tweede seizoen een beetje voor vrees is of we de experimenten kunnen blijven doen zonder herkend te worden.

Stijn: Ja anders moeten we met pruiken, fopbrillen en nepsnorren aan de slag.

Haha. Nog geen sterallures in de groep?
Daan: Wat aan onze vriendengroep ook wel prettig is, is dat wij elkaar zo’n ontzettende sneer geven als iemand ook maar een beetje naast z’n schoenen dreigt te gaan lopen. Dan hameren we elkaar de grond in.

Tim: Laatst kwam ik met een nieuw jasje. Dat heb ik geweten.

Daan: Hij had opeens zo’n leren jasje gekocht.

Jasper: Zo’n kapsonesjasje.

Daan: Dus wij gelijk ‘De kijkcijfers zijn weer wat hoger en hij komt opeens met een leren jasje aanzetten.’

Jasper: Ja, maar zo waren we op de middelbare school ook al. Ik durfde mijn nieuwe kleren bijna niet aan te doen omdat ik wist dat iedereen er opmerkingen over ging maken.

Is een experiment wel eens mislukt?
Daan: Ehm… ja! Die bij de grote elektronicagigant.

Tim: Ja, maar daar mogen we eigenlijk nog niks over zeggen. Er loopt nog steeds een rechtszaak. Als dat goed uitpakt dan kunnen we het waarschijnlijk nog wel uitzenden.

Stijn: Ja maar eigenlijk… Nee, ik ga er niks over zeggen.

Daan: In het kader van kun je ergens werken waar je niet werkt heeft Tim bij McDonalds gewerkt. Zij reageerden zo chill toen we het vertelden. Zij hebben op Facebook een heel leuke reactie geplaatst waardoor het eigenlijk gigantische reclame voor McDonalds is geweest. Dat had de rode elektronicagigant eigenlijk ook moeten doen, maar goed.

Jasper: Ze waren bang.

Daan: Het was in elk geval heel grappig, ik had bijna een staafmixer verkocht.

De opdrachten zijn vaak nogal gênant om te doen. Haten jullie jezelf niet voor je een opdracht moet uitvoeren?
Jasper: Als we het bedenken vinden we het supergrappig, maar als je zo’n opdracht dan daadwerkelijk moet uitvoeren dan denk je ‘waarom hebben we dit bedacht en waarom moet ik dit nou weer doen?’

Tim: Toen we gingen overnachten in de IKEA hebben Daan en ik in totaal zes uur opgevouwen gezeten in een kast. Dan vervloek je jezelf wel. Het oorspronkelijke idee was dat we gingen keten en dat we op bedden springen enzo.

Daan: Als je zes uur in een kast zit verstopt dan mag je jezelf echt wel aardig vinden.

Jasper: Ja jullie zaten nog met z’n tweeën. Bij mijn experiment met The Kooks in de HMH was ik helemaal in m’n eentje. Dat is helemaal naar. Ik werd helemaal paranoïde, want ik had het idee dat iedereen die me aankeek gelijk doorhad dat ik daar niet thuishoorde. Dus heb ik mezelf op de zolder opgesloten en gewacht tot het concert begon. Ik was daar om 3 uur ’s middags al binnen en het concert begon om half 9. Het was natuurlijk geniaal dat het zo uitpakte dat ik via de zanger die buiten een peukie ging roken naar binnen kon sneaken. Deze sukkels hadden niet eens door dat het de zanger was. Tim belde me op en zei ‘er staat nu iemand te roken, dus je kan naar binnen’. Kom ik daar aan, zie ik dat het de zanger van The Kooks is.

Tim: Je mag me wel dankbaar zijn hoor Jasper, jij zat te janken dat je het koud had en naar binnen wilde.

Jasper: Ja maar het was ook echt koud. Ik had geen jas he. Ik had natuurlijk dat pakje van die roadie aan.

Is de politie er al eens aan te pas gekomen?
Daan: Ja. Jasper en Tim hielden een alcoholcontrole in het Vondelpark met een geel hesje. Toen kwam de politie die kwamen informeren wat we aan het doen waren. Dus wij uitleggen dat we een item aan het opnemen waren voor een tv-programma. Zij: ‘oh wat leuk joh! Ja inderdaad zeg, volgens mij heb je nog meer macht met die hesjes dan wij in ons politie-uniform. Nou jongens, ga lekker door!’. Haha, die reageerden heel positief.

Stijn: Dit is totaal iets anders. Maar ik was afgelopen week in Spanje en ik was net door de douane heen. Ik wilde nog wat kopen in die fly shop. Komen er opeens twee van die marechaussees naar me toe: ‘Wat voor gekkigheid ben jij hier aan het uithalen?. Ja ik ken jouw soort. Geen geintjes he’. Tja, wat moet je daar op zeggen. Hij weer: ‘Ja jij bent van die fillempies toch?’. Ik scheet zeven kleuren in m’n broek, maar zij dachten dat ik voor het programma bezig was.

Stijn: Een andere keer had ik iets soortgelijks in de supermarkt. Ik vroeg gewoon waar de suiker stond. En die jongen gelijk van ‘Ja ja, wat wil jij nu weer uithalen. Waar hangen die camera’s?’. Maar ik ging gewoon een taart bakken en had suiker nodig, haha.

Hoe gaat de rolverdeling eraan toe?
Daan: We hebben allemaal onze eigen kwaliteiten. Jasper is toch wel de vrouwenman. Hij is goed als er vrouwen in het spel zijn.

Tim: Vrouwen krijgen kortsluiting in hun hoofd als Jasper met ze gaat praten.

Daan: Stijn heeft van ons allemaal het minste moeite met het sociale ongemak. Ik heb altijd de neiging als het experiment is geweest om te zeggen: ‘hé ik deed net een beetje raar, maar dat komt omdat we een televisieprogramma maken’. Dan voel ik me heel erg opgelucht. Stijn die houdt zo’n ongemakkelijke situatie prima nog even aan.

Jasper: Tim is vooral heel goed als wij hem pushen. Als we Tim in een hoekje drukken en wij hem een beetje p

Reageer op artikel:
Een interview met de jongens van het leukste programma op de Nederlandse téévéé
Sluiten