Chris Kyle: de dodelijkste sluipschutter van het Amerikaanse leger

Redactie 1 mrt 2015 Entertainment

Navy SEAL Chris Kyle is de dodelijkste sluipschutter uit de historie van de Amerikaanse groene brigade. In zijn 10-jarige carrière, van 1999 tot 2009, heeft hij liefst 150 officiële kills op zijn naam staan. De langeafstandsschutter kwam begin dit jaar om het leven nadat hij door een psychotische ex-marinier werd doodgeschoten op een schietbaan in Texas. Op dat moment was hij al klaar met zijn boek over zijn loopbaan als sluipschutter: Sniper. In dit verhaal vertelt hij hoe over de genadeloze opleiding tot sluipschutter, de gruwelijkheden waarmee hij wordt geconfronteerd en het plannen en uitvoeren van supergeheime, complexe missies. Zijn boek is al even uit, maar gezien omdat American Sniper sinds afgelopen donderdag in de bioscoop draait delen we een deel uit het boek met je én gegeven we vijf exemplaren weg.


 

Strandbuggy’s en modder gaan niet samen

Op 20 maart 2003 zat ik kort na het invallen van de duisternis met al mijn uitrusting om vastgegord in de schuttersstoel van een dpv, terwijl een Sikorsky mh-53 van de luchtmacht zich in Koeweit van het betonnen platform verhief. Het voertuig bevond zich in de laadruimte van het Pave- Low-toestel – een langeafstandshelikopter – en we waren op weg naar de missie waar we de afgelopen weken voor hadden geoefend. Aan het lange wachten was een eind gekomen; operatie Iraqi Freedom stond op het punt te beginnen. Eindelijk zou ik mijn oorlog krijgen. Ik zweette, en niet alleen van opwinding. Omdat we niet precies wisten wat Saddam voor ons in petto had, hadden we opdracht gekregen onze volledige mopp-uitrusting aan te doen. (Die afkorting stond voor mission oriented protective posture, of te wel missie-georiënteerde lichaamsbeschermende kleding, het wordt ook wel eens vergeleken met een ruimtepak). Die pakken moesten bescherming bieden tegen aanvallen met chemische middelen, maar ze zitten ongeveer even gemakkelijk als een rubberpyjama, en het gasmasker dat erbij hoort is nog eens twee keer zo erg.

‘Natte voeten!’ meldde iemand via de radio. Ik controleerde mijn wapens. Ze waren allemaal schietklaar, ook de .50. Het enige wat ik hoefde te doen was de spangreep naar achteren halen en laden. We stonden met de neus naar de achterkant van de helikopter. De laadklep was niet helemaal dicht, dus we konden enigszins naar de duisternis buiten kijken. Van het ene op het andere moment lichtten er in de streep zwart waar we naar keken allerlei rode spikkels op; de Irakezen hadden blijkbaar radargestuurd luchtdoelgeschut in de strijd geworpen – wapens waarvan de inlichtingendienst had beweerd dat ze niet bestonden – en de helivliegers schoten warmtefakkels en chaff af om het geschut in verwarring te brengen. Toen kwam de lichtspoormunitie, lange slierten kogels die in onze smalle zwarte rechthoek onder de meest vreemde hoeken voorbij waaierden. Verdomme, dacht ik. Straks worden we nog uit de lucht geschoten voor ik de kans heb gekregen iemand om te leggen.

Op de een of andere manier slaagden de Irakezen erin ons te missen. De helikopter vervolgde zijn koers en vloog met hoge snelheid richting land. ‘Droge voeten!’ zei iemand via de radio. Dat betekende dat we ons weer boven het vasteland bevonden. Toen brak de hel los. We maakten deel uit van een team dat tot taak had om Iraakse oliebronnen te bezetten voordat de Irakezen kans zouden zien ze in brand te steken, zoals ze in 1991 tijdens Desert Storm hadden gedaan. seal’s en grom vielen gas- en olieplatforms (goplats) in de Golf aan, en verder ook nog een raffinaderij op het vasteland en enkele havens. Twaalf man van ons team hadden opdracht gekregen iets verder landinwaarts in actie te komen, bij de olieraffinaderij van Al-Faw. De paar extra minuten die daarvoor nodig waren vertaalden zich in veel afweervuur en tegen de tijd dat de helikopter landde, zaten we in de problemen. De laadklep ging neer en onze chauffeur gaf gas. Ik spande het wapen en laadde door, klaar om te vuren zodra we de helikopter uit waren. De dpv scheurde de zachte aarde tegemoet… en kwam onmiddellijk vast te zitten. Wel verdomme!

De chauffeur gaf een dot extra gas en schakelde als een bezetene vooren achteruit in een poging ons los te krijgen. Gelukkig waren wij wel de helikopter uit – van een andere dpv kwamen de voorwielen al in het zand vast te zitten toen het voertuig met de achterwielen nog op de laadklep stond. De piloot van de betreffende mh-53 liet zijn heli met een rukje iets omhoogkomen om te proberen het voertuig uit het zand los te krijgen – helivliegers vinden het uiterst onaangenaam als er op hen geschoten wordt en willen altijd zo snel mogelijk weer weg. Op dat moment hoorde ik hoe de andere dpv-eenheden zich via de radio meldden. Bijna iedereen zat vast in met olie doordrenkte modder. De inlichtingenspecialist die ons had gebrieft, had beweerd dat grond waar we zouden landen keihard zou zijn. Zij en haar collega’s hadden bij diezelfde gelegenheid ook beweerd dat de Irakezen niet over luchtdoelgeschut beschikten. Er wordt wel gezegd dat militaire inlichtingen eigenlijk een oxymoron zijn, twee begrippen die recht tegenover elkaar staan. ‘We zitten vast!’ zei onze sergeant-majoor. ‘Ja, wij zitten ook vast,’ zei de luitenant. ‘We zitten vast,’ zei iemand anders. ‘Verdomme, we moeten hier weg.’ ‘Oké, iedereen uitstappen en je positie innemen,’ zei de majoor.

Ik maakte de vijfpuntsgordel los, haalde snel de 60 van zijn affuit en holde zwoegend naar het hek dat rond de olie-installatie stond. We hadden tot taak de hoofdingang te bezetten, en dat we geen vervoer meer hadden, betekende niet dat we die klus niet konden klaren. Ik stuitte op een hoop puin met uitzicht op de poort en installeerde daar mijn 60. Naast me liet zich een vent vallen die met een Carl Gustav was bewapend. Dat was een in Zweden gefabriceerde terugstootloze vuurmond – min of meer te vergelijken met de Amerikaanse bazooka – waarmee een 84mm-granaat kan worden afgevuurd waarmee moeiteloos een tank buiten gevecht kan worden gesteld of een huis half in puin kan worden geschoten. Als wij dat niet wilden, kwam er niets door die poort naar buiten. De Irakezen hadden rond de raffinaderij een verdedigingslinie aangelegd. Hun enige probleem was dat wij bínnen die defensieve gordel waren geland, met andere woorden, áchter hun posities. En dat vonden ze maar niets. Ze draaiden zich om en begonnen op ons te vuren.

Zodra ik in de gaten had dat we niet met gasgranaten werden bestookt, gooide ik mijn gasmasker af. Ik schoot terug met de 60, en daarbij had ik niet te klagen over het aantal doelwitten – ik had er juist érg veel. We waren zwaar in de minderheid, maar dat was niet het echte probleem. We vroegen om luchtsteun. Binnen enkele minuten vlogen er allerlei soorten vliegtuigen boven ons hoofd: f/a-18’s, f-16’s, a-10a’s en zelfs een ac-130 – een Hercules die rondjes vliegend uiterst accuraat zwaarkalibervuur kan uitbrengen. De a-10’s van de Amerikaanse luchtmacht – vanwege hun weinig aantrekkelijke uiterlijk ook wel Warthog (wrattenzwijn) genoemd – zijn geweldig. Het zijn straaltoestellen die niet erg snel kunnen vliegen, maar dat is de bedoeling ook niet; ze zijn speciaal ontworpen om laag en traag te vliegen, zodat ze een vernietigend vuur op gronddoelen kunnen uitbrengen. Ze zijn niet alleen bewapend met bommen en raketten, maar zijn ook nog eens uitgerust met een 30mm-Gatling, een kanon met zeven roterende lopen voor optimale vuurkracht. Die Gatlings hebben die avond korte metten gemaakt met de verdedigers.

De Irakezen stuurden vanuit de stad tanks naar de raffinaderij om ons te verdrijven, maar ver kwamen die niet. Op een gegeven moment beseften ze dat ze in de val zaten en probeerden ze te vluchten. Helemaal fout. Op die manier werden ze alleen maar sneller ontdekt. Onze toestellen bleven af en aan vliegen en gaven hun de volle laag. Ze doken erop af en draaiden dan weer weg. Je hoorde de granaten een eindje verderop door de lucht snorren – errrrrrrrr – even later gevolgd door de echo – erhrhrhrh – met direct daarop de secundaire explosies en welke ravage de granaten verder nog mochten aanrichten. Verdomme, schoot het door me heen, dit is geweldig. Ik vind dit prachtig. Dit is zenuwslopend en opwindend, en ik vind het prachtig.

 

Vet boek he! Wil je dit boek hebben? Wij geven 5 exemplaren weg!

Like dit artikel en beantwoord de volgende vraag in de comments:

Wie speelt Chris Kyle in de film American Sniper? 

A: Tom Hanks 
B: Bradley Cooper 
C: Zach Galifianakis 
D: Brad Pitt

Reageer op artikel:
Chris Kyle: de dodelijkste sluipschutter van het Amerikaanse leger
Sluiten